φοβαμαι.εντ ιζ ιτ γουορθ ιτ ορ νοτ?δεν ειχα αναρωτηθει ποτε.επρεπε τωρα?δηλαδη γαμωτο

ποναει απελπιστικα το κεφαλι μου.

σκεφτομαι σοβαρα να προσπαθησω να βολευτω καπου στο πα ματια στατωμα.

δε με χωρανε τα ρουχα μου,κι οι μουσικες μου μοιαζουν ολες ιδιες.

ειναι σαν εσωτερικο καψιμο.

σαν ενα μεγαλο φορτηγο που το βλεπεις να τρεχει πανω σου κι εσυ μενεις εκει.

κολλημενος με τα ματια στα φωτα.

ειναι χαρισμα να μπορεις να κανεις τον αλλον κομματια.ειναι χαρισμα σου δηλαδη αυτη η πορτα.παραδεισου και κολασεως γωνια.

οι σκεψεις ειναι υπουλο πραγμα.και τρυπανε μεσα μεσα βαθεια.

χαρισμα.

χαρισμα σου εγω.

για πεταμα ομως οχι.

γιαυτο προσοχη.

γιατι ακομα και οσα λυγιζουν καποτε σπανε.

otan o synagermos xtypaei ola symbainoun magika

I was outside barefoot

the only thing I could feel

was my heart beatin fast and

the rain pourin down on me.

all I ever think about is you

κοιτα με κατι προσπαθω

ξυπνησε.

ψεμα.

δεν κοιμηθηκε και πολυ.βηχας βλεπεις...

αναψε το θερμοσιφωνα και εφτιαξε καφε.

δεν εχει χρονο για πολλες σκεψεις.

τρεχει.οχι γιατι φευγει.γιατι δεν αντεχει αλλο το τιποτα.
την βλεπω καθε μερα να γερναει με ταχυτερους ρυθμους.
και με κοιταει μες τα ματια σαν να ψαχνει δικαιολογιες γι αυτη την κατασταση.
ετσι ειναι οι καιροι.ισως.

ανεβαινει τη σκαλα να μαζεψει και να φυγει....κοιταει το παραθυρο.

εχει ακομα φεγγαρι....

"προλαβαινω να ονειρευτω?"

στην Αθηνα δεν εχω φιλους μονο γνωστους.ΝΟΤ.

η μοναξια εδω μπορει να σε σκοτωσει.

η Αθηνα δεν ειναι σαν ολες τις αλλες πολεις.μικρες ή μεγαλες.

ειναι μια κατηγορια μονη της.ολοι λατρευουν να τη μισουν και να την κραζουν.
κι ολοι εδω ερχονται κι ολοι απο εδω θελουν να φυγουν,καλυτερα να ξεφυγουν.

οταν δεν εχεις φυγει περα απο το σπιτι σου,τη γειτονια σου και το μερος που βγαινεις και κοινωνικοποιεισαι.σε οποια πολη η χωριο κι αν μενεις....δεν εχεις δει τιποτα.

δε σου φταιει η Αθηνα.

(εν προκειμενω δε μου εφταιγε με τιποτα η Αγγλια.
αφου λατρευω τη βροχη.και τις συννεφιες.και τα παρκα.και τις λιμνες με τις παπιες.
και αυτο το διαφορετικο και πολυπολιτισμικο γυρω.κι ολο αυτο το χαος εν ταξει.
αλλα αυτο ειναι αλλο κεφαλαιο.)

η μοναξια εδω δεν μπορει να σε σκοτωσει.
περπατουσα στην Αθηνα σημερα καθως βραδιασε.
καθε στενο εχει και μια διαφορετικη ιστορια,μια διαφορετικη μικροκοινωνια.
δε μεγαλωσα στο κεντρο.
μεγαλωσα με τη γιαγια να με πηγαινει σχολειο και να μου αγοραζει σοκοφρετες.και μετα ηρθα εδω.λιγο εξω απο την Αθηνα αλλα ακομα Αθηνα.

αν οι εαυτοι μου δεν μαλωναν μεταξυ τους η Αθηνα ισως γινοταν το playground μου.ισως γινει.ισως παλι οχι.

μ αρεσει εδω.που ειμαι τοσο μακρυα και βαριεμαι να φαω τη μαυριλα στη μαπα.κι ετσι κλεινομαι και κανω ονειρα ηλεκτρικα κι αλλες παλι φορες απλα καθομαι στον κηπο χαιδευοντας το σκυλο με τις ωρες ονειρευομενη πως ολα οσα υπαρχουν εκει εξω με περιμενουν να γινω καλα και να ζησουμε μαζι.

μαλακιες.

σκεψου πως οταν παω στο κεντρο χαιρομαι.ειναι σαν ενας αλλος κοσμος.ναι πενταβρωμικος.αυτη τη μαυριλα την αναζητας ωρες ωρες.κι αλλες παλι βαζεις τα καλα σου για να κυκλοφορησεις στους δρομους της,σαν για να περασεις συνεντευξη για να σε παρουν για ανθρωπο-φιλο-σχεση-παρεα-κουλ και δε συμαζευεται.
ναι δε λεω αφιλοξενη για οποιον δε ξερει.αλλα ποιος ξερει την Αθηνα τοσο καλα?νομιζω κανεις.ολοι ξερουμε οτι θελουμε,οτι ψαχνουμε,οτι ζουμε κι οτι κουλτουροαλτερνατιβ εχουμε ανακαλυψει.γιατι ετσι μας μεγαλωνουν εδω.μαλακιες.μικρα πυροτεχνηματα σκανε παντως.κι αυτο μερικες φορες αρκει.σχεδον παντα δηλαδη.
ολα ειναι ομορφα.κι εδω ομορφα ειναι.κι ισως εδω καλυτερα.γιατι η μοναξια εδω δυσκολα σε σκοτωνει.κρυβεται στη γωνια της.παραμονευει αλλα δε κανει το μοιραιο βημα.ακομα και στο μετρο.δεν εχεις νιωσει πως ενα βλεμμα η μια παρουσια ειναι πιο φιλικη?μην πεις οχι εγωισταρε.το βλεμμα νικα τα παντα.ειναι το βασιλειο του εκει μεσα.

νομιζω

νταντι κουλ αμ στιλ μι

της ελεγε σχεδον καθε μερα το ιδιο πραγμα.

να προχωρας μπροστα.

σαν τους δεικτες του ρολογιου.

μην κολλας στα παλια,μην κοιτας πισω.να κοιτας ψηλα και να τρεχεις κατα εκει.

ηθελε τοσο να του δειξει πως το κανει. με το δικο της τροπο.

και τα προτυπα ξερεις καπως ετσι χτιζονται μεσα μας.οταν προσπαθουμε.

υπαρχουν καποιοι που θελουν να σε φυλακισουν κι αλλοι που διασκεδαζουν τις μερες τους με την παρουσια σου.
μεχρι οσο τους κανεις.κι οσο αποδεχεσαι τους κανονες-(κακο-νες) τους.

μα οι μπαμπαδες δεν ειναι ετσι.
σου χτιζουν ροζ βασιλειο και σου χτυπαν την πλατη υπεν8υμιζοντας πως ειναι εδω για σενα.κι ας μην ακολουθεις παντα τους κανονες.

τους δικους μας ανθρωπους κακως δε τους ζουμε σαν σπουδαιους.που παντα ειναι τελικα.

ντραγκζ νεβερ χελπντ ινσομνιια

οταν εχω αυπνιες και στριφογυρνω στο κρεβατι κυνηγωντας την κρυα γωνια του μαξιλαριου

γραφω δισκους.με μουσικη κι ας μη ξερω ποιο ειναι το φα και ποιο το σι.
κι απο πανω διαβαζω ολα αυτα που θα ηθελα να εχω γραψει και κατα καιρους εχω σκηνοθετησει στο μυαλο μου μεχρι και της τελευταιας λεπτομερειας το χρωμα απο αυτες τισ ιστοριες.

μιλαμε για χρωματα και ηχους και ιστοριες που σε ταξιδευουν και ονειρα που δε θα γινουν ποτε αλλα ωραια θα ηταν αν και εφὀσον κι αμα ποτε δε ξερεις ισως και να.

κι η φωνη μοιαζει σαν δικη μου αλλα δεν ειναι και εχει μια θεατρικοτητα και μια αφελη παιδικοτητα.

κι ολα αυτα σε ενα δωματιο η μηπως ταρατσα που εχω ζωγραφισει τους τοιχους και φωτογραφιζω τα χαμογελα με πλαστικους φακους και ωραια θα ηταν.

και μην ξεχασω,θα εχει και νεροπιστολα και σκοινια για μπουγαδα με μανταλακια

βρεξε.περπατα.ελα.ολα εμεις τα χαλαμε κι εμεις τα φτιαχνουμε.κι ασ αστραφτει.

αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
οι μερες δεν ειναι παντα καλες ή κακες.
υπαρχουν κι αλλες.
αυτες που αστραφτουν.
και ειναι 2 ειδη.
σημερα αστραφτει και βροντα.
βραζει το κεφαλι της.
ειναι δυσκολο να πολεμας με τον εαυτο σου το εχει καταλαβει.
πλεον δεν την αναγνωριζει.
αστραφτει.
κοιταει εξω απο το παραθυρο.
μας βγαζουν φωτογραφιες.
που εισαι?θελω να μας βγαλουν μαζι.
οταν κοιμοταν καποιος ηρθε και της ξεριζωσε την καρδια.
αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
παντα ηθελε να φυγει μακρυα.
μα τωρα απλα θελει να παει εκει.
κι ας αστραφτει.
κι ας της ξεριζωσαν την καρδια.
κι ας μην ειναι καλη μερα.
δεν ειναι ολες καλες.
ουτε ολες κακες.
ισως με τη βροχη.
ισως μολις βγει κι αρχισει να περπατα να συναντηθουν.
ισως στη βροχη.
αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
και πληγες.
δε ζεις ετσι.
κι ας αστραφτει.
κι ας ευχεσαι να βρεξει.
κι ας ευχεσαι να συναντηθουν.
νιωθει νεκρη μα δε ξερει αν ειναι.
μιση σιγουρα.
μιση.κι ας αστραφτει.

"ο αριθμος που καλεσατε δεν υπαρχει η δεν ειναι προσβασιμος απο το δικτυο μας"
κι ας αστραφτει.

στο τελος νικα αυτο που δε νιωθεις πια

whatever lola wants lola gets...(http://www.youtube.com/watch?v=-g5YNPzr8NM)ειθισται.αλλα ειναι τοσο κριμα αφου τα πραγματα ειναι αλλιως καλυτερα.

οι τοιχοι που χτυπαμε ειναι δικη μας επιλογη.
κι οι πριγκιπες που μας μαχαιρωνουν επισης.
και τα χρυσα κουτια που περιεχουν βομβες.κυριως.
δεν ακουσα τι ειπατε οριστε?
ναι δικα σου ολα.
να χτυπιεσαι,να εχεισ ματωσει,να εχεις ξεχασει τους εγωισμους και τα καθως πρεπει.
να ξεγυμνωνεσαι και να μη σε νοιαζουν οι πληγες.
να θες μονο μια αποκριση.
μια αφορμη για να κρατας σφιχτα το χαμογελο σου που εχει την υπεροχη ικανοτητα να ξεγλιστρα.
στο κλεβουν.
οι λεπτομερειες.
ειναι κι οι ανθρωποι.
διαφορετικοι.
μενουν στο φαινεσθαι και χαμογελουν πλαστικα.
αγκαλιαζουν τυπικα αλλα πως αγαπανε?
πως ξυπνανε?φορωντας την γυαλιστερη τους πανοπλια?
μονο?
και πως μπορει να σε γεμισει αυτο?
μας βαζουν σε μια μηχανη αλλαγης αναζητησεων.
αυτο ειναι δε μπορει να ειναι κατι αλλο.
να ειμαστε τοσο τυφλωμενοι οταν οι αλλοι γυμνωνονται μπροστα μας.
την ψυχη τους.
τα μεσα που ολοι κρυβουν.
αυτο που θελει θαρρος και ποτε δε πετυχαινει το σκοπο του.
ο οποιος μονο να ξυπνησει την αληθεια και την αντιδραση μπορει να ειναι.


κι ολα αυτα για να φτασει η ωρα που θα σβηνει ο ηλιος και θα αρχισει να φοβαται η πριγκιπισσα-αλητισσα του παραμυθιου και καποιος θα τις πιασει το χερι,θα την κοιταξει η εστω θα της ψυθυρισει "δεν εισαι μονη πια"

it hurts to bleed/nobody asks why

κι εισαι εκει.και δεν υπαρχει κανενας εκει.και ολα γυρω ειναι κοκκινα.
και ξερεις οτι πρεπει να ζησεις σ'αυτο το κοκκινο κελι για καιρο.
και περιμενεις να σε ρωτησει κανεις αν συνηθισες και δε το κανει κανεις.
και περιμενεις αυτος που στεκεσαι πλαι σου να το παρατηρησει κι αυτος κοιταει αν οι καλτσες του ειναι ισιες.
και περιμενεις ποτε θα σε ακουσουν που φωναζεις κι αδικα περιμενεις.
δεν ειναι ολες οι φωνες ιδιες
και αν γεννηθηκαν χωρις αυτια ειναι η παρηγορια σου.
λυπαμαι χανεις.
γιατι εσυ φταις που περιμενεις κι οχι αυτοι που δεν ακουν και δε βλεπουν.που δε κοιτουν πιο προσεκτικα.να λυσεις τα προβληματα σου.


και περιμενεις να σε κοιταξουν που αιμοραγεις και βαφεις τους τοιχους σου.
αλλα ποτε καταλαβαινουν οτι κοπηκαν τα φτερα σου οσοι δεν σε θελουν να πετας?

αυριο θα ειναι μια αλλη μερα κι ο ηλιος τα κοκκινα θα τα δειχνει ροζ.
κι εσυ δεν εισαι εδω.
ησουν ποτε?
ειναι μικρο το κελι δε θες να στριμωχτεις

γιατι για να εισαι πρεπει να το θες με ολο σου το ειναι.
οι εγωισμοι που δε χωρουν στην αγαπη ειναι αυτοι.

9

δε μπορεις παντα να εξηγησεις τις εκρηξεις μεσα σου.η αυτες που τους αφηνεισ να δουν.

τα πυροτεχνηματα στην καρδια σου ομως θα ηθελες να τα δουν ολοι.

ραντομ κουλνες-χαμηλοταβανες πτησεις κρυβουν εκ-πληξεις

σιγουρα.
οσα σκεφτομαστε κι οσα βιωνουμε.
οσα ονειρευομαστε και σε οτι σκονταφτουμε.
δεν ειμαστε μονοι.οχι x files φαση οχι.

απλα να
θελω να πω.
δε μπορει να ειμαστε οι μονοι ακομα κι αν νιωθουμε ετσι.
οσο κι αν ντρεπομαστε να το παραδεχτουμε στον καθρεφτη μας η στους οικειους μας.
τρωμε φρικες.

fullstop. full stop. stop.

κατεβαινεις σ αυτη τη σταση κι απλα περιμενεις.
βυθιζεσαι στο ταβανι σου και μερικες φορες παραπλανιεσαι η μηπως περιπλανιεσαι και στους 4 τοιχους.
γυρω γυρω.ειναι οταν ξαφνικα κυριευεσαι απο νευρα που καθεσαι απραγος η σιωπηλος τοσες ωρες.
οι καταθλιπτικοι λενε πως βυθιζονται στο κρεβατι τους,πως κοιμουνται πολυ.αλλα υποθετω πως οι ταμπελες δεν εχουν σημασια.
το τι σε φτανει στο κρεβατι σου κολλημενο κι αποκομμενο απο τον πλανητη με χιλιαδες δικαιολογιες...βγαινει απο εναν περιπλοκο αλγορυθμο που να σου εξηγω.
υπαρχουν λοιπον κι αυτες οι καταστασεις.που οταν τις ζεις αποφευγεις ανθρωπους , κινησεις ακομα και συναισθηματα,μερικες φορες.
σαν να μπαινεις στο pause και να γουσταρεις.
δε πιστευω πως συμβαινει μονο σε εναν αυτο.ε
δεν ειμαστε μοναδικοι στισ εμπειριες μας.σιγουρα καποιοι μαζι κι εγω μπορουμε να γραψουμε βιβλια και εγχειριδια -ινδικα φυσικα σαν τα χοιριδια-για το πως να κανεις τη ζωη σου αυτο που δε θες.without a soul.
απλα ο καθενας το βιωνει αλλιως.
και η συγκεκριμενη κατασταση ειναι δυσκολο στο να την φτυσεις να την κοιταξεις και να την βγαλεις στο φως.
αυτο της απραξιας.που ταβανοθεραπεια δε λεγεται ουτε σιωπηλη ειρηνικη παρεμβαση με συγκαταθεση του παθοντος.
αν κι αυτο το without a soul ισως παιζει και σε λαθος στρατοπεδο.
αν εχουμε πολλουσ εαυτους μεσα μας οπως τεινω να πιστευω σαν γλυκητατη σχιζοφρενης τοτε εντακσει χωρισ μια ψυχη τα βγαζεις περα.γιατι γατα εισαι βρε κουτο.
γκαντεμογατα η χοντρογατα who cares/

δεν ειναι ασχημο,ειναι φαση.ειναι μαθημα η ενδοσκοπηση.
η τιποτα απολα αυτα απλα απλα προβλημα.
και σιγα τα ωα.
σε τετοιες καταστασεις.
οταν μιλας με το ταβανι και τους τοιχους λεω ντε,δεν ειναι οτι δε θες κανεναν.
στην πραγματικοτητα θες στοργιδα και φροντη σαν τρελος.
κι ασ τους διωχνεις με τον τροπο σου κι ασ απομωνονεσαι.
γιατι ετσι εχουν αυτα.
οι ανθρωποι που θελουμε να εχουμε διπλα μας.πρεπει να δεζονται και το spa μας.
ιδιωτικο και καθαρα προσωπικο και ψιλοτσαμπα.εκτος αν συνοδευεται με τονους παγωτου που το τρως κατευθειαν απο το μπωλ με το κουταλι.
μπουρδες.τοτε απλα το σωσιβιακι που χτιζεις για τισ επομενες καλοκαιρινες σου εξορμησεις το φουσκωνεις νωριτερα.
το θεμα ειναι,να περναει γρηγορα.γιατι οταν το ζεις η αισθηση του χρονου γινεται μια ξενη.
και να προλαβεις να ξαναεγκληματιστεις στην κοινωνια ωρα μηδεν εκει εξω.
αλλιως την πατησες και εχουν φυγει ολοι οσοι σου χτυπαγαν απεγνωσμενα την πορτα να δουν αν εισαι καλα.η απλα αποκοιμη8ηκαν στα σκαλοπατια κι αντε ξυπνα τους.
ολα γινονται για καποιο λογο?
clise και παλιομοδιτικη σκεψη.αλλα ποιος ξερει.εγω σιγουρα οχι.

απλα θα συνεχισω να ακουω για λιγο ακομη να ακουω το ανθρακικο που χορευει τσικ τσικ στο τσιγκινο κουτακι διπλα μου.

f is for fuckin friendship

"...Οι φίλοι , οι πραγματικοί εννοείται, σε αποδέχονται όπως είσαι.

Με τις αδυναμίες, τα λάθη και τα πάθη σου. Οι φίλοι ξέρουν τις αλήθειες σου και συνεχίζουν να σου μιλάνε! Και να σε αγαπούν. Οι πραγματικοί εννοείται,το πάμε. Δεν παλεύεις να αποδεικνύεις τον εαυτό σου όταν είσαι μαζί τους.

Οι φίλοι είναι το ξεχωριστό μέρος που έχει ο καθένας μας. Ένα μέρος που μπορείς να γυρνάς κουρασμένος , να βγάζεις το καμουφλάζ και τα στολίδια σου και να πέφτεις να ξεκουράζεσαι. Είναι αυτοί που θα σε κάνουν να κλείσεις την τηλεόραση κατά τις 8 , που τώρα από Σεπτέμβρη, θα αρχίσει να σε πείθει πάλι πως είσαι ένας βλάκας που πεθαίνει..."

αποσπασμα απο οναρ http://onarmusic.gr/kalokairi/

καποτε ειχα πει οτι οι φιλοι,οι πραγματικοι φιλοι,ειναι οι συγγενεις που επιλεγεις.

οταν εισαι περιεργος ανθρωπος-οτι κι αν σημαινει αυτο-,τους φιλους σου τους βαζεις σε εναν καναπε πρωτη θεση στην πιστα της ζωης σου.καναπε οχι τραπεζι.
για να καθονται οπως θελουν,ακομα και να κοιμουνται πλαι σου.
να αραζουν πως το λενε.
ειναι αυτοι που αν στους πειραξουν βγαζεις οπλα απο κρυφεσ τσεπες καθε ειδους.
αμα μπορουσες να δαγκωνες και να μην σε περασουν για παραφρων,θα το εκανες.

η ζωη μας αλλαζει τοπο κατοικιας,συντροφους και εποχες συνεχεια.
ειτε το επιδιωκουμε ειτε οχι.
το πρωι καλοκαιρι το βραδυ χειμωνας βαρυς.

χειμωνας ναι.
οταν σου λειπουν οι φιλοι σου ετσι ειναι.

assumption is the mother of all fuck ups

συνεχιζω να το πιστευω.

το να υποθετεις και να νομιζεις ειναι αυτο που σε τρωει.
ειναι αυτο που μας διαχωριζει απο τα παιδια και μας κανει ξαφνικα αυτο που σιχαινομαι.μεγαλους με το πιο ασχημο προσωπο τους.αυτο της αποξενωσης,του ασε με ρε φιλε στη ζωη μου.του απολυτου.της παρεξηγησης χωρις εξηγηση.

ανθρωποι πανε κι ερχονται συνεχεια στη ζωη μας.αλλους τους παραχωρουμε θεση στον καναπε και σηκωνονται και φευγουν.κι αλλοι απλα καθονται στο χωλ.
κι αλλοι εχουν γινει ο καναπες.ο εαυτος σου κι η προεκταση του.

δεν ειναι ενος ή δυο η επιλογη.

αναθεμα κι αν ξερω αν ειναι συγκυριες η απλα αναποφευκτη δρομολογηση πραγματων.

το θεμα ειναι οτι τελικα ολα στο χερι μας ειναι.

κι οσοι μενουν αν μεινουν κι οσοι φυγαν αν θα ξαναγυρισουν η οχι.

η μηπως φυγουμε εμεις τελικα μετα απο τοσες μαχες?

η ζωη ειναι παιχνιδι που παιζει με μας.

το σκακι μας το χουμε στην τσεπη,αλλα εγω προσωπικα σκακι δε ξερω ουτε απο στρατηγικες.

απο σιωπες και στιγμες και αγκαλιες κατι λιγα.εμπειρικα.

φιλος η φιλη.συγγενεις ουτε εξ αιματος ουτε εξ αγχιστειας.

Εξ....αφορμων.

ειναι αυτοι που περιμενουν πως και πως να βρουν μια στιγμη να μοιραστουν τη σιωπη τους οταν δεν ειναι καλα.
ειναι οι ανθρωποι που οταν εισαι στην ακρη της γης,βρισκουν ακομα και περιστερια να σου πουν ενα γεια κι ενα χαμογελα.
ενα δε πειραζει που δεν εισαι εδω,οταν θα ερθεις ολα θα ειναι ομορφα.
ενα συνεβησαν πολλα,μα προχωραμε απο δω και περα ξανα.
ειναι πολλα.κι ολα σε ενα.οχι 1+1=2

καληνυχτα.....

πως αλλιως το λενε,για να μην ακουστει φτηνο-ιδιο-συνηθισμενο

"....Η κανείς η κι οι δυο μαζί, μ'ακους

το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και , μ'ακους

της αγάπης

μια για πάντα το κόψαμε

και δεν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς , μ'ακους

σ'αλλη γη , σ'αλλο αστέρι , μ'ακους ...."

(μονογραμμα-τι αλλο)

ειναι καιρος που σβηνω το φως και ψαχνω να σε βρω..

πανε 2 νυχτες... κι ομως μοιαζει αιωνες μακρυα αυτες οι μερες..

και ποιος δε ψαχνει για λιμανι?

κι οταν το βρισκεις,σα να βουλιαζεις μοιαζει.

κι αν τα κυματα που φερεις μαζι σου τα αντεξει η προβλητα τοτε τι.

κι αν δε μπορεις να κλεισεις ματι χωρις τα ματια του να σε κοιτουν,τι τραγουδας για να αποκοιμηθεις.

δε μπορει να ναι οαση σκεφτεσαι.ουτε οφθαλμαπατη.

σε κουρασαν τα ταξιδια.κι η ερημος μοιαζει με θαλασσα και τουμπαλιν.

αστερι μου,σκεφτεσαι.και το κανεις δικο σου.μολις βρεις αυτο που σου κλεινει το ματι στον μαυρο ουρανο.

-και δηλαδη τι δικο σου?

-εχετε τιτλους ιδιοκτησιας κυρια μου?

-εμ...οχι...να....γιατι θα πρεπε?αφου ειναι δικο μου.το κοιτω και μου χαμογελαει.με συντροφευει σε ακρογιαλιες και σε βουνα.μα ακομα κι οταν αποκοιμιεμαι στη διαδρομη του γυρισμου απο τα ταξιδια μου.και ειναι εκει σου λεω για μενα μονο!δε χρειαζομαι τιτλους!

-οι καιροι αλλαξαν.

-μα αν θελετε να ξερετε,δε με νοιαζει τι εκαναν,κι αν θελετε να μου το παρετε.εγω δικο μου το νιωθω.δικο μου.οχι απο εγωισμο,μα το αγαπησα.

assumption is the mother of all fuck-ups

κι εγω νομιζα,και εγω θεωρουσα.κι εγω σε ακουσα και σε θαυμασα που τα ελεγες τοσο εντονα,σχεδον τα πιστεψε και το χτες και ο δρομος και τα λογια λογια λογια.


οι περισσοτεροι λενε ψεματα στον εαυτο τους.

κι αφου πειστουν τα προβαλλουν σαν επιχειρηματα του σημερα τους.

πως προχωρας ομως ετσι?
χωρις καρδια εννοω.
γιατι αλλιως,μια χαρα βολευει.

αυτοι που γλυφουν τα αυτια μας δε θα ερθουν ποτε να μας βοηθησουν στο γκρεμο.
μα θα τρεξουν στο μπαλκονι να το πουν στο γειτονα.

ολες τις μαχες που εδωσες,με το ξυλινο σπαθι σου,τις εκαψε η φωτια απο τα ψεμματα που λες στον εαυτο σου για να αποκοιμηθεις.

χαρτινη βαρκουλα στον ωκεανο προφασιζοσουν.
μα εσυ ζητησες χαρτι για να φτιαχτεις.

οσα φωναζες χτες για τα χρυσα παλατια,χαθηκαν στο σκοταδι.
και σημερα καθαριζεις τις σκαλες τους σιωπηλα.

αγερωχο που σε κανει ο εγωισμος ε?
και πανω απὀλα δικαιο.

κι εμεις νομιζαμε πως δε θα αλλαζε τιποτα και κανεις.......

στο δωματιο αυτο

στον χωρο σου εισαι ο εαυτος σου.
γυμνος μπορεις να κυκλοφορεις.
να τραγουδας και να χοροπηδας μπορεις.
να κοιμασαι και να ζεις.
να ζεις.
εκει μεσα ζεις.
στην προσεχτικα φτιαγμενη φυλακη σου.
οταν κλεινεις την πορτα,απλα θυμουνται το χαμογελο που τους χαρισες.
και το εχουν δεδομενο.
κι εσυ εκει μεσα ζεις.
πραγματικα.
την αληθεια σου.
οπως εισαι.
δυσκολα τα πραγματα η ευκολα.
κανεις δε βλεπει.
μονο τοτε ζεις.

μην τρεχεις,περπατα

σε μεγαλωνουν σαν playmobil.

με στυλιζαρισμενα μαλλια,με ρολο,με επαγγελμα,με συγκεκριμενο μεγεθος και πλαστικο.

να τους αρεσεις.
να ταιριαζεις με τους αλλους.

αλλα χωρις αυτια.

κι εγω τωρα πως θα φωναξω,αφου δε θα με ακουσω.

αν μαγαπας,κατσε κατω στο πατωμα.
μη με μαλωνεις που λερωνω τα ρουχα μου,η που ειμαι ξυπολητη.
διωξε τους φοβους μου.κι ας ειναι ανοητοι.
γιατι δε το αντεχει αυτο κανεις.
το εχω δει μπροστα μου χιλιαδες φορες.
ουτε καν εγω.αυτο ειναι που μαχαιρωνει.

αγκα8ια

καθενας στο πεταγμα του παραλληρει.

οταν μπαινεις σε αυτους τους εφιαλτες ομως δε βλεπεις.

κι οσοι ειναι διπλα σου πρεπει να σε ξυπνησουν.

οχι με φωνες.

με βοηθεια.

κι ας μη μιλας γιαυτο.

κι ας τους χαμογελας καταματα.
τον εαυτο σου ξεγελας.

ολοι φευγουν.

ολοι τρεχουν.

ολοι κρυβονται συνειδητα η μη.

και τι μενει?

ποιος μενει να σε σηκωσει απο το πατωμα οταν πεσεις.

πες μου.

η δειξε μου

she fell

εχει δυο κοκκινες γραμμες στο προσωπο της

λες και τα δακρυα ειναι τοξικα.

και μετα το ουρανιο τοξο,ελευθερη πτωση απο τα συννεφα.

και επεσε

και πεφτει

πεφτει

πεφτει.

και κενο

κι αλλο κενο.

και το πατωμα.

γρατζουνιες.

φοβαται. ειναι εκεινες οι ωρες που δεν ελεγχει το ειναι της.

που βλεπει μονο με τα ματαια ματια.

φωτοβολιδες ηταν?

βοηθεια ζηταει.κι ας μη ξερει πως.

μπλοκ μπλοπ

εχεις αναπτυξει μια σιωπη.



ενα κουτι που βαζεις οσα ηθελες να φωναξεις κι οσα βρισκεις αδικα.

οσα σου λειπουν κι οσα δεν εχεις το κουραγιο να απαιτησεις.



συγκρουονται δυο φυσεις.



*μπλινκ πλοπ ζζζζζζτ πλοποπ* σαν μαγνητικα μπαλακια στο κεφαλι σου.

Μάρω

πιο δυνατη μου αναμνηση ηταν οταν με εβγαζε στη βεραντα και με κρατουσε στα χερια της για να δω το ρολοι της ΔΕΗ.δεν εφτανα αλλιως να το δω.ουτε ακομα κι οταν σηκωνομουν στις μυτες.οταν περνουσε το κοκκινο σημαδακι ως εκ θαυματος περνουσε και το τρενο απο τις γραμμες,λιγα μετρα πιο κατω απο το σπιτι. κι αυτο το τουτ τουυυυτ και ο συγχρονισμος με το σημαδακι,μου μοιαζε με θαυμα.ακομα μοιαζει.

φυσικα ηξερε ποτε περνουσε το τρενο.εγω παλι οχι.το τρενο για μενα ακομα περναει οταν περναει και το κοκκινο σημαδι στη μεταλλικη ροδελα του ρολογιου.

και τα κουλουρακια,κι οι χυλοπιτες,και οι κοτες,και τα γατια,κι αυτο το μαλωμα το πιο σκληρο απ'ολα...με τα ματια.και τοσα πολλα τοσα.κι ολα δικα σου.

-οταν σε βλεπω εκει,τρελαινομαι.χανω τη γη κατω απο τα ποδια μου.δε μπορω να το ξεπερασω. -

*κι υπαρχει μια φορα που ερχεται μια σωτηρια αγκαλια και δεν πεφτεις.



μου λειπεις.μου λειπουν τοσα.οσα εχουν αλλαξει κι αλλα τοσα.

δεν εχω δυναμη να ανεβω τα σκαλια να φτασω στο ρολοι πια.

ειναι το μερος,ειναι μυρωδιες,ειναι οι δρομοι,ειναι εικονες,ειναι ο ηλιος που μοιαζει διαφορετικα να με καιει καθε φορα που ειμαι εκει.

ειναι και το ευχαριστω που ισως δεν θα ακουστει τοσο βαρυ οσο πρεπει ποτε.ουτε σε σενα.ουτε στο βαθυτερο δωρο που ελαβα ποτε.εκεινη η βολτα κι εκεινη η στιγμη.

οτι πιο δικο μας ειναι οσα νιωθουμε,νιωσαμε και ζουμε.ολα τα αλλα φευγουν στον αερα και στο χρονο.

and then again

Love is a four - letter world

μη κοιτας κατω,ψηλα ειναι τα ονειρα

υπαρχουν μερες

που θες δυνατα να φωναξεις

μα η φωνη σου δε φτανει ως εκει.

υπαρχουν στιγμες

που θες να.........

αστο.ουτε εγω δε μπορω να στο εξηγησω.

wait for me,walk with me,think of me and don't lie.

http://www.youtube.com/watch?v=cY3JB_ltU0U

grafta gia na mhn se fane,ftwxokalybaki end of story

home is where the heart is.

is?

οταν εισαι μικρος,σπιτι σου ειναι εκει που τρως,εκει που κοιμασαι,εκει που παιζεις,εκει που αγαπας κι εκει που σ'αγαπανε.

δεν εχεις αλλο προορισμο εκτος απο το σπιτι σου.

οσο μεγαλωνεις,πλαθεις ονειρα εξω απο αυτους τους τοιχους.
κι αλλες φορες δινεις ταχα μου τα παντα για να φυγεις απο το σπιτι.

οταν λοιπον παιρνεις αποφαση να σταθεις στα ποδια σου,φευγεις.
φευγεις??

εφυγα.
και μ εψαχνες και δε με βρηκες.
μα με βρηκα εγω.κατι βραδυα.αχ οχι παλι αστο.

το χεις παρει αποφαση κι αν κοιταξει κανεις τα ματια σου,τιποτα δε σε σταματα!
δρομο παιρνεις,δρομο αφηνεις.και φτανεις στη δικη σου ακρη του ουρανου.
ειναι η στιγμη που κοιτας τον ωκεανο και λες μεσα σου.δε με νοιαζει ποιος ειναι διπλα μου ουτε πως εφτασα ως εδω.μα αυτο το ταξιδι ηταν δικο μου κι εφτασα ως την ακρη του ουρανου μου.να κοιτω αυτα τα κυματα.
κι ο θησαυρος?

α μας συγχωρειτε,περαστε απο δευτερα!δωσαμε και κλεισαμε.

ανθρακας ο θησαυρος?

μα γυρισα με χερια αδειανα.

ανθρακας λοιπον?

οχι.καλυτερος ανθρωπος εγω.πιο γεματος και πιο αδειος.πιο υποψιασμενος και πιο αθωος.
πιο ονειροπολος και πιο ρεαλιστης.

κι αν αναρωτιεσαι για το θησαυρο μου,κοιτα στην τσεπη μου.
σκουπιδακια θα χει μεσα σε ολα τα αλλα.
ειναι οτι απεμεινε.κι ακομα κι απο τη λαθος σοκολατα που φαγαμε,μας εμεινε η γλυκα.

γλυκα μου δικια μου.δικα μου και τα λαθη.δικα μου τα σωστα.

α ναι ξεχασα.και λαθος δρομο να παρεις,δε μαλωνεις με τον εαυτο σου,μονο οταν πας στο μερος που αποκαλεις σπιτι.
σπιτι ΜΟΥ
ειναι σαν μια σταση λεωφορειου οταν τρεχεις να προστατευτεις απο τη βροχη.
βλακα,ειναι ωραια να περπατας στη βροχη.

σπιτι ΜΟΥ λοιπον,ηταν εκεινο το δωματιο στη σκεπη με το μικρο παραθυρο και τις δυο πορτες.και μετα αυτο εδω το δυαρακι που οσο μεγαλο και να φανταζε στην αρχη,κατα καιρους γεμιζε τοσο που περναμε αναπνοες με δοσεις.μα τωρα δε μπορω να πω ποση αξια εχει για μενα το σπιτακι αυτο.οταν το ζεις κατι,δε το αναλυεις.κι ακομα το ζω.για λιγο ακομα.


κι ερχεται αυτη η ωρα,που εχει ξαναρθει και θα ξαναρθει σιγουρα,και φοβαμαι.
και ναι μαζευω τα πραγματα μου,και στεκομαι πανω απο μια χαζη μπλουζα και κλαιω,και τελικα και κεινο το βαζο θα το παρω μαζι μου κι ας μη το χρησιμοποιησω ποτε.

μη με κοιτας που γκρινιαζω και αναπολω η που κατσουφιαζω.
οσα ζησαμε εδω.μονο εγω κι αυτες τα ξερουμε.ειναι ο θησαυρος και το μικρο μας μυστικο για να παμε ενα βημα παρακατω.

οι αντρες δε κλαινε.
κι η δυναμη που εχουμε μεσα μας προερχεται απο οσα εχουμε ζησει.
οποτε σἀυτες τις περιπτωσεις,χαμογελαμε αγερωχα και πονηρα στο αυριο.

η καρδια μετακομιζει.οχι ευκολα.οπου κι αν πας αντιρρηση δε φερνει.εξαλλου οσα κουβαλα τα ξερει μονο αυτη.

home is where my heart is.

ολα θα βρουν το δρομο τους.....αρκει να τα κοιτας θετικα.....και να χεις τα ματια σου ανοιχτα

:)

τα γραμματα στον πολεμο ηταν ποτε ερωτικα?

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#thelw na se dw.trelainomai siga siga nomizw.#
delete delete delete

κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

μισο τραγουδι και το κινητο παλι στο χερι.

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#ti kaneis?na mwre egw edw akouw mousikh kai se skeftomai.#
delete delete delete

κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

.....και το κινητο παλι στο χερι.

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#mou leipeis#
delete delete delete

κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

.....και το κινητο παλι στο χερι.

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#na re paidi mou.tha thela na gyrisoume ton kosmo me ena kokkino amaksi.na koimomaste kai mesa.san ayta pou oneireyomai kai siga mh me akolou8hsei kaneis.na doume polyxrwmes plateies kai stena dromakia.paidia me podhlata kai skate.parka megala me limnes kai grasidi kai hlio kai papies kai kyknous.san ayto pou htan konta sthn estia pou emena.thelw bouties gia koxylia kai xionopolemo roz.thelw na aneboume se ena aerostato kai na skountouflame sta synnefa.thelw na paw se mia paralia me asprh ammo kai mia aiwra.kai na mh me noiazei pou h koilia mou einai megalh,h an 8a mas koitaei kaneis.thelw na se blepw na xamogelas.na pa8iazesai.na hremeis kai na trexeis.na koimasai.thelw na eimai dipla sou kai na sou kratw deila to xeri.na se koitaw.mou leipeis.ma akoma ki an tipota apola ayta de ginei...na me kratouses gia ligo agkalia ua htan to pio omorfo dwro.xamogela mou.mporeis?#
delete delete delete


κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

μερικες φορες οσα ονειρευομαστε φοβιζουν.
οσα νιωθουμε μας τρομαζουν.
τελικα η αποσταση σε τι μετριεται??
αν χαμογελω που η πρωτη σκεψη μου οταν ξυπνω εισαι εσυ??ναι.κι αυτο ειναι νικη.

να 'ρθεις...
δε ξερω ποσα μετρα ειναι αυτο το να ρθεις.
μα εχω αραδιασει τη μιση συλλογη απο μπουρδες που ισωσ να χουν ουσια ισωσ οχι.μα τωρα μοιαζουν ανευ.γιατι ουσια τωρα εχει μονο η παρουσια.ακους?εστω στα ονειρα μου.....

agaphmena tragoudia me alh8eies

"...Άραγε να 'μαι κάποιος άλλος
που προσπαθεί να ονειρευτεί
τα γυαλισμένα όνειρα μας
στο δρόμο ανάποδη στροφή

Μες το κενό και μες τη ζάλη
έστησε ο πόνος μαγαζί
και ποιος μπορεί να ανασάνει
όταν στο ψέμα του κρυφτεί

Να να να, να να να να να

Καίνε τα χρόνια, καίν οι μέρες
με μια πληγή που αιμορραγεί
κι αν περισσέψαν οι φοβέρες
είναι σκληρή ανταμοιβή

Να να να...

Δε σε φοβάμαι ότι κι αν γίνει
τι κι αν το σύμπαν γκρεμιστεί
μες τη ψυχή μου θα ‘χει μείνει
κάποια αυτόφωτη στιγμή

Μέσα μου υπάρχει το ταξίδι
βαθιά φωλιάζει στη καρδιά
έγινα στο καιρό παιχνίδι
να με χαλάνε τα παιδιά

Με τα λεφτά δε γίνονται όλα
κι αν βάλεις ψεύτικα φτερά
δε θα μπορείς να τα σηκώσεις
για να πετάξεις φουκαρά

Απόψε πες μου την αλήθεια
το τι θα γίνω μη σκεφτείς
κι αν ήταν όλα παραμύθια.....

re de pa na ga

"....Meaningless Keepsakes
She just said, "Just don't hurt my butterflies!", and then, she cried her self to sleep, again.

Title Explanation:
It's tragic the trouble we go to, sometimes, to protect things that are long now dead, both material or immaterial. Like relationships that don't deserve any more effort. But we keep holding on to them, like keepsakes, meaningless
Like dead butterfiles, stuck beneath a pane of glass [or, for lack of a better word, grave]"

that's not mine,but describes exactly my day.i feel wrecked.
people sometimes show so much hate without any specific reason.i ll never learn how to deal with that stuff.

maybe it's cause i always think that people are honest and polite and kind.

ante peise oti den eisai elefantas....

δε θα ημουν εγω

ειναι φορες που κοιτας τον ηλιο καταματα και επιμονα.

δε σε νοιαζει αν τρεχουν δακρυα,δε σε νοιαζει αν μετα θα βλεπεις θολα.

ολα για αυτη τη στιγμη΄

δε θα ησουν ο εαυτος σου αν δε το κανες.

δε μπορεις να ξερεις τι δειχνεις,μονο τι ζεις.κι οπως το ζεις εσυ.

κι ηταν τοσο απλο

τα λιμανια μας τα διαλεγουμε εμεις.

συνηθιζω να σκεφτομαι.

εχει ζεστη.πολυ.

μα εχει και ζεστασια.αληφεια.

κοιταζω τον οριζοντα και ειναι ακομα ροζ.

αυτο που ακομα δεν εχει γινει μωβ ακομα και μετα γαλαζιο(που σἀρεσει) και μετα μπλε σκουρο.και μετα νυχτα καληνυχτα κι ονειρα μας γλυκα.

σημερα ο γειτονας με τα ωραια νυχτολουλουδα στον κηπο και τις πολλες γλαστρες στη βεραντα βγηκε εκτος οριων και φωναζε.σημερα το πρωι δεν ηταν καλη μερα.σαν να ηταν η μερα της φωνης.

μα ακομα κι ετσι οι τσεπες μου δεν ειναι αδειανες.μετα απο πολυ καιρο.πολυ πολυ καιρο,το συναισθημα της καταψυξης με αφησε και πηγε διακοπες.ετσι νιωθω.κι αφου τα λογια μου τα περνει το αερακι δε φοβαμαι πια.

εξαλλου μετα απο καιρο δεν ειμαι με αδειες τσεπες.....

πως το ελεγε εκεινο το τραγουδι??αν μ αγαπουσες λιγο δε θα ηταν ασπρομαυρη η ζωη??

πες μου τι ειναι αυτο που βλεπεις οταν κοιτας τον οριζοντα,κι αν γελας οταν περπατας.....κι εγω θα σου δωσω ολουσ τουσ θησαυρους.

μολις τους βρω:)

gigi su lew

ekpaideyomaste gia tis symperifores mas.
νομιζω δηλαδη.

san stratiwtakia sth gyalinh bitrina mas.
kai molis ksestratisoume ola ginontai anakata.αι οι γυρω μας

κι αραγε πως υπαρχουμε πραγματικα αν δεν αποδεχομαστε ουτε εμεις τη φυση μας,μα την φυλακιζουμε?
και ποσο ευκολα μας αποδεχονται οι γυρω μας
για το ειναι το ακατεργαστο μας.
do understand-
-rise up
stay calm-
stay clean-
-walk beside-
-feel the joy
until we meet again-

οταν φιληθηκαμε εκεινο το βραδυ,το φεγγαρι ηταν ακριβως μισο....

here we are now....

ton teleytaio kairo

einai les kai eimai diakopes sth zwh mou.

san na katalabe kapoios pws to xreiazomoun olo ayto.

kai ksafnika exw gemisei xrwmata kai xamogela.

and it feels like...strange.

but its still me.and that captain,is a great gift!

http://www.youtube.com/watch?v=vV0KmOYfomM

μπλοπιτι

κοιταζε ωρα απο το σπασμενο παραθυρο

λες και δεν την τυφλωνε ο ηλιος

τι κι αν οι σαπουνοφουσκες εσκαγαν πριν βρουν ουρανο

αυτη κοιταζε επιμονα τον ουρανο.

λες κι εκει πανω ειχε το πιο ομορφο τραγουδι για να ξεπερασεις το ειναι σου

κοιταζε ωρα απο το σπασμενο παραθυρο

και δεν την ενοιαζε

γιατι το βραδυ θα την εβρισκε εκει αγκαλια με αστερια.

alikh sth xwra th dikia mas

h alikh apo th xwra twn 8aymatwn ksypnhse kai ka8ise dipla mou sto krebati.
eixe arxisei na kshmerwnei ma egw ais8anomoun pws h8ela toso poly na kryftw kai to skotadi mexri ekeinh thn wra boh8ouse.
forouse to aspro forema ths me thn kokkinh kordela.
ki ekeinh thn petalouda sta myalla pou thn ekane panta na moiazei pws petaei.
"mou leipses" psellisa.

shkw8hka,foresa to kaskol mou kai ta a8lhtika kai bghkame sto dromo.

aytes oi psyxres apoxrwseis pou pairnei o kosmos mou otan den exei bgei akoma o hlios...me hremoun,ksypnane to einai mou,san kafes zestos pantremenos me kryo aeraki pou se kanei na mh niw8eis th myth sou.

apo tote pou metakomisame ola einai alliws.den exoume prolabei oute na mas koitaksoume ston ka8refth.spiti den allaksame,allaksame topo diamonhs.

"oi agkalies kouto einai to pio monimo krebati."

ma ki aytes spanizoun pia h tis plhrwneis akriba", ki emeis ws gnwston xrhmata den exoume,mono fantaxtera kapela kai polyxrwmes kaltses.

h zwh mas moiazei me tainia.pou ths exoun peiraksei ta xrwmata kai ola moiazoun entona.h mhxanh pou gyrnaei to film exei trela8ei kai mas paei mpros pisw toso grhgora pou nomizoume pws zoume panta mono to empros.


eksellisontai kai ta paramy8ia ame.ginan trendy oi flwroi blepeis.
ki oi siwphloi,egklhmaties.

osh wra 8a paizei h alikh me thn petalouda ths,egw 8a afhsw mia mia tis typseis na fygoun.estw kryfa.

moiazei na me koitas apo makrya ka8e fora pou bgainw sto dromo kshmerwmata.

kai panta se akouw na mou fwnazeis"eimaste filoi emeis,ki egw sagapaw"

kai pou einai h agkalia sou?mono h alikh emeine gia thn wra ki ayth ksexnietai sta dika ths monopatia...

dead end

εχε το νου σου στο παιδι γιατι αν γλιτωσει το παιδι υπαρχει ελπιδα.....

παιδια μεγαλωμενα με ακραια προτυπα

με επιλογες που δεν εκαναν ποτε

με πληγες ανοιχτες

με ματια δακρυσμενα απο τα χημικα

κυνηγητο-κρυφτο-κλεφτες κι αστυνομοι.....για μια φορα σε εξωμιωτη αληθειας

κριμα

που το αιμα δεν ειναι κοκκινη μπογια σε ταινια

κι οι σκηνες που ζουμε δεν περιεχονται σε κανενα απο τα "κακα" βιντεοπαιχνιδια που μασ απαγορευουν.


λυπαμαι χασατε.

μα κι εμεις.χανουμε συνεχως.

δε με νοιαζει αν ειχε τατουαζ η σκουλαρικια,αν ηταν παναθηναικος η ολυμπιακος,δε με νοιαζει αν ειχε χωρισμενουσ γονεις η μη.δε μου κανει τεραστια διαφορα που καναμε μαθημα στις ιδιες αιθουσες,που καναμε τσιγαρο στα ιδια σκαλακια.οπως δε με νοιαζει αν ηταν ασπρος μαυρος κιτρινος.με νοιαζει που συνειδητα σιωπω για να μη φανω αντιεξουσιαστρια η αναρχικη επειδη απλα εχω αλλες ιδεες απο τις συμβατικες.ανθρωποι ειμαστε κι εσυ κι εγω εκεινος.μονο που ξερεις αυτος δεν αναπνεει.δε μπορει να αλλαξει κατι.αρα ειναι σειρα μου-σου-ΜΑΣ!

με νοιαζει που υπηρξε ενα γαμημενο κεφαλι που πατησε τη σκανδαλη.με νοιαζει που παντα υπαρχει μια σκανδαλη οταν παω να απλωσω τα ονειρα μου,οταν παω να πω τη γνωμη μου.αορατη η μη.και με σημαδευει.στη καρδια και στο μυαλο.και με φυλακιζει μπροστα σε μια οθονη στην προκειμενη.

συγκρατημενη εκφραση,συγκρατημενα βηματα,ιδεες,εικονες,ονειρα και σκεψεις.

σκοτωσε με ακομα μια φορα.γιατι ερχονται κι αλλες.

tremblin coffee

kai ksexniesai

kai arxizeis na oneireyesai ksana

kai xamogelas sa blakas

mexri pou trakareis

kai meta ti?
tipota re

pali ta idia

pali kati gia na gamiseis thn psyxh sou

giati monoi mas dialegoume dolofonous kai krites

giati ponaei otan gkremizetai o kosmos sou ki esy prospa8hseis na xtiseis xampogela stwn allwn

giati etsi se ma8ane

na mh se noiazei h psyxh sou

na mh se noiazoun oi plhges sou

kai kaneis mpanio se oinopneyma na niwseis pws akoma de pe8anes

pws antexeis ki allo

ki ama milhseis?8a sou kanoun tous anhkserous.

nai kserete pernousa ma den eida poios sas trakare...

monh mou kai oloi.poso gamata moiazoun ta lampakia otan se kaine.
anabosbhnoun prin to braxykyklwma toso omorfa pou nomizeis pws mpora htan kai perase.


but no madame.U R TOTALLY FUCKED.

catch my breath

aytes oi kyriakes mpainoun mesa mou.zwgrafizw moustakia stis fwtografies sou gia na niwsw kalytera.ena kako oneiro htan kai ksypnhsa

polka dots for a stomach

θα μπορουσε να ξυπνησει
για ακομα μια φορα
μονη.

θα μπορουσε να πιστευει πως ο πριγκηπας ηττηθηκε σε μια μαχη στο δρομο του γυρισμου
κι αυτο ηταν ολο.


τιποτα δε θα ηταν το ιδιο

αν δεν πιστευε στην αγαπη

αν δε θυμοταν τις αγριοφραουλες που μαζευε στο βουνο

'η εκεινο το χερι που εψαχνε το δικο της ενα καλοκαιρι

αν τα κουμπια ηταν νομισμα

αν οι ανθρωποι ξεχνουσαν πιο συχνα τισ μικροπρεπειες τους

αν ολα τα πρωινα που κοιτουσε το παραθυρο την εβρισκε ο ηλιος σε διαφορετικη χωρα

///---///---.

νιωθω πως σε εχασα.μα δε μπορει.

παλια εδινες την ψυχη σου για μια χουφτα αστερια,τωρα πουλας την ψυχη σου να γινεισ αστερι σε ψευτικο ουρανο.

παλια αγοραζες αστερια για να βρεις την ψυχη σου,τωρα θα δινες και την ψυχη σου στα αστερια αν μπορουσες

φοβαμαι ψελλιζει με την ομπρελα ανοιχτη

ενα ταξιδι τη φορα.

τα μικρα βηματα που αναζητω

φευγω ξανα

σε δανεικο σκηνικο

κρυβεις τον πανικο

τον πανικο της ληθης.

κι αν οταν γυρισω κρυφτουν τα ονειρα?

μη σκας θα φτιαξουμε καινουργια.

και θα μαι εδω

και παντα καπου θα ταξιδευω

παλια απαιτουσα να με κοιτουν στα ματια.

τωρα?δε τους χαριζω ετσι ευκολα τα δικα μου.

γιατι αλλωστε να αλωνιζουν καλικαντζαροι στα χωραφια μας?

ποσα λιμανια θα δω ακομα.....


ερχεται μια βροχη να μας ξεπλυνει.

συντομα.
δε γινεται αλλιως...
κι ας μη περπατας ξυπολητος για λιγο καιρο.

βροχοσταλιτσες ειναι τα διαμαντια που κανουν ευτυχισμενους καποιους.

εμενα θα με κοιμισουν μετα απο καιρο σιγουρα.

"φοβαμαι", ψελλιζει με την ομπρελα ανοιχτη.

ακομα.

φυσατε γιατι χανομαστε

και τελικα ο 13ος γαλαξιας μου λειπει τοσο.

γιατι αυτο το σημειο στο χωροχρονο της ηρεμιας και της γαληνης με τα πολλα χρωματα και το διαφανο μοιαζει ουτοπια.

τι μας κανει να γυριζουμε στις αλανες που παιζαμε παλια?κι ας εχουμε ατρανταχτες αποδειξεις και σημαδια πως θα χτυπησουμε.

δε μπορει,κατι χανουμε.απο καπου μπαζει το συστημα και μας παιρνει ο αερας τα ασχημα οταν δε πρεπει.

αν και τελικα τι να τα κανεις τα σουβενιρ αν δε περασες καλα.

οποτε φυσα φυσα να βρουμε λιμανι!!!!!

mpourdes se selofan

Panta yparxoun eksodoi.Kai xiliades logoi na meineis.
Flames to dust lovers to friends why do all good things come to an end.
Den eimai h monh me pollaples prwsopikothtes.
8a einai periergo otan tis balw na synanth8oun oles mazi.
Mporoume na pame mazi mia ekdromh.
Mporoume na pame mia bolta.Mexri to fws tou hliou.Ma an mas doun?
Tote 8a xei plaka...Oi antidraseis einai h ekplhksh mou.
Synh8ws oloi ksinizoun tis moures otan den exoun synh8isei
se ayto pou antikryzoun.Poios einai kalyteros ki apo emena ki apo sena?
Aytoi pou o xronos pou skeftontai einai
o idios me pollous allous.
to twra mas synantaei pragmatikothtes alliwtikes sto dromo.ki apla tis prospernaei.
oh yes welcome to the fuckin brilliant easiness of living

ayto shmainei,exw neyra akoma

κι αν οντως ησουν μονο ψεμα,δε θα το μαθουμε ποτε.
εξαλλου ζουμε πια στιγμες μεχρι να μας τις
γκρεμισεις εσυ η καποιος ομοιος.
ποικιλια υπαρχει και παραπονο ουδεν.

πως εξαλλου να γκρινιαξεις στο δολοφονο σου
και γιατι.
τελικα θα νικησει.

κι αν ειναι ετσι?τοτε που σε παν τα βηματα σου.

κι αν δεν ειναι ειμαστε τυχεροι

ισως γι αυτο περπαταμε.γιατι μπορει να μην ειναι
ετσι τελικα.

να εισαι μονο εσυ κενος και αυλος ο μονος

κι η παρεα της καρδιας σου μην ξεχνιομαστε.

αλλωστε μαζι σας αγαπησαμε.
μαζι κοιμομασταν κι οι τρεις,μαζι ζουσαμε ολο αυτο
το πλαστικο παραμυ8ι.ποσο κουφιος και κουφος ο
κοσμος που περιχαρης εντυνες με αστερια.

και να πω οτι τα καταφερες.πλαστικα κι αυτα και
ξεκολλησαν απο τον τοιχο.

ουτε για ψευδαισθηση μικρου παιδιου δε κανεις.

ποσο λαθος ομως και ποσο σωστο.ποσο μας βολευει
κι αλλο τοσο μας απογοητευει η απαθεια και
το γκρεμισμα κτιριων απο δαφνες.αλλωνων παντα
αλλα κοιμισου.

αραγε αντεχεις,και το αρκουδακι
το χαρισες σε κεινη μη σε ξεχναει?

μαλλον κι εγω για κεινη το διαλεξα πιο πολυ
νομιζα ετσι νικουνται οι μαχες.

ποσο αφελης ειναι ο ερωτας στην αναγκη σου.

λυπαμαι κι ειναι τοσο κριμα να πλητττομαι
απο μια τετοια αρρωστεια τοσο καιρο\
τοσο πολυ καιρο στ αληθεια.

κανενα φαρμακο πιο ισχυρο παρα μονο
αυτο που ζηταγα εξ αρχης του ονειρου.

την αληθεια που δε κοιταξες ποτε
στα ματια.αραγε μεσα σου κοιτας?

κι εσυ κι αυτη.μα ομοιος τον ομοιο σαν λενε
8α χουν δικιο.

πληγωμενη ηλεκτρα σε προζακ με καταντησες ρε πουστη

mary was her name

i don't know if it's you.

if is it anyone that exists like you.

but for sure you are in my head.

there are some moments in this life that it feels you are here.

beside me.

in the hugs,in the laughs,in everythin that makes me feel alive.

gamhmeno systhma magisswn

"be careful of what u wish for",said the witch.

and she was so freakin serious about it...

but kids never listen.....when they dream.....

angels in disguise

lene pws oi aggeloi einai h fylakes h diaboloi

emena oi diaboloi mou htan oi fYlakes mou,k oi fylakEs mou.

shiny empty boxes σαινι μου

ελευ8ερια διοικουμενη απο αλλους δε λεγεται ελευ8ερια.
οσο πολυ κι αν θες να με πεισεις για το αντι8ετο δε 8α τα καταφερεις.
ειμαστε διαφορετικοι και καθ΄ολα ιδιοι.απλα ο κα8ενας σκεφτεται και πραττει αλλιως.

αλλοι με το κεφαλι κι αλλοι με τα γεννητικα οργανα.


οτι λαμπει δεν ειναι χρυσος,ουτε ο πριγκιπας με τη γυαλισμενη στολη του.σκατα packaged ειναι.

το τρενο εφυγε κι μεις κοιταμε τα εισητηρια του χτες.μαλακα οχι αλλο

αστερια στα αυτια μου αστερια στα χερια μου αστερια στο λαιμο μου

σημερα εβαλα πλυντηριο και νομιζω ξεβαψαν τα μισα.

αυριο ελεγα να φορεσω το πουα μου φορεμα
αλλα
φοβαμαι
μην τους τυφλωσει

(αυτο του )
κανενα


χαμογελο.
so stick to the plan
.black.


με ξεβαμμενα αστερια που πας?γιατι με ξεβαμμενα ολα τα αλλα σε βρισκουν κουλ.

γνωρισα καποτε ενα κοριτσι που ειχε τοσο εντονα χρωματα,που κοντεψα να το αγαπησω βαθεια.μεχρι που στα δυσκολα ειδα ποσο ασπρη ηταν η χαρα της,ποσο γαριασμενα ηταν οσα σε μενα φαινονταν ζωντανα το βραδυ.μη δεις γκομενα πρωι μετα απο ξενυχτι ενα πραγμα.

ηρθε ενα τζιτζικι τις προαλλες που ελεγα πως ζω,και με κοιταζε θλιμμενο.
τοτε καταλαβα πως θλιψη προκαλλει η αδυναμια να κρυφτεις απο τις πληγες σου.



μα τελικα,εγω ειμαι καλυτερη απο σενα,που χαιρεσαι να γινεσαι τροπαιο εγωισμου του καθενα.

μπλα μπλα μπλα i hate u all except the ones that really know that i dont.οσοι εχουν αμφιβολιες ειναι στη λιστα.ιαξ

παρανοια σαουντζ ναις ιν ντισπεαρ

δε ζεσταινομαι πια.
σιωπηλος παρατηρητης.

δε ξερω αν θα περασει.

παντως αλλα περασαν.αρα και μαυτο κατι θα γινει.

ισως κοιμηθει παλι ο ηλιος απο την αλλη πλευρα.

ισως βρω χρονο και κοιμηθω κατω απο τα αστερια και εξαγνιστουν ολα.η τα παρει το κυμα.τι με νοιαζει....

αυριο θα πνιγω παλι μεσα στην κουπα μου οπως αλλοτε και θα χαθω στον πλανητη της δουλειας.για να μην επιτραπει η εισοδος στισ σκεψεις.

ποιος το ξερε πως θα γινοταν ολα αυτα....

επειδη καποια μικρη κοιτουσε το παραθυρο κι ονειρευοταν,επειδη καποια στιγμη θελησε να μαθει τους αλλους να ονειρευονται.και χαθηκε εκεινη,σε μια απογειωση τραμπολινου,που μετακινη8ηκε για να χτιστει αλλη μια γκρι πολυκατοικια.

και τωρα που ειπα γκρι.ποσο αχρωμα κι ουδετερα ειναι αυτα που ζεις?φορα παλι τη γκριζα ψυχη σου και περπατα.εγω θα ξερω παντα σε ποιους δρομουσ περπατας κι ας κρυβεσαι πισω απο τα κατα κυριο λογο @@ "αθωα" ψεμματα σου......

οσο κι αν αγαπας τα ζωα,πρεπει να αρχισεις να πατας τα σκουληκια που σε τρωνε.

το καραβι?χα8ηκε

ειναι αυτη η ζεστη που οσα παραθυρα και να ανοιξω

δε μπορεις να βγεις απο το δωματιο.

πλανιεσαι εδω μεσα και πνιγομαι.

χτυπαω στους τοιχους σαν τους παραφρονες.

δεν εχουμε και μεγαλες διαφορες.

σαν τα αγρια ζωα,ασχημο να εξημερωνεσαι τελικα.

μετα σου λειπουν πραγματα που δεν ηξερες πως υπαρχουν μα σου εγιναν αναγκες.

οπως αυτες οι αγκαλιες που αποκοιμιζουν.

κοιμησου τωρα αν μπορεις,κι αν θες περνα απο τα ονειρα μου

οπως το ξημερωμα η δροσια απο το παρα8υρο

σαν να εξαγνιζει τα πνευματα και τις χιλιαδες μαχες

μεταξυ μας και μεσα μας

υπερασπισου το ψεμα σου στην αληθεια μου

ψαχνω ακομα να βρω ενα τελειωμενο γιατι σε ενα διαφανο κουτι που μου αφησες να κοιτω.δεν βρισκω εξηγηση σε σχεδον τιποτα.κι οταν τη βρισκω ξερω πως κατι κρυβεται ακομα απο πισω.

δεν υπαρχει κατι δεδομενο μεσα μου και ποσο με τρομαζει που φτασαμε εδω.

γιατι στον δικο μου οριζοντα δεν υπηρχε αυτο το εκνευριστικο ψεμα,αυτο το ανουσιο παιχνιδι του κρυφτου απο την αλη8εια.τη δικια σου,τη δικια μας,των θελω στην τελικη.
ειναι ασχημο να ξερω πως φυλακισμενος ησουν μονος σου και χωρις προσταγες στα δικα μου χερια.

κι εγω ο βλακας που κοιτουσα τη θαλασσα κι με αποκαλουσα τυχερη που βρηκα το πιο τιμιο βοτσαλο......κοιτα πως αλλαζουν οι καιροι,πως γεμισαν παλι θαλασσες τα ματια μου.μπροστα σε ενα ακομα εγω.που δε πεφτει σαν την τροια μα με κοιτα αγερωχο μερα παρα μερα.για πιοκιλια...ισως?

κοκκινο μπαλονι

κοκκινο μπαλονι στον ουρανο μου

με μπλε ματια που δε ξερεις πως σε ντυνουν

ορισμος μιας ελευθεριας αλλιωτικης

εκι που οι φωνουλες μεσα μου ταυτιζονται με τα εξω

κι οσα φωτα της πολης κι αν κοιτω

κανενα δε σου μοιαζει

θυμασαι...κιτρινα ασπρα κοκκινα.....το πρωι μπαλονι κοκκινο στον ουρανο μου

που τυχαινει και το βρικσς να πεταει πανω μου οταν το χρειαζομαι

το βραδυ ομως?

που κοιμιζεις τα ονειρα σου

σε απαιτιτικες αγκαλιες οπως ολοι,ή στην αμμο αγκαλια με ταστερια?

τιποτα δε μας δενει στο μυαλο τους

κι αυτο ειναι που μας κρατα κοντα...

εγω θα φυγω,εσυ να σαι στον ουρανο και να βολταρεις

λιγο ακομα

ειναι που δεν υπαρχουν καθρεφτες για το μεσα μας.

αν υπηρχαν θα καταλαβαινες εξ αρχης γιατι φωναζω και γινομαι μια αλλη.

περπατησα με δανεικα φτερα μπροστα σου

κι εσενα σου αρεσε που μπορω να πετω και με κατεβασες διπλα σου

εχω καιρο να πεταξω

ξεχναω σιγα σιγα

ακομα και τις επιθυμιες του αλλοτε εαυτου μου

μαθηματα που δε μαθαμε ποτε τωρα νομιζουμε πως ειν παθηματα και ριχνομαστε στη ζαλη

θα φυγω μια μερα,θα δεις

σαν εκεινη τη φορα που επαιρνα τα τρενα κι εφτασα στον ωκεανο

οταν σκαν τα κυματα πανω σου εξαγνιζεσαι

χανεισ τισ εντασεισ που σου φορτωνουν οι αλλοι


θα φυγω.....

saintcity

απεραντο γαλαζιο αγκαλια με το τελειο πρασινο.

και λες,εδω θελω να ζησω.

και σ'αφηνουν να μαζεψεις ολο τον ηλιο που μπορεις

και σε ταιζουν με χαμογελα και μυρωδιες απο ανοιξη.

και μετα το αλκοολ που με κανει να σε βλεπω πιο ξεκαθαρα

και οι ματιες που ωαχνουν απεγνωσμενα να κρυφτουν αναμεσα στο πληθος

βλεπεις τα πιο παιδικα ονειρα

στο διπλο κρεβατι ενος παιδικου δωματιου ενος αλητη undercover στη χωρα των τρελων

μιμιμι μιστερ ιστερ μπανι

μαζευτηκαν ολοι για ακομα μια φορα.

λες και κανονιζω πανηγυρι ωρες ωρες και ξεχναω να με ενημερωσω

ανθρωποι που εχουν χασει τις δυναμεις τους και τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα τους

να προσποιουνται την απολυτη ευτυχια μεσα απο την ατερμονη βλακεια.

ειλικρινα,γιατι να σκοτωνεις ετσι τη ζωη σου.

δε θα μεγαλωσω ποτε,γιατι θα σας κοιταω....και θα γελαω.-

δε θα μαθεις το μυστικο μου

κοιτουσες ωρα το δρομο

σαν να εψαχνες το επομενο θυμα

χωρις ονομα

χωρις επιτιδευμενα ονειρα

.χωρις θορυβο.

χωρις ολα αυτα που σε κανουν να κατεβαζεις το κεφαλι

θα θελα πολυ να γινω μερος του παιχνιδιου σου.

ομως φοβαμαι

πως μπορω να γινω τα παντα

εκτος απο μεγαλος στα ματια των μεγαλων.

and if i sleep

and if i sleep

i dont want u to wake me up

κι αν κοιμηθεις,μη με ξεχασεις

κι αν φυγω,να ξερεις καπου εδω θα γυρνω

τα φιλια που δε δωθηκαν,ειναι σαν τις αδειες αγκαλιες
κρυβονται απο το φως

κι αν λειπεις,ξερω οτι καπου ταξιδευεις

οσα χαμογελα κι αν σου χαρισω,μονο το δικο σου φωτιζει τις μερες μου

κι αν με προσπερασεις,θα κοιτω παντα την πλατη σου.

καψε τωρα που μπορεις/

κρυες πατουσες

και το κεφαλι μου να σπασει

πανε 2 ωρες που δα ενα αστερι

και με κοιτουσε τοσο παραξενα

σα να μιλουσε

μη μιλας τι να πεις

η σιωπη ειναι δυναμη

τετοια που γρηγορα σε τελειωνει

ποτε θα βγει το ουρανιο τοξο?

ποτε θα βρουν λιμανι ολα αυτα που σαν σπασμενα γυαλια πονανε

πρωτοτυπες σκεψεις δεν εχουμε,μας τελειωσε το στοκ.

μα λυσε μου μια απορια.

η αναγεννηση απο σταχτες γινεται ή απο υγρη φωτια?

bombs away

ξυπνησε μεσα σου η φωτια

και σε τρομαζει

που δε ξερεις τι να την κανεις

γιατι οταν προσπαθουσες με τα σπιρτα

στα εσβηνε η βροχη

λαβ εκσεπσιονελ

ξερω πως θα γυρισει

και μια μερα μοναξιας θα ρθει παλι να μιλησει για σημαντικα κι ασημαντα

για επικοινωνιες και λαθη

για τα 'δε γινονται' και 'ετσι μαθαμε να μεγαλωνουμε'

κι ομως ειναι φριχτο

να βαζεις τον αλλο σε μια καρεκλα αναμονης

μεχρις οτου βρεις συναισθηματικο κενο η βραδυ μελαγχολικο

για να του πεις 'περαστε κυριε,για λιγο ομως,μονο οσο αντεξω η για τωρα,που το χρειαζομαι αυτο που χεις για μενα'

και μετα?

μετα παλι εξω απο τον τοιχο μου κατσε,να κοπανας το κεφαλι σου,να σε τρωνε ορνια κι κουφιες στιγμες

οχι ρε φιλε,οχι παλι,οχι ξανα,οχι τωρα τουλαχιστον.

ειμαστε πληρεις.

beers indeed

siwphles symfwnies

xamogela pnigmena,mh bgoun eksw,me fobizoun

wraio 8a htan na mhn teleiwnan oi nyxtes.

oxi aytes pou olo skeftesai ki exeis katebasmenh mourh

oute ekeines pou ksypnas apo efialtes pou zeis

alla oi alles

tou kalokairiou mesa sou.

xris loves pan

kati pou de ksereis

einai oti ta oneira emfanizontai otan prepei ston orizonta kai se kaloun na trekseis.

8ymamai ekeino to brady

pou gia mena oloi htan ex8roi

gia kati pou apla de pisteya

pws kapoios 8a mporouse na sou kanei

kakogousto asteio-ta gousta tou ka8enos sth dikia mas plath.

kakogousto asteio kai na yparxeis xwris xamogelo.

ki opoios to klepse ex8ros

ki opoios to prokalese de 8a xei ouranio tokso

giati ta oneira tou ta pairnei o aeras

kai mh ksefysas

fygan ta kaka oneira.....

me to pou ksypnhses:)

louloudia gia prwino

-kalhmera
-kalhmera
-ti exoume gia prwino?
-louloudia

agaphse me oso pio poly mporeis.
deiksto mou me opoio tropo 8eleis.
giati kserw pws oso ki an einai,ligo 8a nai.
kai ponaei panta.oso mikro h megalo einai to kareklaki tou ka8enos sthn kardia.

-pes mou mono,m'afhneis na petaksw?
giati tote 8a sou xarisw ta pio magika taksidia

σποτ δε ντιφερενσ

στο μικροκοσμο σου ολα κλεινονται στο κουτι τους και περιμενουν διαταγες.

στο μικροκοσμο μου ολα με διαταζουν και κλεινομαι στο κουτι μου.

kalhnyxta-8a perasw apeksw apo thn porta sou

• se koitousa wres kai 8aymaza siwphla.
• twra mou les osa perimena na akousw-kai epeidh de to perimena ta apporiptw.
• ena xrwmatisto kouti o ka8eis.kai mesa osa ezhses-osa edwses oti phres h exases.
• to diko sou kouti einai lampero kai megalo
• adeio.

sleep well

enough is never enough.....

whatever i write,u write,u read,i read,u feel,u say,u reach,u think.....

at the end of the day...


u ll flip again ur pillow to get the cold side

ξυπνα,χιονισαμε

ειμαι εδω παλι.

σαν εναν επισκεπτη εποχης.

οσο ασπροι κι αν ειναι οι τοιχοι τα παραθυρα ξεχωριζουν.

τα ματια του λαμπουν σα γυαλινες σπανιες μαυρες χαντρες.
απο τη μια λες,θελω να παρω φορα και να βουτηξω στο ασπρο σου.
κι απο την αλλη λες,η παγωνια ειναι οτι σε γοητευει πιο πολυ,μαζι με τα λιμανια.
ισως.ορκους δε μπορεις να παρεις για τετοια πραγματα.
μα ξερεις,το χρειαζομουν αυτο.το ασπρο.
της ηρεμιας.
της αποσυνδεσης.
της παγωνιας.

κι ολα αυτα εγω.ενας ανθρωπος απο χαρτι.

eatin snowflakes makes u me

u wanna slam all the doors u find.

instead.

παιζεις βαριεστημενα σχεδον μηχανικα με το κοκκινο αστερακι στο αυτι σου.μεχρι που ερχεται η μεγαλη ανατροπη και πεφτει κατω το κουμπωμα.και το χανεις.

και μετα φταις εσυ που λειπεις και δεν παιζω χιονοπολεμο.-

αμε

mu-min

mh mu th nhnemia tarate.

exw na koimh8w oute 8ymamai apo pote

ki opote koimamai blepw oneira me fantasia perrish.

kainourgies eikones na xw ki as mh kleinw ta matia gia ligo.

einai kapoia pragmata,kapoioi an8rwpoi,kapoies katastaseis,pou mas dinoun anases gia tis bouties mas.

posa eyxaristw xwrane se mia matia?tosa xrwstaw..

ki esy edw?

agaphses oti nomizes diko sou.

kai twra to spatalas se askopes krayges.

wraioi tropoi.

anoiksa ta ftera mou ws to para8yro sou.

ki hsoun ekei.

ma den emoiazes idios opws sto oneiro.

ti sou kanoun oi efialtes e?

ksypnoun fwnes mesa sou pou 8eloun na mpoun st aytia ksenwn.

ftou ksana ap thn arxh skoulhkomyrmhgkaki.-

.9.

8a su pw kati

metaksy mas

den h8eles na er8w sto sta8mo tou trenou

berlin is what i miss

h fwnh sto akoustiko

olo allazei

dekths panta idios

ma olo allh stigmh kalei

eite la8os

eite pa8os

kai siga th diafora.

h asprh gata basanizetai edw kai wres

apo me8ysmenous foithtes kai amaksia piwmena ths nuxtas

content?i dont know sir.i lost my plane.

fuckin freakin AGAIN



-------------
osa les koitazontas to pothri sou

de ta akouei kaneis

ki anarwtiesai

poso makrya eisai apo to alkooliki.gia na deis se poso xwraei akoma olo ayto.

kai to sixainesai ayto to potami.

akous ekei

koimasai m asteria sta aytia sou
kai ton ourano agkalia.

san magiko rabdi se xtypaei kai de 8ymasai tipota apo ayta ta eirwnika kai mataia pou skeftesai synh8ws.

sygnwmh xasate.
kerdise h epi8ymia gia xamogelo.

mono sta oneira mexw xasei.kanoun oti 8eloun,merikes fores nomizw pws einai kai zwntana kai mou milane

sunny u r dead

aint no sunshine when am gone

forgive me for what i ve waited

never came

we should be actors

in a theatre made out of newspapers.

old ones

look at the sun

blind people understand what real icons are made of

listen-its not we

thymhsou me

otan blepeis ourania toksa

kai bammena kokkina nyxia se pitsirikia.

happy thoughts drown in ur river

eixa anebei pshla kai tous koitousa.
emoiazan toso hremoi.
san o kosmos na xe stamathsei gia ligo na gyrizei.
analyeis ksana kai ksana to ti sou symbainei.
prospa8eis na breis efiktes lyseis sta anefikta pou 8es na ftaseis.
oneireyesai pio pshla apto kefali sou
kai spas sta braxia tou pio sklhrou.
de dexesai pws bre8hkan dipla sou oloi aytoi.ma kyriws to giati.
psaxneis giati , san ena tsourmo mikra paidia gemata apories.
ma den akous oute mish apanthsh.
8a 8eles h katapsyksh sou na kaiei ligotero
kai na mazeyeis krystalakia se mpoukalia apo ta matia sou.
egines toso ey8raysth pou se spas esy gia na mhn prolaboun alloi kai sou klepsoun thn parastash.
kainourgia xronia erxetai ma oi aformes gia 8etikh skepsh paliwsan.
ksereis akribws ti zhtas ma exeis apodextei poso paralogo einai na zhthseis kati tetoio.
katse sth gwnia sou,
sta oria sou
kai des na feygei.
apragos.
eksallou ola mporeis na ta allakseis.
alla de ksereis kata poso kalytera 8a einai h oxi.
fobasai,na diwkseis ta karfia pou se trypane.
giati ta agaphses ki ayta,pio poly apo sena.
otan gyrnas me8ysmenos spiti ksereis
.pws o ouranos steketai akoma panw apo to kefali sou.
pws de mporei.
kapoia megalh stigmh 8a zhsoume ksana....

mr pick a day and dont leave me smilin

htan ekei pali.

sth gwnia kai me koitouse.

molis xamogelasa hr8e me arpakse apo to laimo kai me koitakse ba8ia sta matia.

de ton blepei kaneis allos para mono egw.


pws tolmhsa,pali.

trefetai apo th xara mou,ma eytyxismenos ginetai monaxa otan koitaw sto apeiro.m'ekeino to blemma ths apogohteyshs.

mia fora 8a tou th skasw.8a ton piasw egw apo to laimo kai 8a ton koitaksw isia sta olomayra tou matia.

kyriws giati 8elw na dw an exei tipota mesa sto skotadi gia diko tou.

then i'll leave him be beside me.
at least i'll know.

he's not empty

what if as if

what if once and for all
u were actin real
like carin for sure
like smilin coz u feel like

like sayin things like u mean them
like no hard feelings

no strings attached

as if every minute that passes by is a new photo in ur album
like bein next to someone who needs u without askin

as if actin had no life.
as if life was u.

tatpap

niw8eis to kryo mesa sou toso ba8ia

san na einai apopse h prwth fora

pou se koitoun sta matia kai sou lene psemata toso peistika

ki esy to ksereis,kai siwpeis.

miseis pou agapas

miseis pou den mporeis na krywseis oti se kanei na niw8eis

tipota de paei as promised.

u feel like an emo kid.apo la8os.

perpatas kai panta skontafteis.

agapas tous ka8reftes giati sou milane xwris na kompiazoun.

oles oi plhges sou zhtoun alati,epimona.

tears taste salty.

sad is u feel u wanna float in a river

escape from ur own flesh

gkremizeis siga siga oti xtizeis me ammo kai spirta


ksexasa na sou pw.

xamenoi


"...eipan pws thn eixes agaphsei se mia krish mayrou pyretou..."

poso misw na sagapw

ηταν παντα περιεργη η επικοινωνια τους

ma pio periergh h siwph tous.

tikiglon xmas fever

gemizeis ta manikia sou me mykses
ki anarwtiesai giati ediwkses osa agaphses
kala taksidia sta megala oneira sou
pou kremontai se gefyres kai talanteyontai me to swsto kai thn ptwsh
wraia ta kataferame ki apopse

...kai to stemma bre8hke stis laspes.

γενεθλια και τουρτες

εχεις καιρο να γραψεις
και σου φαινεται δυσκολο.
προσπαθεις πολλα βραδυα μα ματαια.
τωρα τρεχουν δακρυα
δε σε νοιαζει.
ειναι πολλα μα δεν εχουν λεξεις.
πολλα
που θες να πεις.
να δειξεις.

21 χρονια στον αγιο βασιλη γραμμα δεν ειχες στειλει κι εστειλες φετος.ουτε κι εσυ θυμασαι τι εγραφες μα γεμισες σελιδες.


εσπασες σε κυματα
και κοιμηθηκες αγκαλια με ενα χερι
τωρα φτιαχνεις τουρτες που θα δινες τα παντα να ριξεις.
η να πεσεις εσυ πανω τους.

δε ξερω πως
μα προσεκτικα μοιαζει να διαλεγουμε τους τοιχους που χτυπαμε
σου τελειωσαν τα χρωματα και το ριξες στο γκριζο.

ενα βραδυ σε ειδα να μεθασ
και νομισα πως ηταν για μενα μικρε μου εαυτε.
καταλαβες
χρειαζομαστε
ψεματα


για να ντυσουμε τις καρδιες μας.

αν κατι απ'ολα αυτα ειναι αληθεια.
πες μου γιατι τα ακυρωνω
πες μου γιατι τα χρυσωνω
μεσα μου
σαν βηχας που κανεις τα παντα για να τον κρατησεις.

γι'αυτο περπαταω στη βροχη.
κι ας σταματησες να ρχεσαι μαζι μου.

και θα ονειρευομαι παντα πως ανεβαινω στο καρουζελ,κι ας ξερω πως μεγαλωσα.
και θα με κακομαθαινω οταν κανεις δε κοιτα.
και θα κοιταζω παντα τ'αστερια και θα πιανω συζητησεις.
και θα και θα και θα

μια θαλασσα θα!

κι αλλη μια λαθη.

μα πες μου εσυ που ολα τα ξερεις.
γιατι να μεγαλωσω?γιατι να πρεπει ολοι?
κι ας μη μπορουμε?

εξαναγκαστικα εργα στο δικο μου ουρανο.

μονο κανε μου ενα δωρο.
ν'αγαπησει καποιος αυτο που εγω δε καταφερνω.
να σπασει καποιος τον καθρεφτη που με κοιτα καταματα και με πονα.

και ολα αυτα δε βγαζουν νοημα παρα μονο για μενα
για ενα βραδυ

που τα κερακια απο 21 γινονται 22
και δε μπορω να τους αλλαξω σειρα




πες μου χρονια πολλα,αποψε θλιψη μου γιορταζω.....

rum tum

trexeis

kai de ksereis pou pas

ebales ta kokkina papoutsia sou kai trexeis

na glitwseis

na tous glitwseis
trexeis an fobasai

trexeis gia na mh fobasai

mh fobh8eis

na niwseis

na se niwsoun

kai brexei.stamatas.
kai tote allazeis papoutsia.foras a8lhtika kai forma.
kai perpatas.

8es na gineis mouskema.

na kseply8eis apo ola

8 xiliometra zwhs anagennhmenhs.skeftesai otan ftaneis spiti.

an hkseres eksarxhs,8a erxosoun bolta mazi mou?

8olwmenes eikones,kseka8ara synais8hmata.pagwmena.krywmena sth broxh.

koita twra to para8yro sou agkalia me thn koupa sou kai pes mou.....pws m'aggizeis xwris na eisai edw?

medium sub

κι οσα δεν εφτασες τα φορασ στο λαιμο σου κρεμασταρια.

και ζωγραφιζεις κυκλουσ και γραμμες ακαθοριστες.

και παλι κοιμασαι αλλοκοτες ωρες.

και θες να ουρλιαξεις.

η απλα να τον δεις,να ξερεις πως ειναι εκει.

να καταλαβει τις σιωπες σου.

καποτε ηταν ενα κοριτσι που χαμογελουσε με αμφιβολια.ετσι της ειχαν πει.

κι αυτο συνεχισε να χαμογελα αμφιβολα

και να στριμωχνει τις σκεψεις του σε ολεσ τις σκοτεινες γωνιες του κελιου

που με τοσο κοπο ειχε χτισει

φοβοταν λενε,να ανοιξει το παραθυρο.
γιατι που 8α ειχε να κρυψει τα ονειρα του,μεσα σε τοσο φως

run as if....u run out of time

τρεξε,γελα,περπατα κι αφησε μια πεταλουδα να σε ακουμπησει.....

ενας αγωνας ταχυτητας με ομορφες στιγμες...

πες μου εσυ ποσο καλυτερα μπορεις να ζησεις τις ιδιες στιγμες

i still believe in happy endings....*

danteles plastikes se patwmata gyalina

το να γραψεις κατι πολιτικο ή αντιστασιακοαναρχοαυτονομο αυτες τις μερες ειναι σαν το μαυρο για τους μεταλαδες.με συγχωρειτε δε θα παρω.φυσικα δεν απεχω.απλα τα σημαντικα και η ιεραρχια των πραγματων στο μυαλο μου,δεν εχει τα πολιτικα σε πρωτο πλανο.
τα σημαντικα για μας,μοιαζουν να ειναι τα ιδια οπως καθε μερα.μεχρι που γινεται η μεγαλη αλλαγη,ενα βιαιο ξυπνημα στον καθημερινο σου ληθαργο.τοτε τα βλεπεις ολα λιγο αλλιως.τοτε εκτιμας τα μικρα.που παντα παρατηρουσες κι αγαπουσες.ποσο μαλλον τωρα.
τοσο διαφορετικοι κι ολοι ιδιοι.ο καθενας με τον τροπο του,με το περπατημα του.
αρκετες φορες προσπαθω να μπω στα κεφαλια των αλλων να δω τι σκεφτονται,γιατι και πως.οχι επειδη ειμαι περιεργη μα κυριως επειδη η παρατηρηση των αλλων,κατα καποιο περιεργο λογο,με κανει να σκεφτομαι τα δικα μου καθημερινα αλλιως.
ξεμεινα απο παρομοιωσεις και στιχακια με αστερια.ακομα τα βλεπω,ακομα τα σκεφτομαι,κτλ κτλ.
αλλα ειπαμε.ειναι θεμα προτεραιοτητων.
μα ακομα κι ετσι....ειμαι ευτυχισμενη.και ειναι ομορφα εδω.κι ας πεφτω.για μας ειναι τα δυσκολα:)

changes

οτι ειναι να γραψεις

νομιζω πως ηρθe η ωρα.

τι σημασια εχει

γερασαμε πριν την ωρα μας και αυτο το κακο το καναμε εμεις στον εαυτο μας.

οτι ειναι να γραφτει ας γραφτει.

οτι ειναι να πεις να το πεις.

γιατι αυριο θα χουν αλλαξει.

μυαλα και δεδομενα

kathfores

θα σου πω κατι

κι εσυ αν θες κανε πως δεν ακους.

κοιταω τα αστερια καθε βραδυ με γουρλωμενα ματια.

ψαχνω να βρω τα πυροτεχνηματα που πηγαν.

το χαμογελο στη φωνη σου.

το αυθορμητο στη συμπεριφορα σου.

μεγαλωσαμε?

ποτε προλαβαμε?

και μενα γιατι δε με ενημερωσε κανεις?

εγω παντα θα κανω κουνιες.

παντα θα βλεπω ψαρτοον τα πρωινα.

και παντα θα ψαχνω τις κρυμμενες εικονες στα συννεφα.

κι εσυ αν θες,μη με κοιτας στα ματια.

πως να σε αναγκασω.

αφου κουβαρια γιναμε που ξεφυγαν στο δρομο.

closed

εκλεισα τα παντα.
μαζεψα τη βαλιτσα μου κι εβαλα τα αγαπημενα μου παπουτσια.
εκλεισα την πορτα πισω.
καινουργιες αρχες.αραχνιασμενη τελη.
κι αυτοι που με ψαχνουν θα με βρουν.
οπως με βρισκουν παντα.
σε μια ματια.
σε μια αγκαλια.
σε μια απουσια.
ετσι αρχιζουν οι κρυες εποχες.
τα ποδια μου κρυωνουν.
καποιος με σκεπασε σαν αποκοιμηθηκα.
επισης σημερα με ξυπνησαν οι αχτιδες του ηλιου.
γνωριμα προσωπα...να δουμε που μπορουμε να φτασουμε,μαζι?
παλιο συναιςθημα ξεχασμενο.
ποτε θα κανεις μια φορα κατι για σενα?ουρλιαζε χτες.
ολα στην ωρα τους.....για την ωρα κατακλιζομαι απο το φθινοπορο που ερχεται βιαστικο.
και δε μου λες.....ποιος ανεμος θα ξεμπερδεψει τα δικα μου δεσμα?
πως θα μπλεχτουν τα κουβαρια απο πολυχρωμα χαμογελα?
8α δεις τι σου χω για μετα....

all i want is an endless summer

ξυπνας.
σε ξυπναει η ζεστη.
ανοιγεις τα ματια και ψαχνεις να βρεις τη ματια του.
που εισαι?
λειπεις και τελειωνει το καλοκαιρι.
το καλοκαιρι μου!
δε θελω,μα δε ρωταει κι αυτο.


καλοκαιρια σαν κι αυτο δε ξερω ποτε θα ξαναρθουν.μικρος θησαυρος απο κοχυλια και χαμογελα.
να μιλαω στις πατεριτσες μου.
να φτιαχνω βραχιολακια οπως οταν ημουν μικρη.
να τσαντιζομαι και να λυνεται στα γελια.
να λεω παραμυθια στην εφη στο παγκακι κατω απο τα δεντρα.
να σκαω στα κυματα με το γιωργο.
να μου τη σπανε οι γιαγιαδες στο τρενο.
το παιδι του οδηγου να παιζει με την κορνα.
να τρωμε φρουτα το μεσημερι και να λιωνουμε.
να μας λεει ιστοριες η γιαγια κι εγω να κρυβω δακρυα.
να πινουμε τσιπουρα με τη μαρια στην παραλια του χωριου,κι ας ειμαστε στο βουνο.
να τρωμε σουβλακια στο γρασιδι.
να προσπαθω να συζητησω για το φεγγαρι με τη βουλγαρα γκομενα του θειου.
να κοιμομαστε με βροχη αστεριων για ταβανι.
να κανω κανο με τη σοφια.
να μας τελειωνουν οι ευχες και τα αστερια να πεφτουν ακομα κι οταν κοιμομαστε.
να μου κραταει το χερι κρυφα για να κοιμηθω.
να γελαμε το τελευταιο βραδυ με το γιαννη και να σκαρωνουμε σχεδια.
να με ζωγραφιζει στο πλοιο και να με ζηλευει ενα πιτσιρικι.
να κραταω τσιλιες για να καπνισει ο παναγιωτης.
να κανω βουτια απο το νησακι και να σκαω σαν βατραχος.
να τους βλεπω να παιζουν βολλευ και εγω να γραφω στο μπλοκακι μου καλοκαιρινες μπουρδες.
να μας σερβιρει ο βεγγος το μαμ μας.
να ψηνουμε ψαρια με το μιχαλη και την ειρηνη.
να μιλαω για ταινιες με τη μικρη μαρια.
να ακουμε σκυλαδικα με τη φανη στο μπιτσομπαρο το καμμενο.
να διαβαζω βιβλια για ψυχωτικες οικογενειες.
να παιζω με το λαχανι τρελομπαλο που ακομα ειναι αβαφτιστο.

δε θυμαμαι μονο αυτα.μα δε μπορω να τα μοιραστω ολα.ολες σου τις καραμελες τις δινεις οταν δεν εχεις δοκιμασει ουτε μια.

κι ακομα δε τελειωσε.τιποτα δε τελειωσε.οσο υπαρχει ζεστη.ειτε απο τον ηλιο.ειτε απο τις αγκαλιες και τις στιγμες.

marshmellows

kids dont ever grow up in some cases.
i hate telephones when they dont answer.
i hate dots when they cant make me happy.
i hate wantin to give a hug when noones quite close.
i hate my toys coz they dont make me happy enough.
i hate haters.

i wanna fly.

can u draw me two wings?

i just wanna reach little prince and then dive in the universe.

am i a thought in someone's mind-i dont mind bein a thought.

τα ρτ

μην κολυμπας σε σκοτεινα νερα,μου χαν πει.

μικρη ή μεγαλη?
τι σημασια εχει?
και ποιος οριζει ποσο τρανος ειναι καποιος-ή ποσο πρεπει να ειναι.να φαινεται.
ειναι σαν το υψος.αλλαζουμε σχετικα.συνεχως.δε το οριζουμε εμεις.

σ'αγαπαω κι ασ μη σε ξερω.
μου λειπεις κι ας μη ξερω γιατι.

σκοτεινιαζει


ολα ηρεμουν ή ξεσπουν.

να βουτηξω?βουταω κι ας εχει σκοτεινα νερα.

δυο επιλογες παντα.
δυο μονοπατια.
σε ποιο να περπατησεις?

δυο ποδια εχω.θα περπατησω,θα συνεχισω κι οποιος θελει ακολουθει.

μου λειπει ο χαρτης.
τις διαδρομες δε ξερω.

μπαλονια περιπλανωμενα σε μπλε ουρανο.
αυτο ειμαστε.

ταρτ-

ξυλα που χορευουν

σε παραλια απομακρυσμενη

περπατησιες αποτομες-ανεμελες

σε αμμο μοναχικη

ζωες μπερδευονται

σαν βοτσαλα που τα ταξιδευει το κυμα


θελει χρονο.υπομονη.

ειναι σαν να εισαι μικρος.θες με το που πιασεις το καλαμι να πιασεις και το μεγαλυτερο ψαρι.

η θαλασσα σε πνιγει και σε ηρεμει.
ποσο αληθεια βγαζει αυτο το συναισθημα.το διπλο και αντικρουομενο.

εχεις μια απωλεια.

θλιβερη οπως καθε αλλη,μα αχνη.

αλλες φορες σε τυλιγει σαν ομιχλη

κι αλλες την βλεπεις στην ακρη του δρομου. σε κοιτα.

σου κλεινει το ματι.

tart

βαρκες παρατημενες
αγκυροβολημενες


ονειρα που περιμενουν επιβατες

κι εκει που περπατας και χανεσαι στη διαδρομη

σκονταφτεις σε ξυλα και βοτσαλα.

και τα ρωτας να σου πουν παραμυθια.

ιστοριες που εζησαν.
που καποτε ηταν κι αυτα μερος ενος παζλ.
αναμνησεις καποιου.

φοβαμαι οσα δεν ακουγονται.
οσα δε λεγονται στη μουρη μας μπροστα

waitin as if

περιμενεις πως και πως να πεσεις στα βαθια.
ονειρευεσαι να χαμογελας συνεχεια.
να βουτας σε πρασινα νερα-να εισπνεεις ηρεμια σε καθε αναδυση απο αυτα.
κι ο ηλιος να σε τυφλωνει.
να θες να φωναξεις και καμια σιωπη να μη σε κραταει.
να αγαπησεις και να αναγνωριζεις τον εαυτο σου σε καθε στιγμη.
κι οταν αυτο συμβαινει
εσυ λειπεις.
χαθηκες καπου.
μαζι με καποιες βαλιτσες
σε καποιο απο τα ταξιδια σου.
ολα ακαθοριστα,θολα,σαν να ξυπνησες σε μια διαδρομη

κι εχει ομιχλη και αγνωστο οδηγο.

"χαμενοι μοιαζουμε κι οι 2 στο γυρο του θανατου στη παγωνια του οριστικου στον τρομο του αορατου...μα οριστικα θα χεις χαθει μοναχα αν το διαλεξεις οπως οριζει ο θανατος τα λγια και τις λεξεις..."

ship on the way-slip on the way

minuses and pluses.
sometimes we just count them to see the minuses rise up.
people like me like difficulties.
simple way of life and not high life-budgety situations.
we're still kids you know.
wish you were here,to talk about all this shit my mind's overload with.But i know you're not comin.so hey i just write them in advance.
for you to see(once upon a time in a nearby castle)
for me to express myslef.
lookin at him as he's asleep,i feel so nice.so me.secure for once.
i wanna hug him and tell him not to leave me alone.
to travel with me all the time.as if that is possible.
but still.
in hopes we trust.
rumblings

and then again what is this all about

στον πλανητη μου κανουμε υπομονη εχω πει.κι ομως τωρα εχω γινει ανυπομονη μελισσα και τρεχω.

μα καπου με εχασα κι εγινα οτι σιχαινομαι.πρεπει να ναι ιος καθε που πλησιαζει ο σεπτεμβρης και γινομαι σπαστικια-γκρινιαρα-παιδι ζητιανακι σε χαδια και καμωματα.

μεγαλωνουν οι νεραιδες ποτε?

που πηγαν οι φετες με μερεντα που εφτιαχνε η γιαγια μου καθε απογευμα?

γιατι με ξυπνανε παλι κουδουνια και τηλεφωνα?

ποτε θα γραψω κατι με συνοχη και νοημα?συμβατικο?και τοτε θα μπορεσω να γινω καλα παλι?

εχασα τα κοχυλια που κρεμασα στο λαιμο τη στιγμη που ενιωσα τη λιγοτερη μοναξια.

"εγω σ'ευχαριστω που κολυμπαω στο βυθο σου"

αστερια τυλιγμενα σε λαδοκολλα

παρεα με ενα κουνουπι που μου χει γινει κολληταρι ξαφνικα,κι ενα ζουζουνι που ειπε να μου κανει επισκεψη απο το ανοιχτο παραθυρο...καθομαι και ξυνομαι λες και το αλατι απο τη θαλασσα δεν ξεπλυθηκε ακομα απο πανω μου.
νιωθω μαυρισμενη αλλα δεν ειμαι.λιγο διαφορετικος ανθρωπος σιγουρα.
τρελη θα με περασεις,διαφορετικος ανθρωπος μετα απο λιγη ηλιοθεραπεια?
και γιατι οχι?αλλαζουμε συνεχως.
σχημα-μορφη κι υποσταση.
σαν ζελεδακια-οχι απο αυτα που τρωμε-κριμα και θα ηταν ωραια.
γευστικο πανηγυρι.

βζουμ βζουμ το κουνουπι και το κακομοιρο ζουζουνι χτυπαει σε τοιχους να βρει εξοδο κινδυνου...

ολοι λειπουν.αλλοι γυρνανε και ξαναφευγουν.
ενα καλοκαιρι θα μπορουσα να χορτασω και παλι δε καταλαβα πως τελειωσε.
ζηταω αστερια να τα βαλω σε βραχιολια η να τα κρεμασω στο λαιμο.ειμαι κοντη δε τα φτανω.
και εικονες.πολλες εικονες.να ταξιδεψω εκει που εισαι και δε μου κρατας το χερι.
εκει που σπαταλας χαμογελα σε αγνωστους,εκει που τραγουδας ενα τραγουδι που δε ξερεις που ακουσες μα σου εχει κολλησει.
ενα μηνα παραταση στο καλοκαιρι μας δωσε μου.για να προλαβω να ραψω στολη αστροναυτη ή εστω αστροκαθαριστριας.
να μπορω να φευγω.
να προλαβω να φευγω*


πεινας?εγω πειναω.
ειμαι στο συννεφο κι ακομα να φανεις.ευτυχως μου αφησες το μπουφαν σου να με ζεσταινει.
και μια μικρη περηφανια για το ποιος εισαι.μα αυτο ειναι μυστικο και το βαζω πισω στη τσαντα μου να το χω μονο εγω.
πειναω.θελω αστερια τυλιγμενα σε λαδοκολλα

,.,.

ειδα πολλα αστερια να πεφτουν αποψε.
'η μηπως ηταν χτες?

σιγα τη διαφορα

γκουντναιτ μουν

δαντελες ξεχασμενες σε ροζ τοιχους

απο τοτε που γυρισες σπανε γυαλια οταν σκεφτομαι

ταξιδι χωρις ορους ειχαμε συμφωνησει σιωπηλα

και ξαφνικα ξυπναει μεσα μου οτι γουσταρω να κοιμαται

και φωναζει

στα ονειρα μου που σε βλεπω, που αισθανομαι τις μυρωδιες που κρατησες δικες σου να μου κοβουν την ανασα στο κυνηγητο

παραξενιες?
ποιος ξερει να σου πει με σιγουρια?
κανεις.

ευχες κανεις και ονειρα που σιγα σιγα κρυβεις.
κι απο μενα.
σιωπηλα περπατας και μπλεκεσαι σε νοτες που δεν ειχα ξανακουσει.
εικονες που δεν αποτυπωθηκαν πουθενα.ειναι ολα οσα ζησαμε και ζουμε.ολα τα βλεμματα και τα στραβοπατηματα που περιεχονται σε ενα βιβλιο.
μια ιστορια που αλλαζει μορφες με καθε αστερι που πεφτει.

καληνυχτα,το φεγγαρι μικραινει μικρε ταξιδευτη

μη με ξεχνας,εχει κρυο

κι ας μη τελειωσε ακομα το καλοκαιρι

the movie i'll never recomend

wishin on a star...
wish i wasnt able to cry..
wish you were happy..
wish just one second of an entire life was true.
not fake.
with vivid colours.
with no secrets behind it,no hidden messages-thoughts,sentiments.
we die a little every day,every minute that passes....even when we are on the bus,even when we kiss the one we love,even when we laugh our heart out.everythin is just so fluid,liquid,not enough for anyone.
other people dream new things,better moments,great success,they dream.
other people just wait,wait for the perfect moment,for the love unexpected,for the big chance to just knock their door.
i cry,we all do.
some with tears,others with silence.combination is possibly bad,but still it heals.in a way.
its like acid in wounds.make the wound disappear.sometimes will take the foot as well but that's just a small amount of a payment you owe.and you just dont know.they never tell.
wish just one moment was real.as in with flesh and blood and a heart beatin.for real.will you forget me?of course you will.you'll forget one day the hug you gave me the first night when you were lookin me in the eyes and i saw inside them us together.just a sparkle.a reflection of a dream.you'll forget the things you'll say tomorrow when somethin phenomenically better will appear at your window.reflections and illusions my friend.i see you in me.i see me in you.i can't stand thoughts screamin.it's just too much.
but forgive me,i'll forget all that when i'll open my eyes and you'll be next to me smilin.

μφ μφ κι αλλα τετοια γνωριμα

μερες αργιας.

απολυτη ησυχια.μεσα και εξω.

ζεστη.κανεις δε κουνιεται με ευκολια.

ακομα και τα πιτσιρικια στις αυλες βγαινουν μολισ σουρουπωσει που εχει λιγοτερη ζεστη.

να μπορουσα να γινω μικρη.να παρω κι εγω το πλαστικο ποδηλατο με την κοκκινη σελα και να μη με νοιαζει αν θα μπορεσω να φτασω τουσ πιο μεγαλους....ή που θα παω εν τελει....

ανακατεμενα μαλλια και καρδιες χωρις ηρωες προκατ.ακομη.

ειναι στιγμες που ολοι μοιαζουν τοσο κοντα σου κι ας ειναι χιλιομετρα μακρυα.
και κοιτα ποσο δικαιο μοιαζει οταν αυτοι που ειναι διπλα σου και σ'ακουμπουν ειναι χιλιομετρα μακρυα.σας χωριζουν αποστασεις μονιμες.σαν τα καγκελα στα παραθυρα των φυλακων.αραγε οταν εισαι απο μεσα...τι νοσταλγεις πιο πολυ?να βγεις εξω ή να δεις εικονες σαν ξυπνησεις χωρις καγκελα,χωρις εμποδια?

αθωοτητα και ελευθερια.ηρεμια και αγκαλια.επικοινωνια.close contact που λενε κι οι φιλοι μου οι αγγλοι.αυτο.ποσο υποτιμημενα.πεφτουν αυτα τα χαρτια στο χρηματιστηριο της καθημερινοτητας.

να μην ξυπνησω-να θυμηθω να μην ξυπνησω.ειναι τοσο ομορφα εδω