ποσα αστερια μετρησα για να μην ουρλιαξω

αν δε καω αν δεν καεις αν δεν καψουμε και δεν αναγεννηθουμε.

πως θα γινει το σκοταδι λαμψη

λαβ ιζ α μπαλουν εντ αμ νο φακιν κλαουν

ναι γλυκεια μου,οσα λες στους αλλους δεν τα τηρεις.
τα λες πολλες φορες για να τ ακουσεις.

δε θα βγεις ποτε απο το ροζ δωματιο παρα μονο τη μερα που θα αρχισεις να το βαφεις.
ασπρο μαυρο γκρι.

και ξερεις κατι?μαζι χασαμε και μαζι κερδισαμε.ισοπαλια και οφ σαιντ εγω σε δικο σου γκολ.μεγειαααααααααααααααααααααα

ποδια και καρδια στο γυψο.αντε να τρεξεις ετσι

με εκαιγε αυτος ο ηλιος.
κι εγω επεμενα.
οπως παντα.
μα οχι για μενα.
οπως παντα.

ειχα γεμισει το λαιμο μου με κοχυλια και ακομα και σε μενα εμοιαζε πλεον υπερβολικο.σε ενα γαλαζιο δερμα.
ηξερα πως δεν θα τα καtafwetagkjdshlkashjfl...τι ψαχνεις.το πηρα αποφαση,θα βουταγα.κι ας εμοιαζε απιαστο

και τελικα??εκει που εχεις μαζεψει ολο το κουραγιο στις τσεπες και κανεις τη βουτια.......
τα βλεπεις να σκορπιζονται μπροστα σου και να τρεχουν στο βυθο.
μπραβο ρε μαγκα.

θυμασαι που κοιτουσαμε ταστερια να πεφτουν??

i used my only wish

to grow old with you.

from that night most of my nights

i feel old without you.

flip

you love me



but you dont love me enough


to give up on fallin in love

εντ σο ιτ ιζ

ηθελε να βρει τον τροπο.
προσπαθουσε να βρει τον τροπο.
πριν απο καθε προβλημα υπαρχει μια λυση.
και τα εφοδια και οι ικανοτητες.
οι αναγκες και οι επιλογες.
ειναι τυχη.
ειμαι ανθρωπος που κανω πολλες ερωτησεις.
οχι απαραιτητα για να μαθω και να βρω το φταιξιμο που πρεπει να παει.
μα για να με μαθω,γιατι αν δε με μαθω και δεν με βοηθησεις.
δεν θα με δεις ποτε ολοκληρωμενη.
θα κοιταω εσενα κι οχι εμενα σε συνδυασμο με εσενα.
θα περπαταμε και θα παραπαταμε χωρις να διακρινουμε τι μας δινει περισσοτερες εμπειριες,περισσοτερη χαρα,περισσοτερα εφοδια να γινουμε πιο ολοκληρωμενοι,πιο ψημενοι.
να ζουμε πιο πολυ κι οχι να αποφευγουμε επειδη φοβομαστε.
να προχωραμε γιατι μονο αν κανεις ενα βημα σε εναν αγνωστο πλανητη θα ξερεις αν πατιεται η αν ολο αυτο που εβλεπες για στερεο πλανητη ειναι μια ψευδαισθηση.
μπορει και να σε κανει να πετας.

ποτε δεν ξερεις για τι εισαι ικανος.και που μπορεις να φτασεις.
το προβλημα ειναι οτι ξεχνιομαστε.
ξεχναμε οτι οταν μενουμε στασιμοι τοτε μονο καταστρεφομαστε.
αντι να προχωραμε μαζι και εντονα.ο καθενας για τον εαυτο του και ο ενας για τον αλλο.

αν ηταν εξ αρχης θεμα επιλογης κι οχι τυχης.

επιλεγω σημαινει θελω.θελω αυτο αναμεσα σε αλλα.

δεν ξερω τι γραφω.μαλλον.αλλα δε θα κοιμηθω.με ξερω.και με ξερεις.
αν δεν προχωρησεις ενα βημα δεν θα μαθεις ποτε.ακομα κι αν βγει καπου που δεν σου αρεσει η κατι σου λειπει η ειναι απλα αδιεξοδο.
τοτε εχεις παντα την επιλογη να γυρισεις πισω και να ψαξεις,να προσαρμοσεις εσυ οσα ζεις κι οσα ζουνε απο σενα και για σενα.το θεμα ειναι να προχωρας.
κι αν νιωθεις τοτε ναι,θα γινουν ολα οπως ειναι να γινουν.απο επιλογη τους κι οχι επειδη εμεις αποφασισαμε.
εξαλλου εμεις δεν αποφασισαμε ποτε.επιλεξαμε και βγηκε.
το θεμα ειναι να περπαταμε παρεα οχι να περπαταμε γιατι ο ενας ειναι δεμενος με τον αλλο και δεν υπαρχει πισω μπρος αριστερα δεξια επιλογη.

χαοτικ

περπαταω σε ολους τους δρομους και τους αδειους τοιχους σκεφτομαι να γραψω κατι αντι να αρχισω να φωναζω.

ειναι αυτες οι φορες που νομιζεις πως θες να ουρλιαξεις μονο και μονο για να εκτονωσεις το μεσα σου που βραζει.

ποναει ρε φιλε.τη βλεπω στη γωνια να καθεται παρεα με τα συντριμμια και να μην ξερει τι να κανει.

μην πεις ας προσεχε.κανενας αμα ηξερε να προσεχει η πιο ειναι το σωστο δε θα εκανε το λαθος σαυτα τα θεματα.

μπουρδες.και καλικατζουρες παντου.δε μπορει,θα φανερωθουν ολα μια μερα

και τα χαμογελα και οι λεξεις μεχρι κι εσυ.ισως

akou,prosekse.dwse xrono

ειχε αρχισει να βραδυαζει πιο γρηγορα...
θυμοταν ακομα την πρωτη τους βολτα...
θυμοταν ακομα το τελευταιο τους φιλι...

ειναι πολλα που δεν ηξερε,ειναι πολλα που δεν ειχαν ζησει ακομα.
γι'αυτο ξεχναν ευκολα οι ανθρωποι.γιατι δεν αφησαν ποτε τον εαυτο τους να ζησει το κατι ακομα,το λιγο παραπανω.
μερικες φορες φταιει που η επικοινωνια ειναι τοσο ευκολη.αν δεν ειχαμε ολα αυτα που θεωρουμε δεδομενα κι ευκολα ισως ακουγαμε πιο προσεκτικα τις επιθυμιες,τα κρυφα χαμογελα,τις αναγκες ο ενας του αλλου.

την βλεπω μερες τωρα να γυρναει βουβη περα δωθε με ενα βλεμμα που ταξιδευει περα απο τους τοιχους,περα απο το χρονο.
μονο ποτε ποτε με τρομαζει οταν σφιγγει τις γροθιες της και με κοιταει εντονα

δεν ξερω τι θελει να μου πει,απο μικρη αναρωτιουνται ολοι τι γινεται μεσα της.
ειμαι σιγουρη ομως πως οταν σφιγγει ετσι τις γροθιες της λεει:

ζωη θα σε νικησω



και ξερεις κατι?θα τα καταφερει

..=

οταν καιγεσαι πρεπει λιγο πριν δωσεις το οξυγονο που εχεις μεσα σου να ερωτευεσαι την ιδια τη φωτια που σε καιει.δε μπορει αλλιως

-

τουμπιτουμπι

δεν μπορω να θελησω κατι αλλο.

ο καθενας φτιαχνει το δικο του συμπαν και βαζει μεσα οσα στοιχεια ταυτοχρονα θα φερουν καταστροφη κι απολυτη ευτυχια.

σε ισες ποσοτητες να μην ξερεις που να κρυφτεις......

αυτα τα βραδυα που ενα κλικ μεσα σου κανει

κι ηρθε παλι αυτη η ζεστη
αυτη που δεν πολεματε μα πολεμαει
να μπει μεσα σου και να σε λιωσει

ξερεις η ζωη εχει κι αυτες εποχες
μια χειμωνας μια ανοιξη μια φθινοπωρο και μια καλοκαιρι

ολα ασπρο μαυρο και πολυχρωμα

μια υπεροχη ισσοροπια αναμεσα σε συν και πλην το καθενα με τα ομορφα του που την ιδια στιγμη δεν αντεχεις μαζι τους μα δεν αντεχεισ και χωρις αυτα.

καληνυχτα και να μαγαπας.
να με δεχεται εστω και στις μεγαλες ζεστες νυχτες που λιγο πριν σε πνιξουν σε ξαφνιαζουν ευχαριστα με ενα δροσερο αερακι που σου δινει μια αλλη πνοη,μια αντοχη με χαμογελο,μεσα απο το ανοιχτο πατζουρι.

απλα.θελω.

δεν μπορεις να βαλεις λογικη στην καρδια ουτε στα θελω.

θα ονειρευομαι πως θα γινουμε ετσι μεχρι να γινουμε.

και θα μου λες ιστοριες τοτε που και οι δυο μας μονο με θαλασσα μοιαζαμε.γεματοι φυγη.
εως οτου βρουμε δρομο και ταξιδι μαζι.μαζι.ακους?γιατι μας παει το μαζι.

παραμυθακι μου μη με μαλωνεις τσικι τσικι τσικι τσικ

φτανω ως εκει που φτανει η αλυσιδα μου.
εγω μου την εχω φορεσει.
εγω μου εχω φορεσει και την πανοπλια μου.
και για θελω μου εβαλα οτι εβλεπα γυρω μου.
την βιτρινα των αλλων.
δεν ειμαι εγω για σενα.
εγω τρωω τα χερια οσων μου δινουν να φαω.γιατι με εχω μαθει αλλιως.
γιατι δεν αντεχω να μαγαπας.
μονο να κυνηγιεμαι.
δεν ξερω τι λες.
δεν ξερω καν τι κανεις εδω.
πως βρεθηκες κι αν απο θηραμα σε εκανα διακοσμητικο στον τοιχο μου αντι να σε εξημερωσω και να εξημερωθω.

της ειπε=του ειπε

τι σημασια εχει ολοι ξερουν πως τα παραμυθια οσες μαχες και να εχουν,οσα αγριμια,οσα λαθη και παθη,παραμενουν στο ιδιο μονοπατι και με τον ιδιο σκοπο.
να φερουν χαμογελα και γαληνη

γιατι ακομα δε σκαω

περιμενω.
τι περιμενω μη με ρωτας.
τα ιδια ψαχνουμε κι ας μη το ομολογουμε.

μια αληθεια δυνατη να κρυφτουμε μεσα της
γιατι δεν αντεχουμε τα ψεματα
τα γνωριζουμε πια με το που στριβουν στη γωνια
δε μας φτανουν.αλλιως ισως ειναι και πιο βολικα απ την αληθεια.

περιμενω.
κι ας τρεμω μη δεν ερθει το τρενο
μη δεν ερθεις εσυ
μη δεν ερθει η ζωη που περιμενω.

περιμενω να ρθει αυτο το καλοκαιρι.
να με πνιξει στα χαμογελα και στην αμμο που τρυπωνει παντου για να σε κανει ενα με κεινη.
περιμενω να λιωσω απο τη ζεστη και να ψαχνουμε χαρτες μαζι.
γιατι ειναι ομορφο το χασιμο να ξερεις.
σε κανει να νιωθεις αρχοντας του ειναι σου.μεγαλο πραγμα.

σε ασπρες οθονες,πολυχρωμα θελω κι ανομολογητα μου λειπεις.

θα ερθει αυτο που περιμενεις.ισως με μενα ισως με καποια αλλη.
μα θα χω νικησει αν τα βραδυα καμια κουβερτα δε σε κραταει οπως σε κρατησα εγω.
καληνυχτα,μην κλαις.κι αν δεν ερθει αυτο το καλοκαιρι,ισως στο χειμωνα βρουμε κατι να μας τυφλωσει.

ισως παλι μας κρυβεται καλα και ειναι στη γωνια.
απλα περπατα και θα το βρουμε.οι θησαυροι δεν ειναι πια κρυμμενοι

ταξιδι μου θυμισου,μη φυγεις,να φυγουμε μαζι

αν δεν το ζεις δεν ξερεις.

ειναι πολλα που δεν ξερεις.

δεν ξερω αν με ξερεις.

αλλα και παλι ολο αλλαζω.

κι εσυ αλλαζεις.

κι οτι ειναι γυρω μας ολο αλλαζει.και φωναζει.

και παντα γυρναω στη φουρτουνα .

κανεις δε μενει στασιμος ξερεις

ουτε καν αυτοι που θελουν με πεισμα.

εγω ταξιδι αναζητω.το μονο πεισμα μου.
και χρωματα και στιγμες ανακατεμενα κι αποτυπωμενα καπου.

δεν ξερω γιατι το εχω αυτο τοσο εντονα.
αν μπορουσα να εχω ενα κατι απο ολα οσα ζουμε.

σαν αποδειξη ονειρου.σαν αποδειξη πως συνεβη.πως υπαρχει πως υπαρχεις κι εισαι εδω.

ποιος χρειαζεται αποδειξεις?

μη γελας,ολοι μας.ολο και πιο πολυ.σαν εμμονη εχει γινει.

οσες φορες και να σου πω πως νιωθω δεν φτανει.
σαν φωτια με καιει

καιγεται η θαλασσα?και καιει

ολο μεσα μου γυριζει και σκορπαει το μυαλο μου.
αυτο που μας κραταει και μας κανει αυτο που ειμαστε,μεσα μας....ειναι τα ονειρα που εγιναν αληθεια.ειναι οι προσδοκιες που τις βλεπεις να προχωρουν διπλα μας.ειναι τα μικρα πραγματα που δινουν μεγαλα χαμογελα.μυστικα μονο για οσους τα ζουν.
οταν ενα πρωι αυτη η δροσια μπηκε μεσα μας και ξυπνησε το ειναι μας και γιναμε κουβερτα σε ολα οσα δεν ξερει κανεις για τον αλλο.
οταν πανω σε ενα μηχανακι κλειναμε τα ματια λες και δε μας ενοιαζε η επομενη στιγμη.

με τον πληθυντικο εννοω τον καθενα απο εμας.εσενα εμενα εκεινον η εκεινη.

στον ενικο μπορω να πω,ειμαι καλα εδω.
δεν θελω να φυγω.
θελω να φυγω με εσενα.

last night

radio saved my life

blink and watch again.carefully.

do u want this reduction on your bill maam?
*sorry mate but am full of reductions lately.

εγω μπλε κι εσυ πρασινο η μηπως το αναποδο δε θυμαμαι πια.εγω ξερω.επελεξα να μη θυμαμαι μπλε η πρασινο

δεν μπορω να κοιμηθω.
δεν μπορω να σηκωθω απο το κρεβατι το πρωι.
ουτε να περπατησω.παραπαταω πολλες φορες.
χανομαι μπροστα απο την οθονη και ταξιδευω,χωρις αποσκευες και γυρναω κενη οπως πηγα.
μεχρι και η δουλεια μου παιζει μαζι μου το ιδιο παιχνιδι με σενα.
σημερα ελεγα ευχαριστα νεα.αυριο θα λεω δυσαρεστα και σκληρα.μεθαυριο θα τα ζω.και τα 2?
πιανω τον εαυτο μου να λεει πως φταινε ολοι.
εγω φταιω που αποκοιμιεμαι με το αγαπημενο μου ραδιοφωνο και τα γραμματα σου.
γιατι μονο εκει ειναι που εισαι μονος και δεν σε πιεζει κανεις.οταν γραφεις.γιατι μονο εκει ακουω τραγουδια που εχουν κατι απο σενα.
η πρωτη φωτογραφια που μου τραβηξες,το πρωτο μας φιλι,το πρωτο μας κολλημα,το χαμογελο σου οταν το τραγουδας εκεινο,τις κυριακες,το χαμογελο πριν ακομα ανοιξω τα ματια μου,το μου λειπεις σε στιχους που χτυπανε βαθεια.
φοβαμαι ναι.
ειναι ενα τραγουδι που δεν παιζει ουτε σε αυτο ουτε σε κανενα ραδιοφωνο.το κλιπ του εχει εμας.ειναι εμεις και ολα αυτα σε ενα.δεν εχει ιδιους στιχους ποτε.ολο αλλαζουν.
και σ'αγαπω για ολες τις αγκαλιες που με εκαναν να μη φοβαμαι.και σε ευχαριστω για ολα τα χαδια που με τον τροπο σου με εκαναν να νιωθω εγω.
δεν ειναι ο πονος ποτε η συνειδητοποιηση της ελλειψης.
ειναι οι ανασες που δεν μπορεις να ολοκληρωσεις,ειναι αυτο το κατι που κανει την καθημερινοτητα να μοιαζει αντι για γκρι πολυχρωμη.ειναι ολο αυτο το μεγαλο τιποτα που σε πιανει απο το λαιμο και σε σερνει.
και κανεις οτιδηποτε μπορεις να του ξεφυγεις.
μα ξερεις κατι,κανενος συμβουλες και κανενα γιατροσοφι δε βοηθαει.
ελα να μου πεις σε 10 χρονια,ομορφα λογια.
θα χω γερασει και θα ειμαι γκρι.
και οσα χρωματα κι αν μου πεταξεις κανενα δε θα με αγγιζει.
γιατι χρωματιζομαστε απο αυτους που μας αγγιζουν.
οταν δεν επιλεγουμε τις πληγες μας,τοτε μοιαζει ακατορθωτο να κλεισουν.θελουμε τα σημαδια να τα δειχνουμε περηφανα.γιατι αυτα ειναι αποκτηματα κι οχι λαθη η σωστα.

δεν ξερω πως το εκανες.αλλα εχεις κανει 2 κινησεις ματ.κι εγω σκακι δεν ξερω ουτε καταλαβαινω.πες μου πες μου τι χρωμα να διαλεξω χωρις εσενα μακρυα απο σενα μαζι με σενα αφου εσυ εισαι το χρωμα μου .
κι εγω?
δεν υπαρχει εγω

deux points

κουραστηκα να χτυπαω στις ξερες σου.
ειμαι το ιδιο κυμα που καποτε προσμενες και εκανες ονειρα και πραξεις.
ούτε λογια ουτε τραγουδια ουτε εικονες ουτε στιγμες.ολα τα μηδενιζεις ολα ενα με το τιποτα με το χωμα..
μα δεν ειμαι χωμα ειμαι θαλασσα.
βαρεθηκα...

σορτ βερζιον

αυτο το διαβολεμενο γραμμα στον εαυτο μου ποτε θα το γραψω και κυριως ποτε θα το στειλω

κι επισης

δανειοληψια χρονου υπαρχει?
οταν ειμαστε κουρασμενοι και χρειαζομαστε λιγο ακομα
να μπορουμε να το κλεβουμε απο τις ωρες που δεν περνανε με τιποτα.

δατ εντ μενι μενι ελσ θα ηταν τρελα του μπι τρου

*κοκκἰ

ενα κοκκινο μπαλονι...

ενα ξεφουσκωμενο κοκκινο μπαλονι σημερα.

το ειχα δεσει στο χερι μου κι αυτο ολο μεγαλωνε.
με μια ροζ κορδελα.

ολα αρχισαν καπως ετσι...

ξυπνησα ενα πρωι και φυσουσα ξεφυσουσα και δεν ηξερα γιατι.
μαζι με τον αερα φευγαν και οι σκεψεις μου και τις εβλεπα να πετανε αριστεροδεξια και τσουπ εξω απο το παραθυρο.

μεχρι που μια μερα με ρωτησε καποιος...

-τι σκεφτεσαι?
και δεν ηξερα να του πω.δηλαδη ηξερα.αλλα μολις ανοιγα το στομα μου να τα πω χαρτι και καλαμαρι αυτα ετρεχαν και δεν τα προλαβαινα.

στην αρχη δε με ενοιαζε και πολυ.μετα ομως ηθελα να λεω οσα ονειρευομαι,οσα θεωρω σημαντικα,οσα κρυβω μεσα μου σε εκεινο το μικρο πολυχρωμο κουτακι.
κι αποφασισα να κανω την χαρη και σους δυο μας.και σε αυτα και σε μενα.

τα πολυτιμα μας,τα εχουμε για λιγους.ετσι τα φυσηξα μεσα σε ενα μπαλονι.
κοκκινο.να φαινεται αλλα να μην βλεπεις μεσα αμα δε θελω.

"αν δεν αγαπας,αν δεν χαμογελας δεν θα το βλεπεις"

ειπα στον φανταστικο οποιονδηποτε την ωρα που το εδενα στο χερι μου.

παντα οταν παιρνουμε μεγαλες αποφασεις μιλαμε στον υποθετικοφανταστικο οποιονδηποτε.

λαθος σωστο δεν ξερω,ξερω οτι το κανουμε..

θα μου πεις,γιατι ροζ κορδελα.γιατι αν την εδενα κι αυτη με τα αθωα μου μαγια,θα ηταν διαφανη.κι ισως μια μερα το μυστικο μου το ξεχνουσα κι εγω!

οι καιροι ειναι περιεργοι και με εχω πιασει φορες να μην χαμογελαω.αρα δεν επαιρνα τοσο μεγαλο ρισκο!
οσο για την αγαπη....ειναι θεμα του καθενος.ολοι εχουμε σε καμια τσεπη ψιχουλα,σε καμια τσαντα απο τις πολλες μας οι γυναικες,κατω απο το μαξιλαρι μας αφηνουμε λιγη πριν κοιμηθουμε να μας αγκαλιαζει τα ονειρα...κι αλλοι παλι στα παπουτσια...να πατανε γερα στη γη!


κι ετσι περπατουσα,και λιγοι εβλεπαν το μπαλονι που ειχα δεμενο στο χερι μου.αυτοι που επρεπε δηλαδη!

μεχρι που μια μερα αρχισαν ολοι τις ερωτησεις,και σκεφτηκα δε θα το ξεχασω με το να μην βλεπω την κορδελιτσα!
αυτη τη σιγουρια που εχουμε παντα οταν ειμαστε χαρουμενοι...

και το ξεχασα...και αυτο περιπλανιοταν πανω απο το κεφαλι μου κι εγινε ενα με μενα.
αλλες φορες μεγαλωνε,αλλες φορες γελουσε κι αλλες παλι κατεβαινε μεχρι το στηθος μου και με πιεζε.

το ειχα ξεχασει.ενα βραδυ το ειχα δει πανω απο το κεφαλι μου και πιασαμε κουβεντα,ειχε παρει το σχημα μιας καρδουλας κι ολο ελεγε αστεια και γελουσε.
μα το επομενο πρωι το ξεχασα.παλι.

και σημερα εκει που περπατουσα ηρθε και με σκουντηξε.ξεφουσκωτο και στεναχωρημενο.

-δε θελω αλλο να πεταω εκει ψηλα

-μα γιατι?επειδη σε ξεχασα?

-οχι οχι,συμβαινουν αυτα.για αλλο λογο.

-τοτε γιατι,πες μου!δεν ειναι ωραιο να εισαι ελευθερος?

-μερικα πραγματα δεν εχουν το νοημα που θα θελαμε ξερεις,θελουν ειδικες συνθηκες.
να πως να στο πω...δεν ξερω....αν ειχες μια ζακετα με ενα κουμπι και εκανε μια μερα κρυο.και το κουμπι κρυωνε και δεν ερχοταν μαζι με την ζακετα στη βολτα σου,οτι και να κανες με ξεκουμπωτη ζακετα θα κρυωνες!

-χαχαχα μα εχει ζεστη δε με νοιαζουν οι ζακετες!

-μια αγκαλια αδεια και μιση ομως,ειναι απλως 2 χερια που καθονται σαν χαζα.


αυριο μολις ξυπνησω,θα το βαλω εκει που θελει,μα θα το γεμισω χαμογελα κι αγαπη για να φαινεται,να μη μενει μονο του πια.αφου αλλιως κανεις δεν το βλεπει τελικα...

φιογκοι βροχης

rainbows

rain with bows

ουρανια τοξα κυνηγω.
ενα τετοιο κυνηγι σε κανει δυνατο.περιεργως πως.

στο τελος της βροχης θα ειναι εκει.κι αν μαζεψουμε πολλα θα βρουμε θησαυρο...δε μπορει!

ειναι ενα κυνηγι

με την καλυτερη πλευρα του εαυτου σου

με τις ηλιολουστες μερες σου

με τα χαμογελα που εχεις συλλογη
δε με νικας φοβε μου,δε με νικας.

θα τρεξω και θα το βρω.

μια μερα θα φυγω το ξερεις.

θα τυλιχτω στα χρωματα και θα εξαφανιστω.

σιζ λαικ μι

μικρο κοριτσι μεσα στη νυχτα ετρεχε.

καθοταν σε μια γωνια κι ετρεχε.αν δε το καταλαβαινεις ετσι,δε μπορω να στο εξηγησω.

εμεις ετσι τρεχουμε.

η ετσι η φευγοντας.

η φυγη δεν ειναι δειλια.ειναι μονοπατι.αλλα αυτο ειναι αλλο κεφαλαιο.

ετρεχε σε ολα οσα τη δενουν εδω.και τωρα και τοτε.στις επικεφαλιδες του βιβλιου της.

σε ολα οσα σκεφτοταν εκεινα τα βραδυα.που και ξημερωμα να ηταν ο ουρανος ηταν το ιδιο γκριζο.κι ειχε εκεινο το κρυο με το ψιλοβροχο....που την εκανε να λεει,ειμαι μονη αλλα ειμαι καλα.την ξυπναγε.

φορουσε μια μωβ μπλουζα κι ενα πρασινο σορτς.
-σορτς τα λεγαμε τοτε-

κι ειχε μπουκλες κατι σαν μελαχρινο με ναζακια ξανθα.κι ενα κοκκαλακι-καραμελιτσα.

κι ενα ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

απο αυτα που βλεπεις σε φωτογραφιες σου μετα και λες 'εγω ειμαι?οντως ημουν ευτυχισμενη' κι ηταν στρουμπουλομορφη.και εμοιαζε με μενα.

κι ηταν κι η αλλη λιγο πιο διπλα που κρυβοταν πισω απο τον καναπε κι ετρωγε κουραμπιεδες και τα ποδια της εκαναν τοσες διπλες που θα σε επιαναν τα γελια αν την εβλεπες.αξιολατρευτη.χαμογελαστη.

και πιο διπλα εκεινο το κοκκαλιαρικο που αγοραζε για την εφηβεια της ρουχα απο τα παιδικα.κι εκανε βολτες και τιποτα δεν της εκανε για δικο της κι ολο εψαχνε κι ολο ετρεχε κι ολο εφευγε.η καθοταν και τους κοιτουσε.σαν να εχει γεννηθει για κατι αλλο.μεγαλο.καλυτερο.ηταν?δεν εμαθε ακομα νομιζω.

ηταν πολλες εκει.οχι πολλες να μην μετριουνται,αλλα αρκετες.για να λες πως αν ψαχνεις τα χαμογελα στη ζωη σου ειναι εκει.σαν φωτογραφιες στα καδρα της βιβλιοθηκης σου.

και το αλμπουμ το οριζουμε εμεις ποσες σελιδες θα χει.ποσα χαμογελα.

αν ανοιξεις τα ματια σου θα τη δεις καπου κι εσυ.θα τριγυρνα σιωπηλη,θα γελαει σε μιαν ακρη,η θα ειναι κοντα σε ενα τζαμι και θα κοιτα εξω.

οτι δε σε σκοτωσε σε εκανε να νιωσεις ζωντανος

περπατὠ περπατὠ εις το δασος οταν ο λυκος δεν ειναι εδω.

με εχασα για λιγο.και με βρηκα στην απορριψη εκεινης της στιγμης.

λες και δεν το ζουσα.
λες κι επαιζα σε θεατρικο κι ηταν δραμα.
δραμα ηταν και για μενα.το χα κανει δικο μου.
μα τι λεω ηταν δικο μου.

κρατησε λιγο μα εμοιαζε αιωνας.

και περπατὠ κι ο λυκος τωρα ειναι εκει.μεσα στη νυχτα.και με κοιταει,και περπαταει απο πισω μου και δε θελω να κοιταξω πισω.και φοβαμαι.
και μονο η φωνη σου με κανει να γυρισω το βλεμμα μου.
κι εσυ μιλας και φευγεις.
κι ο λυκος εξαφανιζεται κι ολος ο φοβος μπαινει μεσα μου.
περπαταω μα δε ξερω γιατι.θελω να τρεξω θελω να φωναξω δε βλεπω.ολα διαρκουν τοσο πολυ.
και τη βλεπω και λεω ποναω.
και μου λεει σταματα ολα θα γινουν καλα.
και νιωθω πως εισαι διπλα μου κι εγω αγαλμα και δεν μπορω να απλωσω το χερι μου να σε πιασω.

και περπαταω.
και μιλαω μονη μου.
κι ακουω τραγουδια που δεν ακουσα ποτε ξανα και σαν να ξερω τους στιχους σαν να λενε για μενα,σαν να λενε για μας.

και μετα σιωπη.και χιλιαδες σκεψεις να τρεχουν και να χτυπανε στον τοιχο στα τζαμια στον καθρεφτη που με βλεπω και ολο λεω γιατι.

και μετα παλι σιωπη.
κι ελα εδω.
σε παρακαλω.

και τοσα γιατι.
και πολεμος.μεσα μου και εξω.πολεμος.μια μαχη χωρις κανονες,χωρις αρματα.συγκρουση.
και μετα γιορτη.

ηρεμια.
μια γαληνη που γιατρευει ολο το ειναι σου.
και νομιζω πως εχω αγκαλια την ευτυχια που ψαχνουν ολοι.και μαλλον ετσι ειναι.
γιατι εγω φορω πιτζαμες και μοιαζει να φοραω πρασινο καλο φορεμα και να χω κορδελες στα μαλλια.

ξυπολητη.

στην ευτυχια σου δε μπορεις να φορεσεις παπουτσια.πρεπει να νιωθει το εδαφος,τη γη,το πλακακι.για να σιγουρευεται πως ειναι αληθεια.

και ξερεις πως δε θελεις να φυγεις.και ξερεις πως δεν εχω καρδια να φυγω μακρυα.


-θα με συνοδευσετε σ'αυτο τον χορο?

ετσι που λες

υπαρχουν πολλοι τροποι να δαμασεις εναν ανθρωπο.

ο πιο ισχυρος ειναι να κλεψεις την καρδια του

δεν γραφω πια.

ειναι και δικο μου παραπονο οχι μονο αλλων.αλλα για να γραψεις θελεις πολλα.
θελεις εισητηριο για την καρδια σου να την στειλεις ταξιδια.
-γιατι να την εχεις να χτυπαει τουκου τουκου και ολο και πιο δυνατα σου βγαζει το λαδι.
στα ταξιδια τουλαχιστον γυρναει κουρασμενη και κουρνιαζει μεσα σου.απο εικονες,απο ανθρωπους που συναντησε και την χαστουκισαν,απο χαμογελα που ζωγραφισαν με χρωμα ολες τις ασπρομαυρες μερες που περνουν και χανονται.

θελω τη μυτη σου
-να χωνεται στο λαιμο μου να βρισκω σκοπο για την αποθηκη που βγαζει ηχους."μιλα!,μα πες μας αυτα που θελουμε να ακουσουμε!"αποκρυνονται ολοι.κι εγω δεν μπορω να τους ευχαριστησω,ουτε εσενα.αρα καλυτερα η μυτη σου.με ηρεμει.

τα φερνω απο εκει τα φερνω κι απο δω.γραφω ολοκληρα βιβλια στο κεφαλι μου και μετα πουφ!το μελανι εξαφανιζεται.ειμαι σαν αυτους που γραφουν γραμματα αλλα εχουν τσακωθει με τον ταχυδρομο και δεν τα στελνουν ποτε.κι εγω εχω τσακωθει με τον ταχυδρομο.αλλα εκτος αυτου χανω και τον υπνο μου.κι οι πιτζαμες ειναι παντα κολλημενες πανω μου σαν μια εξτρα στολη για οταν γραφω.

θελω δημιουργια.
δεν τη βλεπω πουθενα.βλεπω χιλιαδες εικονες,φωτογραφιες,ιδεες,καλλιτεχνηματα.ολα στοιχιμενα,ζυγιμενα.ετσι ειναι η τεχνη??
τεχνη ειναι να ζεις.οχι να εστιαζεις και το θεμα σου να μην ειναι στη μεση μη σε πουν και ασχετο.εμενα οι φωτογραφιες μου θα ειναι δικες μου.οχι σαν του μπαμπη ουτε καλυτερες απο της καιτουλας.δικες μου.ετσι κανω εγω.οσο και να θελω να σας ακολουθησω στους κανονες σας λυπαμαι.δε μπορεις να βαζεις τοσους κανονες,χανεις την ουσια.οποτε πως μπορω να επιβληθω στο χερι μου να γραψει οσα γινονται στο μυαλο ??
και στην τεχνη και σε ολα.γιατι τεχνη ειναι και να αγαπας,και να φωτογραφιζεις,και να χαμογελας,και να σκεφτεσαι τον διπλανο σου κι οχι μονο εσενα και τα παντα.ακομα και το να ανασαινεις.και να γραφεις.οχι εγω δεν ειμαι καλλιτεχνης.κανενος ειδους.αλλα καλλιτεχνιζω.
πως αλλιως να πεις κομψα ολουσ τους κρυφα η φανερα αναλογα την περιπτωση εγωκεντρικους με τις τρελες ιδεες?

μου εχετε βαλει τοσα κουστουμια πανω μου που δε μπορω να ανοιξω τα χερια μου να γραψω.κι οχι επειδη ηταν αποκριες και ξεμειναν,οχι οχι.οι ανθρωποι εχουν την ταση να μας ντυνουν συνεχεια.κι ειναι δικη μας επιλογη τι φοραμε.εγω ομως με τις φωνες δεν τα πηγα ποτε καλα.κι ετσι απο τη φουρια τα φοραω ολα μαζι κι ανακατεμενα.κι ετσι εχουμε γινει μαλλια κουβαρια αδερφια....γιατι εγω ειμαι κρυμμενη πια.
αραγε ποιος νοιαζεται για τι υπαρχει κατω απολα αυτα?αφου ικανοποιουν αναγκες.
αυτη η σιωπη και μενα με εχει συνεπαρει λιγο.
αλλα οι λεξεις θα ρθουν.δε μπορει.
ξερουν πως εδω η πορτα ειναι ανοιχτη.
κι οταν ξερεις πως η πορτα ειναι ανοιχτη για σενα.κανεις παντα του κεφαλιου σου.
κι ας πληγωνονται οι τοιχοι απο την απουσια.

εισητηρια,μυτη,φωτογραφιες,ΑΠΟΥΣΙΑ.

θελω την απουσια σου.
να μην τη νιωθω ομως.
θελω να μην ειναι εκει οταν ξαπλωνω,οταν γυρναω απο τη δουλεια,οταν ξυπναω κι ακουω ενα τραγουδι.ειναι εδω.ειναι εδω συνεχεια.θελω να τη διωξω.θελω να τη διωξεις.δε λεω να μπορεις γιατι ξερω πως μπορεις.το να μπορεις ομως κατι δε σημαινει κι οτι το κανεις.η το κανεις σωστα.
ειναι μια κουπα το πρωι στο τραπεζι.κι οχι δυο.
γιατι η μυρωδια σου εχει πυροβολησει το μυαλο μου.
γιατρε δεν ειμαι καλα.

πηγαινε σπιτι και κανε αυτα που ξερεις.

δεν αρκουν ουτε σε μενα οι λεξεις πια.ειτε με ηχο ουτε βουβες.δεν αρκουν σε κανεναν οι λεξεις.
γιαυτο δε μπορω να γραψω τοσο καιρο.γιατι ειναι μονο λεξεις που δεν εχουν φτασει ακομα στην σταση που πρεπει να κατεβουν.και το λεωφορειο χαλασε.καληνυχτα.
μου λειπεις κι αποψε.

οσο για τα αλλα υπομονη.το συννεφο οταν ειναι να ερθει να επιβιβαστουμε παλι θα ερθει.μην κοιτας που με εριξε εμενα κατω τοσες φορες.πλακα κανει.παιδι ειναι ακομα.

arage yphrksame pote?ΝΑΙ ΑΚΟΜΑ

ενα ακομα.κατι ακομα.καποιος ακομα.καποια ακομα.

δεν θελω να ειμαι μια ακομα αναμνηση.ενα ακομα κομματι χαραμισμενο.
ολα οσα φτιαξαμε ηταν αληθεια κι εμοιαζε με ονειρο.οσα δε θελεις να θυμασαι.
ολα αυτα μπορεις να τα μειωσεις αλλα ακομα και μικρα θα λαμπουν.και εμενα με κανουν πλουσια.ακομα και τα ασχημα,το οτι μπορεις και μπορω και τα αντεχουμε,λεει κατι.για μια φορα δεν ηταν κατι ακομα συνηθισμενο,κατι ακομα ιδιο με ολα τα αλλα,κατι φθηνο και ευκολο.
μια ακομα με ολες τις συγκρισεις που κανουν ολοι.
αυτο δε θελω να 'μαι.
να παλευεις για να φτασεις στον ουρανο.
να μην παλευεις για να μεινεις στα ιδια.στη βολεψη.στα ευκολα.
να γυριζεις στο σπιτι το βραδυ και να ειναι αδειο,δεν ειναι ωραιο.
ολοι οσοι το ζουμε να το ωραιοποιησουμε θελουμε.και το κανουμε.
κι οσοι θελουν να μειωσουν οτι εχεις το κανουν με ευκολια.
να μειωσουν οτι εχουν η κανουν η να δουν την αληθεια τους αποφευγουν.ολοι.
εγω δε θελω.
ειναι ο μονος εγωισμος που μου επιτρεπω.
να μην ειμαι αλλη μια.να ειμαι εγω.
να προσπαθω για οτι νιωθω και να σκιζω τον εαυτο μου σε κομματια αν κατι πιστευω οτι το εχει αναγκη.
το ευκολο ειναι να αποποιηθεις οτι σε ξεβολευει.
το δυσκολο ειναι να παλεψεις,να ζησεις,να το βαλεις μπροστα σου και να δεις μεσα του.να δεις την αληθεια του.
Παρε μου το ειναι,το ειναι ολων των στιγμων,ολων των μπλε ουρανων κι ολες τις ανασες μας και την ψυχη μου ολοκληρη
τσακισε τα,
καντα χιλια κομματια
και σαν σκουπιδι πεταξε τα
στην τελευταια γωνια του δρομου,αν θες
αλλα θα ειμαι εγω,
οχι αλλο ενα ακομα.οχι αλλη μια ακομα.σε κανενος την παρασταση.
κι αν γιναν ολα σε αυτη τη ζωη,τοτε....τοτε ο καθενας μεσα του οσο και να μη θελει να το δει,θα ερθει η ωρα που θα αντιμετωπισει την αληθεια του.την αληθεια μας

bourkwmeno xartomanthlo

xanw thn kainourgia mou krypswna
kai lew fyge se ola ta la8h pou 8ewrhsa swsta.
ayto epa8es?
h ayto 8a pa8oume?
la8os einai mono oti kaneis kai den kanei thn kardia sou na skirta.
ki otan h kardia sou xtypa dynata,otan briskeis epigeious paradeisous se stigmes-se blemmata-se xamogela-sta anypotakta.....tote to roloi gyrna kanonika....kaneis kai tipota de sou klebei xrono....ki oute ksemeneis apo benzinh sta misa ths diadromhs sou....giati blepeis....esy ki egw...petali kanoume mia zwh....:)
do you believe what is see is what you get?

etsi giati

γἐρνω

γερνώ


στραβα καδρα στις εικονες μου.

σκονταφτω,χτυπαω σε τοιχους και γκρεμιζομαι.

κρυωνω και καιγομαι μαζι.

niwse ki esy enniam

xoreyw otan de me blepei kaneis

γιατι το ποτε ηρθε νωρις και το παντα λενε πως αργει στα ραντεβου του

απλωνω το χερι μου να βρει το δικο σου


ποιος θα το πιστευε οτι μονο εσενα θελω να αντικρυζω-μονο εσυ εισαι εκει

μονο εγω το πιστεψα αρκετα ωστε να συμβει

γιατι ακομα και τα θαυματα χρειαζονται θαυματα

θα απλωνω το χερι μου να σε βρω ακομα κι οταν εισαι μακρυα,να ξερεις...

ευχαριστω

ολα ηταν ενα μεγαλο ψ ε μ α.

ευχαριστω για ολα οσα απεδειξες.

δεν ειναι εκπληξη το ψεμα.πλεον.ειναι ομως η αλλαγη πλευσης καθε τρεις και λιγο.

να σπας χιλια κομματια,να φτανεις στον πατο και να λες κι αλλο.

γιατι?


να ανεβαζεις καποιον στο πιο ψηλο βουνο για να τον γκρεμοτσακισεις.

μονο και μονο γιατι ο εαυτος σου ειναι πιο σημαντικος απο καθε τι αλλο.

μονη αναμεσα σε εκατομυρρια μονους

αν δεν θελουμε να υπαρχουν βρεγμενα ματια στον πλανητη εχουμε 2 επιλογες

ή να γινουμε χαρτομαντηλα

ἠ να σταματησουμε τη βροχη

o nai

i am the mess,you forgot you chose....

φορεβερ ιζ ναου

μπορω να πεταξω.αλλα χρειαζομαι τα φτερα σου.

*

*σκονταψε.η μουρη στο πατωμα.η φωτογραφια ακομα εκει

na 8ymh8w

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=212&reftab=37&t=%CE%9F%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5

*---u never know what u r dealing with

its not rainin...but it feels like it.

cracks at faces cracks at heart

its never been easy with us.

it's colder than before

dont wanna welcome the winter inside you.but it's there i can see it from the window.

and its gettin closer

and you're convertin to someone else.

its weird how things are

its weird how lonely someone can feel

how sad will his heart make her her breakfast.

its cold up here...

you gotta

Learn to say good-byes.

φοβαμαι.εντ ιζ ιτ γουορθ ιτ ορ νοτ?δεν ειχα αναρωτηθει ποτε.επρεπε τωρα?δηλαδη γαμωτο

ποναει απελπιστικα το κεφαλι μου.

σκεφτομαι σοβαρα να προσπαθησω να βολευτω καπου στο πα ματια στατωμα.

δε με χωρανε τα ρουχα μου,κι οι μουσικες μου μοιαζουν ολες ιδιες.

ειναι σαν εσωτερικο καψιμο.

σαν ενα μεγαλο φορτηγο που το βλεπεις να τρεχει πανω σου κι εσυ μενεις εκει.

κολλημενος με τα ματια στα φωτα.

ειναι χαρισμα να μπορεις να κανεις τον αλλον κομματια.ειναι χαρισμα σου δηλαδη αυτη η πορτα.παραδεισου και κολασεως γωνια.

οι σκεψεις ειναι υπουλο πραγμα.και τρυπανε μεσα μεσα βαθεια.

χαρισμα.

χαρισμα σου εγω.

για πεταμα ομως οχι.

γιαυτο προσοχη.

γιατι ακομα και οσα λυγιζουν καποτε σπανε.

otan o synagermos xtypaei ola symbainoun magika

I was outside barefoot

the only thing I could feel

was my heart beatin fast and

the rain pourin down on me.

all I ever think about is you

κοιτα με κατι προσπαθω

ξυπνησε.

ψεμα.

δεν κοιμηθηκε και πολυ.βηχας βλεπεις...

αναψε το θερμοσιφωνα και εφτιαξε καφε.

δεν εχει χρονο για πολλες σκεψεις.

τρεχει.οχι γιατι φευγει.γιατι δεν αντεχει αλλο το τιποτα.
την βλεπω καθε μερα να γερναει με ταχυτερους ρυθμους.
και με κοιταει μες τα ματια σαν να ψαχνει δικαιολογιες γι αυτη την κατασταση.
ετσι ειναι οι καιροι.ισως.

ανεβαινει τη σκαλα να μαζεψει και να φυγει....κοιταει το παραθυρο.

εχει ακομα φεγγαρι....

"προλαβαινω να ονειρευτω?"

στην Αθηνα δεν εχω φιλους μονο γνωστους.ΝΟΤ.

η μοναξια εδω μπορει να σε σκοτωσει.

η Αθηνα δεν ειναι σαν ολες τις αλλες πολεις.μικρες ή μεγαλες.

ειναι μια κατηγορια μονη της.ολοι λατρευουν να τη μισουν και να την κραζουν.
κι ολοι εδω ερχονται κι ολοι απο εδω θελουν να φυγουν,καλυτερα να ξεφυγουν.

οταν δεν εχεις φυγει περα απο το σπιτι σου,τη γειτονια σου και το μερος που βγαινεις και κοινωνικοποιεισαι.σε οποια πολη η χωριο κι αν μενεις....δεν εχεις δει τιποτα.

δε σου φταιει η Αθηνα.

(εν προκειμενω δε μου εφταιγε με τιποτα η Αγγλια.
αφου λατρευω τη βροχη.και τις συννεφιες.και τα παρκα.και τις λιμνες με τις παπιες.
και αυτο το διαφορετικο και πολυπολιτισμικο γυρω.κι ολο αυτο το χαος εν ταξει.
αλλα αυτο ειναι αλλο κεφαλαιο.)

η μοναξια εδω δεν μπορει να σε σκοτωσει.
περπατουσα στην Αθηνα σημερα καθως βραδιασε.
καθε στενο εχει και μια διαφορετικη ιστορια,μια διαφορετικη μικροκοινωνια.
δε μεγαλωσα στο κεντρο.
μεγαλωσα με τη γιαγια να με πηγαινει σχολειο και να μου αγοραζει σοκοφρετες.και μετα ηρθα εδω.λιγο εξω απο την Αθηνα αλλα ακομα Αθηνα.

αν οι εαυτοι μου δεν μαλωναν μεταξυ τους η Αθηνα ισως γινοταν το playground μου.ισως γινει.ισως παλι οχι.

μ αρεσει εδω.που ειμαι τοσο μακρυα και βαριεμαι να φαω τη μαυριλα στη μαπα.κι ετσι κλεινομαι και κανω ονειρα ηλεκτρικα κι αλλες παλι φορες απλα καθομαι στον κηπο χαιδευοντας το σκυλο με τις ωρες ονειρευομενη πως ολα οσα υπαρχουν εκει εξω με περιμενουν να γινω καλα και να ζησουμε μαζι.

μαλακιες.

σκεψου πως οταν παω στο κεντρο χαιρομαι.ειναι σαν ενας αλλος κοσμος.ναι πενταβρωμικος.αυτη τη μαυριλα την αναζητας ωρες ωρες.κι αλλες παλι βαζεις τα καλα σου για να κυκλοφορησεις στους δρομους της,σαν για να περασεις συνεντευξη για να σε παρουν για ανθρωπο-φιλο-σχεση-παρεα-κουλ και δε συμαζευεται.
ναι δε λεω αφιλοξενη για οποιον δε ξερει.αλλα ποιος ξερει την Αθηνα τοσο καλα?νομιζω κανεις.ολοι ξερουμε οτι θελουμε,οτι ψαχνουμε,οτι ζουμε κι οτι κουλτουροαλτερνατιβ εχουμε ανακαλυψει.γιατι ετσι μας μεγαλωνουν εδω.μαλακιες.μικρα πυροτεχνηματα σκανε παντως.κι αυτο μερικες φορες αρκει.σχεδον παντα δηλαδη.
ολα ειναι ομορφα.κι εδω ομορφα ειναι.κι ισως εδω καλυτερα.γιατι η μοναξια εδω δυσκολα σε σκοτωνει.κρυβεται στη γωνια της.παραμονευει αλλα δε κανει το μοιραιο βημα.ακομα και στο μετρο.δεν εχεις νιωσει πως ενα βλεμμα η μια παρουσια ειναι πιο φιλικη?μην πεις οχι εγωισταρε.το βλεμμα νικα τα παντα.ειναι το βασιλειο του εκει μεσα.

νομιζω

νταντι κουλ αμ στιλ μι

της ελεγε σχεδον καθε μερα το ιδιο πραγμα.

να προχωρας μπροστα.

σαν τους δεικτες του ρολογιου.

μην κολλας στα παλια,μην κοιτας πισω.να κοιτας ψηλα και να τρεχεις κατα εκει.

ηθελε τοσο να του δειξει πως το κανει. με το δικο της τροπο.

και τα προτυπα ξερεις καπως ετσι χτιζονται μεσα μας.οταν προσπαθουμε.

υπαρχουν καποιοι που θελουν να σε φυλακισουν κι αλλοι που διασκεδαζουν τις μερες τους με την παρουσια σου.
μεχρι οσο τους κανεις.κι οσο αποδεχεσαι τους κανονες-(κακο-νες) τους.

μα οι μπαμπαδες δεν ειναι ετσι.
σου χτιζουν ροζ βασιλειο και σου χτυπαν την πλατη υπεν8υμιζοντας πως ειναι εδω για σενα.κι ας μην ακολουθεις παντα τους κανονες.

τους δικους μας ανθρωπους κακως δε τους ζουμε σαν σπουδαιους.που παντα ειναι τελικα.

ντραγκζ νεβερ χελπντ ινσομνιια

οταν εχω αυπνιες και στριφογυρνω στο κρεβατι κυνηγωντας την κρυα γωνια του μαξιλαριου

γραφω δισκους.με μουσικη κι ας μη ξερω ποιο ειναι το φα και ποιο το σι.
κι απο πανω διαβαζω ολα αυτα που θα ηθελα να εχω γραψει και κατα καιρους εχω σκηνοθετησει στο μυαλο μου μεχρι και της τελευταιας λεπτομερειας το χρωμα απο αυτες τισ ιστοριες.

μιλαμε για χρωματα και ηχους και ιστοριες που σε ταξιδευουν και ονειρα που δε θα γινουν ποτε αλλα ωραια θα ηταν αν και εφὀσον κι αμα ποτε δε ξερεις ισως και να.

κι η φωνη μοιαζει σαν δικη μου αλλα δεν ειναι και εχει μια θεατρικοτητα και μια αφελη παιδικοτητα.

κι ολα αυτα σε ενα δωματιο η μηπως ταρατσα που εχω ζωγραφισει τους τοιχους και φωτογραφιζω τα χαμογελα με πλαστικους φακους και ωραια θα ηταν.

και μην ξεχασω,θα εχει και νεροπιστολα και σκοινια για μπουγαδα με μανταλακια

βρεξε.περπατα.ελα.ολα εμεις τα χαλαμε κι εμεις τα φτιαχνουμε.κι ασ αστραφτει.

αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
οι μερες δεν ειναι παντα καλες ή κακες.
υπαρχουν κι αλλες.
αυτες που αστραφτουν.
και ειναι 2 ειδη.
σημερα αστραφτει και βροντα.
βραζει το κεφαλι της.
ειναι δυσκολο να πολεμας με τον εαυτο σου το εχει καταλαβει.
πλεον δεν την αναγνωριζει.
αστραφτει.
κοιταει εξω απο το παραθυρο.
μας βγαζουν φωτογραφιες.
που εισαι?θελω να μας βγαλουν μαζι.
οταν κοιμοταν καποιος ηρθε και της ξεριζωσε την καρδια.
αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
παντα ηθελε να φυγει μακρυα.
μα τωρα απλα θελει να παει εκει.
κι ας αστραφτει.
κι ας της ξεριζωσαν την καρδια.
κι ας μην ειναι καλη μερα.
δεν ειναι ολες καλες.
ουτε ολες κακες.
ισως με τη βροχη.
ισως μολις βγει κι αρχισει να περπατα να συναντηθουν.
ισως στη βροχη.
αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
και πληγες.
δε ζεις ετσι.
κι ας αστραφτει.
κι ας ευχεσαι να βρεξει.
κι ας ευχεσαι να συναντηθουν.
νιωθει νεκρη μα δε ξερει αν ειναι.
μιση σιγουρα.
μιση.κι ας αστραφτει.

"ο αριθμος που καλεσατε δεν υπαρχει η δεν ειναι προσβασιμος απο το δικτυο μας"
κι ας αστραφτει.

στο τελος νικα αυτο που δε νιωθεις πια

whatever lola wants lola gets...(http://www.youtube.com/watch?v=-g5YNPzr8NM)ειθισται.αλλα ειναι τοσο κριμα αφου τα πραγματα ειναι αλλιως καλυτερα.

οι τοιχοι που χτυπαμε ειναι δικη μας επιλογη.
κι οι πριγκιπες που μας μαχαιρωνουν επισης.
και τα χρυσα κουτια που περιεχουν βομβες.κυριως.
δεν ακουσα τι ειπατε οριστε?
ναι δικα σου ολα.
να χτυπιεσαι,να εχεισ ματωσει,να εχεις ξεχασει τους εγωισμους και τα καθως πρεπει.
να ξεγυμνωνεσαι και να μη σε νοιαζουν οι πληγες.
να θες μονο μια αποκριση.
μια αφορμη για να κρατας σφιχτα το χαμογελο σου που εχει την υπεροχη ικανοτητα να ξεγλιστρα.
στο κλεβουν.
οι λεπτομερειες.
ειναι κι οι ανθρωποι.
διαφορετικοι.
μενουν στο φαινεσθαι και χαμογελουν πλαστικα.
αγκαλιαζουν τυπικα αλλα πως αγαπανε?
πως ξυπνανε?φορωντας την γυαλιστερη τους πανοπλια?
μονο?
και πως μπορει να σε γεμισει αυτο?
μας βαζουν σε μια μηχανη αλλαγης αναζητησεων.
αυτο ειναι δε μπορει να ειναι κατι αλλο.
να ειμαστε τοσο τυφλωμενοι οταν οι αλλοι γυμνωνονται μπροστα μας.
την ψυχη τους.
τα μεσα που ολοι κρυβουν.
αυτο που θελει θαρρος και ποτε δε πετυχαινει το σκοπο του.
ο οποιος μονο να ξυπνησει την αληθεια και την αντιδραση μπορει να ειναι.


κι ολα αυτα για να φτασει η ωρα που θα σβηνει ο ηλιος και θα αρχισει να φοβαται η πριγκιπισσα-αλητισσα του παραμυθιου και καποιος θα τις πιασει το χερι,θα την κοιταξει η εστω θα της ψυθυρισει "δεν εισαι μονη πια"

it hurts to bleed/nobody asks why

κι εισαι εκει.και δεν υπαρχει κανενας εκει.και ολα γυρω ειναι κοκκινα.
και ξερεις οτι πρεπει να ζησεις σ'αυτο το κοκκινο κελι για καιρο.
και περιμενεις να σε ρωτησει κανεις αν συνηθισες και δε το κανει κανεις.
και περιμενεις αυτος που στεκεσαι πλαι σου να το παρατηρησει κι αυτος κοιταει αν οι καλτσες του ειναι ισιες.
και περιμενεις ποτε θα σε ακουσουν που φωναζεις κι αδικα περιμενεις.
δεν ειναι ολες οι φωνες ιδιες
και αν γεννηθηκαν χωρις αυτια ειναι η παρηγορια σου.
λυπαμαι χανεις.
γιατι εσυ φταις που περιμενεις κι οχι αυτοι που δεν ακουν και δε βλεπουν.που δε κοιτουν πιο προσεκτικα.να λυσεις τα προβληματα σου.


και περιμενεις να σε κοιταξουν που αιμοραγεις και βαφεις τους τοιχους σου.
αλλα ποτε καταλαβαινουν οτι κοπηκαν τα φτερα σου οσοι δεν σε θελουν να πετας?

αυριο θα ειναι μια αλλη μερα κι ο ηλιος τα κοκκινα θα τα δειχνει ροζ.
κι εσυ δεν εισαι εδω.
ησουν ποτε?
ειναι μικρο το κελι δε θες να στριμωχτεις

γιατι για να εισαι πρεπει να το θες με ολο σου το ειναι.
οι εγωισμοι που δε χωρουν στην αγαπη ειναι αυτοι.

9

δε μπορεις παντα να εξηγησεις τις εκρηξεις μεσα σου.η αυτες που τους αφηνεισ να δουν.

τα πυροτεχνηματα στην καρδια σου ομως θα ηθελες να τα δουν ολοι.

ραντομ κουλνες-χαμηλοταβανες πτησεις κρυβουν εκ-πληξεις

σιγουρα.
οσα σκεφτομαστε κι οσα βιωνουμε.
οσα ονειρευομαστε και σε οτι σκονταφτουμε.
δεν ειμαστε μονοι.οχι x files φαση οχι.

απλα να
θελω να πω.
δε μπορει να ειμαστε οι μονοι ακομα κι αν νιωθουμε ετσι.
οσο κι αν ντρεπομαστε να το παραδεχτουμε στον καθρεφτη μας η στους οικειους μας.
τρωμε φρικες.

fullstop. full stop. stop.

κατεβαινεις σ αυτη τη σταση κι απλα περιμενεις.
βυθιζεσαι στο ταβανι σου και μερικες φορες παραπλανιεσαι η μηπως περιπλανιεσαι και στους 4 τοιχους.
γυρω γυρω.ειναι οταν ξαφνικα κυριευεσαι απο νευρα που καθεσαι απραγος η σιωπηλος τοσες ωρες.
οι καταθλιπτικοι λενε πως βυθιζονται στο κρεβατι τους,πως κοιμουνται πολυ.αλλα υποθετω πως οι ταμπελες δεν εχουν σημασια.
το τι σε φτανει στο κρεβατι σου κολλημενο κι αποκομμενο απο τον πλανητη με χιλιαδες δικαιολογιες...βγαινει απο εναν περιπλοκο αλγορυθμο που να σου εξηγω.
υπαρχουν λοιπον κι αυτες οι καταστασεις.που οταν τις ζεις αποφευγεις ανθρωπους , κινησεις ακομα και συναισθηματα,μερικες φορες.
σαν να μπαινεις στο pause και να γουσταρεις.
δε πιστευω πως συμβαινει μονο σε εναν αυτο.ε
δεν ειμαστε μοναδικοι στισ εμπειριες μας.σιγουρα καποιοι μαζι κι εγω μπορουμε να γραψουμε βιβλια και εγχειριδια -ινδικα φυσικα σαν τα χοιριδια-για το πως να κανεις τη ζωη σου αυτο που δε θες.without a soul.
απλα ο καθενας το βιωνει αλλιως.
και η συγκεκριμενη κατασταση ειναι δυσκολο στο να την φτυσεις να την κοιταξεις και να την βγαλεις στο φως.
αυτο της απραξιας.που ταβανοθεραπεια δε λεγεται ουτε σιωπηλη ειρηνικη παρεμβαση με συγκαταθεση του παθοντος.
αν κι αυτο το without a soul ισως παιζει και σε λαθος στρατοπεδο.
αν εχουμε πολλουσ εαυτους μεσα μας οπως τεινω να πιστευω σαν γλυκητατη σχιζοφρενης τοτε εντακσει χωρισ μια ψυχη τα βγαζεις περα.γιατι γατα εισαι βρε κουτο.
γκαντεμογατα η χοντρογατα who cares/

δεν ειναι ασχημο,ειναι φαση.ειναι μαθημα η ενδοσκοπηση.
η τιποτα απολα αυτα απλα απλα προβλημα.
και σιγα τα ωα.
σε τετοιες καταστασεις.
οταν μιλας με το ταβανι και τους τοιχους λεω ντε,δεν ειναι οτι δε θες κανεναν.
στην πραγματικοτητα θες στοργιδα και φροντη σαν τρελος.
κι ασ τους διωχνεις με τον τροπο σου κι ασ απομωνονεσαι.
γιατι ετσι εχουν αυτα.
οι ανθρωποι που θελουμε να εχουμε διπλα μας.πρεπει να δεζονται και το spa μας.
ιδιωτικο και καθαρα προσωπικο και ψιλοτσαμπα.εκτος αν συνοδευεται με τονους παγωτου που το τρως κατευθειαν απο το μπωλ με το κουταλι.
μπουρδες.τοτε απλα το σωσιβιακι που χτιζεις για τισ επομενες καλοκαιρινες σου εξορμησεις το φουσκωνεις νωριτερα.
το θεμα ειναι,να περναει γρηγορα.γιατι οταν το ζεις η αισθηση του χρονου γινεται μια ξενη.
και να προλαβεις να ξαναεγκληματιστεις στην κοινωνια ωρα μηδεν εκει εξω.
αλλιως την πατησες και εχουν φυγει ολοι οσοι σου χτυπαγαν απεγνωσμενα την πορτα να δουν αν εισαι καλα.η απλα αποκοιμη8ηκαν στα σκαλοπατια κι αντε ξυπνα τους.
ολα γινονται για καποιο λογο?
clise και παλιομοδιτικη σκεψη.αλλα ποιος ξερει.εγω σιγουρα οχι.

απλα θα συνεχισω να ακουω για λιγο ακομη να ακουω το ανθρακικο που χορευει τσικ τσικ στο τσιγκινο κουτακι διπλα μου.

f is for fuckin friendship

"...Οι φίλοι , οι πραγματικοί εννοείται, σε αποδέχονται όπως είσαι.

Με τις αδυναμίες, τα λάθη και τα πάθη σου. Οι φίλοι ξέρουν τις αλήθειες σου και συνεχίζουν να σου μιλάνε! Και να σε αγαπούν. Οι πραγματικοί εννοείται,το πάμε. Δεν παλεύεις να αποδεικνύεις τον εαυτό σου όταν είσαι μαζί τους.

Οι φίλοι είναι το ξεχωριστό μέρος που έχει ο καθένας μας. Ένα μέρος που μπορείς να γυρνάς κουρασμένος , να βγάζεις το καμουφλάζ και τα στολίδια σου και να πέφτεις να ξεκουράζεσαι. Είναι αυτοί που θα σε κάνουν να κλείσεις την τηλεόραση κατά τις 8 , που τώρα από Σεπτέμβρη, θα αρχίσει να σε πείθει πάλι πως είσαι ένας βλάκας που πεθαίνει..."

αποσπασμα απο οναρ http://onarmusic.gr/kalokairi/

καποτε ειχα πει οτι οι φιλοι,οι πραγματικοι φιλοι,ειναι οι συγγενεις που επιλεγεις.

οταν εισαι περιεργος ανθρωπος-οτι κι αν σημαινει αυτο-,τους φιλους σου τους βαζεις σε εναν καναπε πρωτη θεση στην πιστα της ζωης σου.καναπε οχι τραπεζι.
για να καθονται οπως θελουν,ακομα και να κοιμουνται πλαι σου.
να αραζουν πως το λενε.
ειναι αυτοι που αν στους πειραξουν βγαζεις οπλα απο κρυφεσ τσεπες καθε ειδους.
αμα μπορουσες να δαγκωνες και να μην σε περασουν για παραφρων,θα το εκανες.

η ζωη μας αλλαζει τοπο κατοικιας,συντροφους και εποχες συνεχεια.
ειτε το επιδιωκουμε ειτε οχι.
το πρωι καλοκαιρι το βραδυ χειμωνας βαρυς.

χειμωνας ναι.
οταν σου λειπουν οι φιλοι σου ετσι ειναι.

assumption is the mother of all fuck ups

συνεχιζω να το πιστευω.

το να υποθετεις και να νομιζεις ειναι αυτο που σε τρωει.
ειναι αυτο που μας διαχωριζει απο τα παιδια και μας κανει ξαφνικα αυτο που σιχαινομαι.μεγαλους με το πιο ασχημο προσωπο τους.αυτο της αποξενωσης,του ασε με ρε φιλε στη ζωη μου.του απολυτου.της παρεξηγησης χωρις εξηγηση.

ανθρωποι πανε κι ερχονται συνεχεια στη ζωη μας.αλλους τους παραχωρουμε θεση στον καναπε και σηκωνονται και φευγουν.κι αλλοι απλα καθονται στο χωλ.
κι αλλοι εχουν γινει ο καναπες.ο εαυτος σου κι η προεκταση του.

δεν ειναι ενος ή δυο η επιλογη.

αναθεμα κι αν ξερω αν ειναι συγκυριες η απλα αναποφευκτη δρομολογηση πραγματων.

το θεμα ειναι οτι τελικα ολα στο χερι μας ειναι.

κι οσοι μενουν αν μεινουν κι οσοι φυγαν αν θα ξαναγυρισουν η οχι.

η μηπως φυγουμε εμεις τελικα μετα απο τοσες μαχες?

η ζωη ειναι παιχνιδι που παιζει με μας.

το σκακι μας το χουμε στην τσεπη,αλλα εγω προσωπικα σκακι δε ξερω ουτε απο στρατηγικες.

απο σιωπες και στιγμες και αγκαλιες κατι λιγα.εμπειρικα.

φιλος η φιλη.συγγενεις ουτε εξ αιματος ουτε εξ αγχιστειας.

Εξ....αφορμων.

ειναι αυτοι που περιμενουν πως και πως να βρουν μια στιγμη να μοιραστουν τη σιωπη τους οταν δεν ειναι καλα.
ειναι οι ανθρωποι που οταν εισαι στην ακρη της γης,βρισκουν ακομα και περιστερια να σου πουν ενα γεια κι ενα χαμογελα.
ενα δε πειραζει που δεν εισαι εδω,οταν θα ερθεις ολα θα ειναι ομορφα.
ενα συνεβησαν πολλα,μα προχωραμε απο δω και περα ξανα.
ειναι πολλα.κι ολα σε ενα.οχι 1+1=2

καληνυχτα.....

πως αλλιως το λενε,για να μην ακουστει φτηνο-ιδιο-συνηθισμενο

"....Η κανείς η κι οι δυο μαζί, μ'ακους

το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και , μ'ακους

της αγάπης

μια για πάντα το κόψαμε

και δεν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς , μ'ακους

σ'αλλη γη , σ'αλλο αστέρι , μ'ακους ...."

(μονογραμμα-τι αλλο)

ειναι καιρος που σβηνω το φως και ψαχνω να σε βρω..

πανε 2 νυχτες... κι ομως μοιαζει αιωνες μακρυα αυτες οι μερες..

και ποιος δε ψαχνει για λιμανι?

κι οταν το βρισκεις,σα να βουλιαζεις μοιαζει.

κι αν τα κυματα που φερεις μαζι σου τα αντεξει η προβλητα τοτε τι.

κι αν δε μπορεις να κλεισεις ματι χωρις τα ματια του να σε κοιτουν,τι τραγουδας για να αποκοιμηθεις.

δε μπορει να ναι οαση σκεφτεσαι.ουτε οφθαλμαπατη.

σε κουρασαν τα ταξιδια.κι η ερημος μοιαζει με θαλασσα και τουμπαλιν.

αστερι μου,σκεφτεσαι.και το κανεις δικο σου.μολις βρεις αυτο που σου κλεινει το ματι στον μαυρο ουρανο.

-και δηλαδη τι δικο σου?

-εχετε τιτλους ιδιοκτησιας κυρια μου?

-εμ...οχι...να....γιατι θα πρεπε?αφου ειναι δικο μου.το κοιτω και μου χαμογελαει.με συντροφευει σε ακρογιαλιες και σε βουνα.μα ακομα κι οταν αποκοιμιεμαι στη διαδρομη του γυρισμου απο τα ταξιδια μου.και ειναι εκει σου λεω για μενα μονο!δε χρειαζομαι τιτλους!

-οι καιροι αλλαξαν.

-μα αν θελετε να ξερετε,δε με νοιαζει τι εκαναν,κι αν θελετε να μου το παρετε.εγω δικο μου το νιωθω.δικο μου.οχι απο εγωισμο,μα το αγαπησα.

assumption is the mother of all fuck-ups

κι εγω νομιζα,και εγω θεωρουσα.κι εγω σε ακουσα και σε θαυμασα που τα ελεγες τοσο εντονα,σχεδον τα πιστεψε και το χτες και ο δρομος και τα λογια λογια λογια.


οι περισσοτεροι λενε ψεματα στον εαυτο τους.

κι αφου πειστουν τα προβαλλουν σαν επιχειρηματα του σημερα τους.

πως προχωρας ομως ετσι?
χωρις καρδια εννοω.
γιατι αλλιως,μια χαρα βολευει.

αυτοι που γλυφουν τα αυτια μας δε θα ερθουν ποτε να μας βοηθησουν στο γκρεμο.
μα θα τρεξουν στο μπαλκονι να το πουν στο γειτονα.

ολες τις μαχες που εδωσες,με το ξυλινο σπαθι σου,τις εκαψε η φωτια απο τα ψεμματα που λες στον εαυτο σου για να αποκοιμηθεις.

χαρτινη βαρκουλα στον ωκεανο προφασιζοσουν.
μα εσυ ζητησες χαρτι για να φτιαχτεις.

οσα φωναζες χτες για τα χρυσα παλατια,χαθηκαν στο σκοταδι.
και σημερα καθαριζεις τις σκαλες τους σιωπηλα.

αγερωχο που σε κανει ο εγωισμος ε?
και πανω απὀλα δικαιο.

κι εμεις νομιζαμε πως δε θα αλλαζε τιποτα και κανεις.......

στο δωματιο αυτο

στον χωρο σου εισαι ο εαυτος σου.
γυμνος μπορεις να κυκλοφορεις.
να τραγουδας και να χοροπηδας μπορεις.
να κοιμασαι και να ζεις.
να ζεις.
εκει μεσα ζεις.
στην προσεχτικα φτιαγμενη φυλακη σου.
οταν κλεινεις την πορτα,απλα θυμουνται το χαμογελο που τους χαρισες.
και το εχουν δεδομενο.
κι εσυ εκει μεσα ζεις.
πραγματικα.
την αληθεια σου.
οπως εισαι.
δυσκολα τα πραγματα η ευκολα.
κανεις δε βλεπει.
μονο τοτε ζεις.

μην τρεχεις,περπατα

σε μεγαλωνουν σαν playmobil.

με στυλιζαρισμενα μαλλια,με ρολο,με επαγγελμα,με συγκεκριμενο μεγεθος και πλαστικο.

να τους αρεσεις.
να ταιριαζεις με τους αλλους.

αλλα χωρις αυτια.

κι εγω τωρα πως θα φωναξω,αφου δε θα με ακουσω.

αν μαγαπας,κατσε κατω στο πατωμα.
μη με μαλωνεις που λερωνω τα ρουχα μου,η που ειμαι ξυπολητη.
διωξε τους φοβους μου.κι ας ειναι ανοητοι.
γιατι δε το αντεχει αυτο κανεις.
το εχω δει μπροστα μου χιλιαδες φορες.
ουτε καν εγω.αυτο ειναι που μαχαιρωνει.

αγκα8ια

καθενας στο πεταγμα του παραλληρει.

οταν μπαινεις σε αυτους τους εφιαλτες ομως δε βλεπεις.

κι οσοι ειναι διπλα σου πρεπει να σε ξυπνησουν.

οχι με φωνες.

με βοηθεια.

κι ας μη μιλας γιαυτο.

κι ας τους χαμογελας καταματα.
τον εαυτο σου ξεγελας.

ολοι φευγουν.

ολοι τρεχουν.

ολοι κρυβονται συνειδητα η μη.

και τι μενει?

ποιος μενει να σε σηκωσει απο το πατωμα οταν πεσεις.

πες μου.

η δειξε μου

she fell

εχει δυο κοκκινες γραμμες στο προσωπο της

λες και τα δακρυα ειναι τοξικα.

και μετα το ουρανιο τοξο,ελευθερη πτωση απο τα συννεφα.

και επεσε

και πεφτει

πεφτει

πεφτει.

και κενο

κι αλλο κενο.

και το πατωμα.

γρατζουνιες.

φοβαται. ειναι εκεινες οι ωρες που δεν ελεγχει το ειναι της.

που βλεπει μονο με τα ματαια ματια.

φωτοβολιδες ηταν?

βοηθεια ζηταει.κι ας μη ξερει πως.

μπλοκ μπλοπ

εχεις αναπτυξει μια σιωπη.



ενα κουτι που βαζεις οσα ηθελες να φωναξεις κι οσα βρισκεις αδικα.

οσα σου λειπουν κι οσα δεν εχεις το κουραγιο να απαιτησεις.



συγκρουονται δυο φυσεις.



*μπλινκ πλοπ ζζζζζζτ πλοποπ* σαν μαγνητικα μπαλακια στο κεφαλι σου.

Μάρω

πιο δυνατη μου αναμνηση ηταν οταν με εβγαζε στη βεραντα και με κρατουσε στα χερια της για να δω το ρολοι της ΔΕΗ.δεν εφτανα αλλιως να το δω.ουτε ακομα κι οταν σηκωνομουν στις μυτες.οταν περνουσε το κοκκινο σημαδακι ως εκ θαυματος περνουσε και το τρενο απο τις γραμμες,λιγα μετρα πιο κατω απο το σπιτι. κι αυτο το τουτ τουυυυτ και ο συγχρονισμος με το σημαδακι,μου μοιαζε με θαυμα.ακομα μοιαζει.

φυσικα ηξερε ποτε περνουσε το τρενο.εγω παλι οχι.το τρενο για μενα ακομα περναει οταν περναει και το κοκκινο σημαδι στη μεταλλικη ροδελα του ρολογιου.

και τα κουλουρακια,κι οι χυλοπιτες,και οι κοτες,και τα γατια,κι αυτο το μαλωμα το πιο σκληρο απ'ολα...με τα ματια.και τοσα πολλα τοσα.κι ολα δικα σου.

-οταν σε βλεπω εκει,τρελαινομαι.χανω τη γη κατω απο τα ποδια μου.δε μπορω να το ξεπερασω. -

*κι υπαρχει μια φορα που ερχεται μια σωτηρια αγκαλια και δεν πεφτεις.



μου λειπεις.μου λειπουν τοσα.οσα εχουν αλλαξει κι αλλα τοσα.

δεν εχω δυναμη να ανεβω τα σκαλια να φτασω στο ρολοι πια.

ειναι το μερος,ειναι μυρωδιες,ειναι οι δρομοι,ειναι εικονες,ειναι ο ηλιος που μοιαζει διαφορετικα να με καιει καθε φορα που ειμαι εκει.

ειναι και το ευχαριστω που ισως δεν θα ακουστει τοσο βαρυ οσο πρεπει ποτε.ουτε σε σενα.ουτε στο βαθυτερο δωρο που ελαβα ποτε.εκεινη η βολτα κι εκεινη η στιγμη.

οτι πιο δικο μας ειναι οσα νιωθουμε,νιωσαμε και ζουμε.ολα τα αλλα φευγουν στον αερα και στο χρονο.

and then again

Love is a four - letter world

μη κοιτας κατω,ψηλα ειναι τα ονειρα

υπαρχουν μερες

που θες δυνατα να φωναξεις

μα η φωνη σου δε φτανει ως εκει.

υπαρχουν στιγμες

που θες να.........

αστο.ουτε εγω δε μπορω να στο εξηγησω.

wait for me,walk with me,think of me and don't lie.

http://www.youtube.com/watch?v=cY3JB_ltU0U

grafta gia na mhn se fane,ftwxokalybaki end of story

home is where the heart is.

is?

οταν εισαι μικρος,σπιτι σου ειναι εκει που τρως,εκει που κοιμασαι,εκει που παιζεις,εκει που αγαπας κι εκει που σ'αγαπανε.

δεν εχεις αλλο προορισμο εκτος απο το σπιτι σου.

οσο μεγαλωνεις,πλαθεις ονειρα εξω απο αυτους τους τοιχους.
κι αλλες φορες δινεις ταχα μου τα παντα για να φυγεις απο το σπιτι.

οταν λοιπον παιρνεις αποφαση να σταθεις στα ποδια σου,φευγεις.
φευγεις??

εφυγα.
και μ εψαχνες και δε με βρηκες.
μα με βρηκα εγω.κατι βραδυα.αχ οχι παλι αστο.

το χεις παρει αποφαση κι αν κοιταξει κανεις τα ματια σου,τιποτα δε σε σταματα!
δρομο παιρνεις,δρομο αφηνεις.και φτανεις στη δικη σου ακρη του ουρανου.
ειναι η στιγμη που κοιτας τον ωκεανο και λες μεσα σου.δε με νοιαζει ποιος ειναι διπλα μου ουτε πως εφτασα ως εδω.μα αυτο το ταξιδι ηταν δικο μου κι εφτασα ως την ακρη του ουρανου μου.να κοιτω αυτα τα κυματα.
κι ο θησαυρος?

α μας συγχωρειτε,περαστε απο δευτερα!δωσαμε και κλεισαμε.

ανθρακας ο θησαυρος?

μα γυρισα με χερια αδειανα.

ανθρακας λοιπον?

οχι.καλυτερος ανθρωπος εγω.πιο γεματος και πιο αδειος.πιο υποψιασμενος και πιο αθωος.
πιο ονειροπολος και πιο ρεαλιστης.

κι αν αναρωτιεσαι για το θησαυρο μου,κοιτα στην τσεπη μου.
σκουπιδακια θα χει μεσα σε ολα τα αλλα.
ειναι οτι απεμεινε.κι ακομα κι απο τη λαθος σοκολατα που φαγαμε,μας εμεινε η γλυκα.

γλυκα μου δικια μου.δικα μου και τα λαθη.δικα μου τα σωστα.

α ναι ξεχασα.και λαθος δρομο να παρεις,δε μαλωνεις με τον εαυτο σου,μονο οταν πας στο μερος που αποκαλεις σπιτι.
σπιτι ΜΟΥ
ειναι σαν μια σταση λεωφορειου οταν τρεχεις να προστατευτεις απο τη βροχη.
βλακα,ειναι ωραια να περπατας στη βροχη.

σπιτι ΜΟΥ λοιπον,ηταν εκεινο το δωματιο στη σκεπη με το μικρο παραθυρο και τις δυο πορτες.και μετα αυτο εδω το δυαρακι που οσο μεγαλο και να φανταζε στην αρχη,κατα καιρους γεμιζε τοσο που περναμε αναπνοες με δοσεις.μα τωρα δε μπορω να πω ποση αξια εχει για μενα το σπιτακι αυτο.οταν το ζεις κατι,δε το αναλυεις.κι ακομα το ζω.για λιγο ακομα.


κι ερχεται αυτη η ωρα,που εχει ξαναρθει και θα ξαναρθει σιγουρα,και φοβαμαι.
και ναι μαζευω τα πραγματα μου,και στεκομαι πανω απο μια χαζη μπλουζα και κλαιω,και τελικα και κεινο το βαζο θα το παρω μαζι μου κι ας μη το χρησιμοποιησω ποτε.

μη με κοιτας που γκρινιαζω και αναπολω η που κατσουφιαζω.
οσα ζησαμε εδω.μονο εγω κι αυτες τα ξερουμε.ειναι ο θησαυρος και το μικρο μας μυστικο για να παμε ενα βημα παρακατω.

οι αντρες δε κλαινε.
κι η δυναμη που εχουμε μεσα μας προερχεται απο οσα εχουμε ζησει.
οποτε σἀυτες τις περιπτωσεις,χαμογελαμε αγερωχα και πονηρα στο αυριο.

η καρδια μετακομιζει.οχι ευκολα.οπου κι αν πας αντιρρηση δε φερνει.εξαλλου οσα κουβαλα τα ξερει μονο αυτη.

home is where my heart is.

ολα θα βρουν το δρομο τους.....αρκει να τα κοιτας θετικα.....και να χεις τα ματια σου ανοιχτα

:)

τα γραμματα στον πολεμο ηταν ποτε ερωτικα?

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#thelw na se dw.trelainomai siga siga nomizw.#
delete delete delete

κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

μισο τραγουδι και το κινητο παλι στο χερι.

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#ti kaneis?na mwre egw edw akouw mousikh kai se skeftomai.#
delete delete delete

κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

.....και το κινητο παλι στο χερι.

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#mou leipeis#
delete delete delete

κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

.....και το κινητο παλι στο χερι.

μηνυματα>νεο μηνυμα>sms
#na re paidi mou.tha thela na gyrisoume ton kosmo me ena kokkino amaksi.na koimomaste kai mesa.san ayta pou oneireyomai kai siga mh me akolou8hsei kaneis.na doume polyxrwmes plateies kai stena dromakia.paidia me podhlata kai skate.parka megala me limnes kai grasidi kai hlio kai papies kai kyknous.san ayto pou htan konta sthn estia pou emena.thelw bouties gia koxylia kai xionopolemo roz.thelw na aneboume se ena aerostato kai na skountouflame sta synnefa.thelw na paw se mia paralia me asprh ammo kai mia aiwra.kai na mh me noiazei pou h koilia mou einai megalh,h an 8a mas koitaei kaneis.thelw na se blepw na xamogelas.na pa8iazesai.na hremeis kai na trexeis.na koimasai.thelw na eimai dipla sou kai na sou kratw deila to xeri.na se koitaw.mou leipeis.ma akoma ki an tipota apola ayta de ginei...na me kratouses gia ligo agkalia ua htan to pio omorfo dwro.xamogela mou.mporeis?#
delete delete delete


κι αφηνει παλι το κινητο στο τραπεζι.

μερικες φορες οσα ονειρευομαστε φοβιζουν.
οσα νιωθουμε μας τρομαζουν.
τελικα η αποσταση σε τι μετριεται??
αν χαμογελω που η πρωτη σκεψη μου οταν ξυπνω εισαι εσυ??ναι.κι αυτο ειναι νικη.

να 'ρθεις...
δε ξερω ποσα μετρα ειναι αυτο το να ρθεις.
μα εχω αραδιασει τη μιση συλλογη απο μπουρδες που ισωσ να χουν ουσια ισωσ οχι.μα τωρα μοιαζουν ανευ.γιατι ουσια τωρα εχει μονο η παρουσια.ακους?εστω στα ονειρα μου.....

agaphmena tragoudia me alh8eies

"...Άραγε να 'μαι κάποιος άλλος
που προσπαθεί να ονειρευτεί
τα γυαλισμένα όνειρα μας
στο δρόμο ανάποδη στροφή

Μες το κενό και μες τη ζάλη
έστησε ο πόνος μαγαζί
και ποιος μπορεί να ανασάνει
όταν στο ψέμα του κρυφτεί

Να να να, να να να να να

Καίνε τα χρόνια, καίν οι μέρες
με μια πληγή που αιμορραγεί
κι αν περισσέψαν οι φοβέρες
είναι σκληρή ανταμοιβή

Να να να...

Δε σε φοβάμαι ότι κι αν γίνει
τι κι αν το σύμπαν γκρεμιστεί
μες τη ψυχή μου θα ‘χει μείνει
κάποια αυτόφωτη στιγμή

Μέσα μου υπάρχει το ταξίδι
βαθιά φωλιάζει στη καρδιά
έγινα στο καιρό παιχνίδι
να με χαλάνε τα παιδιά

Με τα λεφτά δε γίνονται όλα
κι αν βάλεις ψεύτικα φτερά
δε θα μπορείς να τα σηκώσεις
για να πετάξεις φουκαρά

Απόψε πες μου την αλήθεια
το τι θα γίνω μη σκεφτείς
κι αν ήταν όλα παραμύθια.....

re de pa na ga

"....Meaningless Keepsakes
She just said, "Just don't hurt my butterflies!", and then, she cried her self to sleep, again.

Title Explanation:
It's tragic the trouble we go to, sometimes, to protect things that are long now dead, both material or immaterial. Like relationships that don't deserve any more effort. But we keep holding on to them, like keepsakes, meaningless
Like dead butterfiles, stuck beneath a pane of glass [or, for lack of a better word, grave]"

that's not mine,but describes exactly my day.i feel wrecked.
people sometimes show so much hate without any specific reason.i ll never learn how to deal with that stuff.

maybe it's cause i always think that people are honest and polite and kind.

ante peise oti den eisai elefantas....

δε θα ημουν εγω

ειναι φορες που κοιτας τον ηλιο καταματα και επιμονα.

δε σε νοιαζει αν τρεχουν δακρυα,δε σε νοιαζει αν μετα θα βλεπεις θολα.

ολα για αυτη τη στιγμη΄

δε θα ησουν ο εαυτος σου αν δε το κανες.

δε μπορεις να ξερεις τι δειχνεις,μονο τι ζεις.κι οπως το ζεις εσυ.

κι ηταν τοσο απλο

τα λιμανια μας τα διαλεγουμε εμεις.

συνηθιζω να σκεφτομαι.

εχει ζεστη.πολυ.

μα εχει και ζεστασια.αληφεια.

κοιταζω τον οριζοντα και ειναι ακομα ροζ.

αυτο που ακομα δεν εχει γινει μωβ ακομα και μετα γαλαζιο(που σἀρεσει) και μετα μπλε σκουρο.και μετα νυχτα καληνυχτα κι ονειρα μας γλυκα.

σημερα ο γειτονας με τα ωραια νυχτολουλουδα στον κηπο και τις πολλες γλαστρες στη βεραντα βγηκε εκτος οριων και φωναζε.σημερα το πρωι δεν ηταν καλη μερα.σαν να ηταν η μερα της φωνης.

μα ακομα κι ετσι οι τσεπες μου δεν ειναι αδειανες.μετα απο πολυ καιρο.πολυ πολυ καιρο,το συναισθημα της καταψυξης με αφησε και πηγε διακοπες.ετσι νιωθω.κι αφου τα λογια μου τα περνει το αερακι δε φοβαμαι πια.

εξαλλου μετα απο καιρο δεν ειμαι με αδειες τσεπες.....

πως το ελεγε εκεινο το τραγουδι??αν μ αγαπουσες λιγο δε θα ηταν ασπρομαυρη η ζωη??

πες μου τι ειναι αυτο που βλεπεις οταν κοιτας τον οριζοντα,κι αν γελας οταν περπατας.....κι εγω θα σου δωσω ολουσ τουσ θησαυρους.

μολις τους βρω:)

gigi su lew

ekpaideyomaste gia tis symperifores mas.
νομιζω δηλαδη.

san stratiwtakia sth gyalinh bitrina mas.
kai molis ksestratisoume ola ginontai anakata.αι οι γυρω μας

κι αραγε πως υπαρχουμε πραγματικα αν δεν αποδεχομαστε ουτε εμεις τη φυση μας,μα την φυλακιζουμε?
και ποσο ευκολα μας αποδεχονται οι γυρω μας
για το ειναι το ακατεργαστο μας.
do understand-
-rise up
stay calm-
stay clean-
-walk beside-
-feel the joy
until we meet again-

οταν φιληθηκαμε εκεινο το βραδυ,το φεγγαρι ηταν ακριβως μισο....

here we are now....

ton teleytaio kairo

einai les kai eimai diakopes sth zwh mou.

san na katalabe kapoios pws to xreiazomoun olo ayto.

kai ksafnika exw gemisei xrwmata kai xamogela.

and it feels like...strange.

but its still me.and that captain,is a great gift!

http://www.youtube.com/watch?v=vV0KmOYfomM

μπλοπιτι

κοιταζε ωρα απο το σπασμενο παραθυρο

λες και δεν την τυφλωνε ο ηλιος

τι κι αν οι σαπουνοφουσκες εσκαγαν πριν βρουν ουρανο

αυτη κοιταζε επιμονα τον ουρανο.

λες κι εκει πανω ειχε το πιο ομορφο τραγουδι για να ξεπερασεις το ειναι σου

κοιταζε ωρα απο το σπασμενο παραθυρο

και δεν την ενοιαζε

γιατι το βραδυ θα την εβρισκε εκει αγκαλια με αστερια.

alikh sth xwra th dikia mas

h alikh apo th xwra twn 8aymatwn ksypnhse kai ka8ise dipla mou sto krebati.
eixe arxisei na kshmerwnei ma egw ais8anomoun pws h8ela toso poly na kryftw kai to skotadi mexri ekeinh thn wra boh8ouse.
forouse to aspro forema ths me thn kokkinh kordela.
ki ekeinh thn petalouda sta myalla pou thn ekane panta na moiazei pws petaei.
"mou leipses" psellisa.

shkw8hka,foresa to kaskol mou kai ta a8lhtika kai bghkame sto dromo.

aytes oi psyxres apoxrwseis pou pairnei o kosmos mou otan den exei bgei akoma o hlios...me hremoun,ksypnane to einai mou,san kafes zestos pantremenos me kryo aeraki pou se kanei na mh niw8eis th myth sou.

apo tote pou metakomisame ola einai alliws.den exoume prolabei oute na mas koitaksoume ston ka8refth.spiti den allaksame,allaksame topo diamonhs.

"oi agkalies kouto einai to pio monimo krebati."

ma ki aytes spanizoun pia h tis plhrwneis akriba", ki emeis ws gnwston xrhmata den exoume,mono fantaxtera kapela kai polyxrwmes kaltses.

h zwh mas moiazei me tainia.pou ths exoun peiraksei ta xrwmata kai ola moiazoun entona.h mhxanh pou gyrnaei to film exei trela8ei kai mas paei mpros pisw toso grhgora pou nomizoume pws zoume panta mono to empros.


eksellisontai kai ta paramy8ia ame.ginan trendy oi flwroi blepeis.
ki oi siwphloi,egklhmaties.

osh wra 8a paizei h alikh me thn petalouda ths,egw 8a afhsw mia mia tis typseis na fygoun.estw kryfa.

moiazei na me koitas apo makrya ka8e fora pou bgainw sto dromo kshmerwmata.

kai panta se akouw na mou fwnazeis"eimaste filoi emeis,ki egw sagapaw"

kai pou einai h agkalia sou?mono h alikh emeine gia thn wra ki ayth ksexnietai sta dika ths monopatia...

dead end

εχε το νου σου στο παιδι γιατι αν γλιτωσει το παιδι υπαρχει ελπιδα.....

παιδια μεγαλωμενα με ακραια προτυπα

με επιλογες που δεν εκαναν ποτε

με πληγες ανοιχτες

με ματια δακρυσμενα απο τα χημικα

κυνηγητο-κρυφτο-κλεφτες κι αστυνομοι.....για μια φορα σε εξωμιωτη αληθειας

κριμα

που το αιμα δεν ειναι κοκκινη μπογια σε ταινια

κι οι σκηνες που ζουμε δεν περιεχονται σε κανενα απο τα "κακα" βιντεοπαιχνιδια που μασ απαγορευουν.


λυπαμαι χασατε.

μα κι εμεις.χανουμε συνεχως.

δε με νοιαζει αν ειχε τατουαζ η σκουλαρικια,αν ηταν παναθηναικος η ολυμπιακος,δε με νοιαζει αν ειχε χωρισμενουσ γονεις η μη.δε μου κανει τεραστια διαφορα που καναμε μαθημα στις ιδιες αιθουσες,που καναμε τσιγαρο στα ιδια σκαλακια.οπως δε με νοιαζει αν ηταν ασπρος μαυρος κιτρινος.με νοιαζει που συνειδητα σιωπω για να μη φανω αντιεξουσιαστρια η αναρχικη επειδη απλα εχω αλλες ιδεες απο τις συμβατικες.ανθρωποι ειμαστε κι εσυ κι εγω εκεινος.μονο που ξερεις αυτος δεν αναπνεει.δε μπορει να αλλαξει κατι.αρα ειναι σειρα μου-σου-ΜΑΣ!

με νοιαζει που υπηρξε ενα γαμημενο κεφαλι που πατησε τη σκανδαλη.με νοιαζει που παντα υπαρχει μια σκανδαλη οταν παω να απλωσω τα ονειρα μου,οταν παω να πω τη γνωμη μου.αορατη η μη.και με σημαδευει.στη καρδια και στο μυαλο.και με φυλακιζει μπροστα σε μια οθονη στην προκειμενη.

συγκρατημενη εκφραση,συγκρατημενα βηματα,ιδεες,εικονες,ονειρα και σκεψεις.

σκοτωσε με ακομα μια φορα.γιατι ερχονται κι αλλες.

tremblin coffee

kai ksexniesai

kai arxizeis na oneireyesai ksana

kai xamogelas sa blakas

mexri pou trakareis

kai meta ti?
tipota re

pali ta idia

pali kati gia na gamiseis thn psyxh sou

giati monoi mas dialegoume dolofonous kai krites

giati ponaei otan gkremizetai o kosmos sou ki esy prospa8hseis na xtiseis xampogela stwn allwn

giati etsi se ma8ane

na mh se noiazei h psyxh sou

na mh se noiazoun oi plhges sou

kai kaneis mpanio se oinopneyma na niwseis pws akoma de pe8anes

pws antexeis ki allo

ki ama milhseis?8a sou kanoun tous anhkserous.

nai kserete pernousa ma den eida poios sas trakare...

monh mou kai oloi.poso gamata moiazoun ta lampakia otan se kaine.
anabosbhnoun prin to braxykyklwma toso omorfa pou nomizeis pws mpora htan kai perase.


but no madame.U R TOTALLY FUCKED.

catch my breath

aytes oi kyriakes mpainoun mesa mou.zwgrafizw moustakia stis fwtografies sou gia na niwsw kalytera.ena kako oneiro htan kai ksypnhsa

polka dots for a stomach

θα μπορουσε να ξυπνησει
για ακομα μια φορα
μονη.

θα μπορουσε να πιστευει πως ο πριγκηπας ηττηθηκε σε μια μαχη στο δρομο του γυρισμου
κι αυτο ηταν ολο.


τιποτα δε θα ηταν το ιδιο

αν δεν πιστευε στην αγαπη

αν δε θυμοταν τις αγριοφραουλες που μαζευε στο βουνο

'η εκεινο το χερι που εψαχνε το δικο της ενα καλοκαιρι

αν τα κουμπια ηταν νομισμα

αν οι ανθρωποι ξεχνουσαν πιο συχνα τισ μικροπρεπειες τους

αν ολα τα πρωινα που κοιτουσε το παραθυρο την εβρισκε ο ηλιος σε διαφορετικη χωρα

///---///---.

νιωθω πως σε εχασα.μα δε μπορει.

παλια εδινες την ψυχη σου για μια χουφτα αστερια,τωρα πουλας την ψυχη σου να γινεισ αστερι σε ψευτικο ουρανο.

παλια αγοραζες αστερια για να βρεις την ψυχη σου,τωρα θα δινες και την ψυχη σου στα αστερια αν μπορουσες

φοβαμαι ψελλιζει με την ομπρελα ανοιχτη

ενα ταξιδι τη φορα.

τα μικρα βηματα που αναζητω

φευγω ξανα

σε δανεικο σκηνικο

κρυβεις τον πανικο

τον πανικο της ληθης.

κι αν οταν γυρισω κρυφτουν τα ονειρα?

μη σκας θα φτιαξουμε καινουργια.

και θα μαι εδω

και παντα καπου θα ταξιδευω

παλια απαιτουσα να με κοιτουν στα ματια.

τωρα?δε τους χαριζω ετσι ευκολα τα δικα μου.

γιατι αλλωστε να αλωνιζουν καλικαντζαροι στα χωραφια μας?

ποσα λιμανια θα δω ακομα.....


ερχεται μια βροχη να μας ξεπλυνει.

συντομα.
δε γινεται αλλιως...
κι ας μη περπατας ξυπολητος για λιγο καιρο.

βροχοσταλιτσες ειναι τα διαμαντια που κανουν ευτυχισμενους καποιους.

εμενα θα με κοιμισουν μετα απο καιρο σιγουρα.

"φοβαμαι", ψελλιζει με την ομπρελα ανοιχτη.

ακομα.

φυσατε γιατι χανομαστε

και τελικα ο 13ος γαλαξιας μου λειπει τοσο.

γιατι αυτο το σημειο στο χωροχρονο της ηρεμιας και της γαληνης με τα πολλα χρωματα και το διαφανο μοιαζει ουτοπια.

τι μας κανει να γυριζουμε στις αλανες που παιζαμε παλια?κι ας εχουμε ατρανταχτες αποδειξεις και σημαδια πως θα χτυπησουμε.

δε μπορει,κατι χανουμε.απο καπου μπαζει το συστημα και μας παιρνει ο αερας τα ασχημα οταν δε πρεπει.

αν και τελικα τι να τα κανεις τα σουβενιρ αν δε περασες καλα.

οποτε φυσα φυσα να βρουμε λιμανι!!!!!

mpourdes se selofan

Panta yparxoun eksodoi.Kai xiliades logoi na meineis.
Flames to dust lovers to friends why do all good things come to an end.
Den eimai h monh me pollaples prwsopikothtes.
8a einai periergo otan tis balw na synanth8oun oles mazi.
Mporoume na pame mazi mia ekdromh.
Mporoume na pame mia bolta.Mexri to fws tou hliou.Ma an mas doun?
Tote 8a xei plaka...Oi antidraseis einai h ekplhksh mou.
Synh8ws oloi ksinizoun tis moures otan den exoun synh8isei
se ayto pou antikryzoun.Poios einai kalyteros ki apo emena ki apo sena?
Aytoi pou o xronos pou skeftontai einai
o idios me pollous allous.
to twra mas synantaei pragmatikothtes alliwtikes sto dromo.ki apla tis prospernaei.
oh yes welcome to the fuckin brilliant easiness of living

ayto shmainei,exw neyra akoma

κι αν οντως ησουν μονο ψεμα,δε θα το μαθουμε ποτε.
εξαλλου ζουμε πια στιγμες μεχρι να μας τις
γκρεμισεις εσυ η καποιος ομοιος.
ποικιλια υπαρχει και παραπονο ουδεν.

πως εξαλλου να γκρινιαξεις στο δολοφονο σου
και γιατι.
τελικα θα νικησει.

κι αν ειναι ετσι?τοτε που σε παν τα βηματα σου.

κι αν δεν ειναι ειμαστε τυχεροι

ισως γι αυτο περπαταμε.γιατι μπορει να μην ειναι
ετσι τελικα.

να εισαι μονο εσυ κενος και αυλος ο μονος

κι η παρεα της καρδιας σου μην ξεχνιομαστε.

αλλωστε μαζι σας αγαπησαμε.
μαζι κοιμομασταν κι οι τρεις,μαζι ζουσαμε ολο αυτο
το πλαστικο παραμυ8ι.ποσο κουφιος και κουφος ο
κοσμος που περιχαρης εντυνες με αστερια.

και να πω οτι τα καταφερες.πλαστικα κι αυτα και
ξεκολλησαν απο τον τοιχο.

ουτε για ψευδαισθηση μικρου παιδιου δε κανεις.

ποσο λαθος ομως και ποσο σωστο.ποσο μας βολευει
κι αλλο τοσο μας απογοητευει η απαθεια και
το γκρεμισμα κτιριων απο δαφνες.αλλωνων παντα
αλλα κοιμισου.

αραγε αντεχεις,και το αρκουδακι
το χαρισες σε κεινη μη σε ξεχναει?

μαλλον κι εγω για κεινη το διαλεξα πιο πολυ
νομιζα ετσι νικουνται οι μαχες.

ποσο αφελης ειναι ο ερωτας στην αναγκη σου.

λυπαμαι κι ειναι τοσο κριμα να πλητττομαι
απο μια τετοια αρρωστεια τοσο καιρο\
τοσο πολυ καιρο στ αληθεια.

κανενα φαρμακο πιο ισχυρο παρα μονο
αυτο που ζηταγα εξ αρχης του ονειρου.

την αληθεια που δε κοιταξες ποτε
στα ματια.αραγε μεσα σου κοιτας?

κι εσυ κι αυτη.μα ομοιος τον ομοιο σαν λενε
8α χουν δικιο.

πληγωμενη ηλεκτρα σε προζακ με καταντησες ρε πουστη

mary was her name

i don't know if it's you.

if is it anyone that exists like you.

but for sure you are in my head.

there are some moments in this life that it feels you are here.

beside me.

in the hugs,in the laughs,in everythin that makes me feel alive.

gamhmeno systhma magisswn

"be careful of what u wish for",said the witch.

and she was so freakin serious about it...

but kids never listen.....when they dream.....

angels in disguise

lene pws oi aggeloi einai h fylakes h diaboloi

emena oi diaboloi mou htan oi fYlakes mou,k oi fylakEs mou.

shiny empty boxes σαινι μου

ελευ8ερια διοικουμενη απο αλλους δε λεγεται ελευ8ερια.
οσο πολυ κι αν θες να με πεισεις για το αντι8ετο δε 8α τα καταφερεις.
ειμαστε διαφορετικοι και καθ΄ολα ιδιοι.απλα ο κα8ενας σκεφτεται και πραττει αλλιως.

αλλοι με το κεφαλι κι αλλοι με τα γεννητικα οργανα.


οτι λαμπει δεν ειναι χρυσος,ουτε ο πριγκιπας με τη γυαλισμενη στολη του.σκατα packaged ειναι.

το τρενο εφυγε κι μεις κοιταμε τα εισητηρια του χτες.μαλακα οχι αλλο

αστερια στα αυτια μου αστερια στα χερια μου αστερια στο λαιμο μου

σημερα εβαλα πλυντηριο και νομιζω ξεβαψαν τα μισα.

αυριο ελεγα να φορεσω το πουα μου φορεμα
αλλα
φοβαμαι
μην τους τυφλωσει

(αυτο του )
κανενα


χαμογελο.
so stick to the plan
.black.


με ξεβαμμενα αστερια που πας?γιατι με ξεβαμμενα ολα τα αλλα σε βρισκουν κουλ.

γνωρισα καποτε ενα κοριτσι που ειχε τοσο εντονα χρωματα,που κοντεψα να το αγαπησω βαθεια.μεχρι που στα δυσκολα ειδα ποσο ασπρη ηταν η χαρα της,ποσο γαριασμενα ηταν οσα σε μενα φαινονταν ζωντανα το βραδυ.μη δεις γκομενα πρωι μετα απο ξενυχτι ενα πραγμα.

ηρθε ενα τζιτζικι τις προαλλες που ελεγα πως ζω,και με κοιταζε θλιμμενο.
τοτε καταλαβα πως θλιψη προκαλλει η αδυναμια να κρυφτεις απο τις πληγες σου.



μα τελικα,εγω ειμαι καλυτερη απο σενα,που χαιρεσαι να γινεσαι τροπαιο εγωισμου του καθενα.

μπλα μπλα μπλα i hate u all except the ones that really know that i dont.οσοι εχουν αμφιβολιες ειναι στη λιστα.ιαξ

παρανοια σαουντζ ναις ιν ντισπεαρ

δε ζεσταινομαι πια.
σιωπηλος παρατηρητης.

δε ξερω αν θα περασει.

παντως αλλα περασαν.αρα και μαυτο κατι θα γινει.

ισως κοιμηθει παλι ο ηλιος απο την αλλη πλευρα.

ισως βρω χρονο και κοιμηθω κατω απο τα αστερια και εξαγνιστουν ολα.η τα παρει το κυμα.τι με νοιαζει....

αυριο θα πνιγω παλι μεσα στην κουπα μου οπως αλλοτε και θα χαθω στον πλανητη της δουλειας.για να μην επιτραπει η εισοδος στισ σκεψεις.

ποιος το ξερε πως θα γινοταν ολα αυτα....

επειδη καποια μικρη κοιτουσε το παραθυρο κι ονειρευοταν,επειδη καποια στιγμη θελησε να μαθει τους αλλους να ονειρευονται.και χαθηκε εκεινη,σε μια απογειωση τραμπολινου,που μετακινη8ηκε για να χτιστει αλλη μια γκρι πολυκατοικια.

και τωρα που ειπα γκρι.ποσο αχρωμα κι ουδετερα ειναι αυτα που ζεις?φορα παλι τη γκριζα ψυχη σου και περπατα.εγω θα ξερω παντα σε ποιους δρομουσ περπατας κι ας κρυβεσαι πισω απο τα κατα κυριο λογο @@ "αθωα" ψεμματα σου......

οσο κι αν αγαπας τα ζωα,πρεπει να αρχισεις να πατας τα σκουληκια που σε τρωνε.

το καραβι?χα8ηκε

ειναι αυτη η ζεστη που οσα παραθυρα και να ανοιξω

δε μπορεις να βγεις απο το δωματιο.

πλανιεσαι εδω μεσα και πνιγομαι.

χτυπαω στους τοιχους σαν τους παραφρονες.

δεν εχουμε και μεγαλες διαφορες.

σαν τα αγρια ζωα,ασχημο να εξημερωνεσαι τελικα.

μετα σου λειπουν πραγματα που δεν ηξερες πως υπαρχουν μα σου εγιναν αναγκες.

οπως αυτες οι αγκαλιες που αποκοιμιζουν.

κοιμησου τωρα αν μπορεις,κι αν θες περνα απο τα ονειρα μου

οπως το ξημερωμα η δροσια απο το παρα8υρο

σαν να εξαγνιζει τα πνευματα και τις χιλιαδες μαχες

μεταξυ μας και μεσα μας

υπερασπισου το ψεμα σου στην αληθεια μου

ψαχνω ακομα να βρω ενα τελειωμενο γιατι σε ενα διαφανο κουτι που μου αφησες να κοιτω.δεν βρισκω εξηγηση σε σχεδον τιποτα.κι οταν τη βρισκω ξερω πως κατι κρυβεται ακομα απο πισω.

δεν υπαρχει κατι δεδομενο μεσα μου και ποσο με τρομαζει που φτασαμε εδω.

γιατι στον δικο μου οριζοντα δεν υπηρχε αυτο το εκνευριστικο ψεμα,αυτο το ανουσιο παιχνιδι του κρυφτου απο την αλη8εια.τη δικια σου,τη δικια μας,των θελω στην τελικη.
ειναι ασχημο να ξερω πως φυλακισμενος ησουν μονος σου και χωρις προσταγες στα δικα μου χερια.

κι εγω ο βλακας που κοιτουσα τη θαλασσα κι με αποκαλουσα τυχερη που βρηκα το πιο τιμιο βοτσαλο......κοιτα πως αλλαζουν οι καιροι,πως γεμισαν παλι θαλασσες τα ματια μου.μπροστα σε ενα ακομα εγω.που δε πεφτει σαν την τροια μα με κοιτα αγερωχο μερα παρα μερα.για πιοκιλια...ισως?

κοκκινο μπαλονι

κοκκινο μπαλονι στον ουρανο μου

με μπλε ματια που δε ξερεις πως σε ντυνουν

ορισμος μιας ελευθεριας αλλιωτικης

εκι που οι φωνουλες μεσα μου ταυτιζονται με τα εξω

κι οσα φωτα της πολης κι αν κοιτω

κανενα δε σου μοιαζει

θυμασαι...κιτρινα ασπρα κοκκινα.....το πρωι μπαλονι κοκκινο στον ουρανο μου

που τυχαινει και το βρικσς να πεταει πανω μου οταν το χρειαζομαι

το βραδυ ομως?

που κοιμιζεις τα ονειρα σου

σε απαιτιτικες αγκαλιες οπως ολοι,ή στην αμμο αγκαλια με ταστερια?

τιποτα δε μας δενει στο μυαλο τους

κι αυτο ειναι που μας κρατα κοντα...

εγω θα φυγω,εσυ να σαι στον ουρανο και να βολταρεις

λιγο ακομα

ειναι που δεν υπαρχουν καθρεφτες για το μεσα μας.

αν υπηρχαν θα καταλαβαινες εξ αρχης γιατι φωναζω και γινομαι μια αλλη.

περπατησα με δανεικα φτερα μπροστα σου

κι εσενα σου αρεσε που μπορω να πετω και με κατεβασες διπλα σου

εχω καιρο να πεταξω

ξεχναω σιγα σιγα

ακομα και τις επιθυμιες του αλλοτε εαυτου μου

μαθηματα που δε μαθαμε ποτε τωρα νομιζουμε πως ειν παθηματα και ριχνομαστε στη ζαλη

θα φυγω μια μερα,θα δεις

σαν εκεινη τη φορα που επαιρνα τα τρενα κι εφτασα στον ωκεανο

οταν σκαν τα κυματα πανω σου εξαγνιζεσαι

χανεισ τισ εντασεισ που σου φορτωνουν οι αλλοι


θα φυγω.....

saintcity

απεραντο γαλαζιο αγκαλια με το τελειο πρασινο.

και λες,εδω θελω να ζησω.

και σ'αφηνουν να μαζεψεις ολο τον ηλιο που μπορεις

και σε ταιζουν με χαμογελα και μυρωδιες απο ανοιξη.

και μετα το αλκοολ που με κανει να σε βλεπω πιο ξεκαθαρα

και οι ματιες που ωαχνουν απεγνωσμενα να κρυφτουν αναμεσα στο πληθος

βλεπεις τα πιο παιδικα ονειρα

στο διπλο κρεβατι ενος παιδικου δωματιου ενος αλητη undercover στη χωρα των τρελων

μιμιμι μιστερ ιστερ μπανι

μαζευτηκαν ολοι για ακομα μια φορα.

λες και κανονιζω πανηγυρι ωρες ωρες και ξεχναω να με ενημερωσω

ανθρωποι που εχουν χασει τις δυναμεις τους και τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα τους

να προσποιουνται την απολυτη ευτυχια μεσα απο την ατερμονη βλακεια.

ειλικρινα,γιατι να σκοτωνεις ετσι τη ζωη σου.

δε θα μεγαλωσω ποτε,γιατι θα σας κοιταω....και θα γελαω.-

δε θα μαθεις το μυστικο μου

κοιτουσες ωρα το δρομο

σαν να εψαχνες το επομενο θυμα

χωρις ονομα

χωρις επιτιδευμενα ονειρα

.χωρις θορυβο.

χωρις ολα αυτα που σε κανουν να κατεβαζεις το κεφαλι

θα θελα πολυ να γινω μερος του παιχνιδιου σου.

ομως φοβαμαι

πως μπορω να γινω τα παντα

εκτος απο μεγαλος στα ματια των μεγαλων.

and if i sleep

and if i sleep

i dont want u to wake me up

κι αν κοιμηθεις,μη με ξεχασεις

κι αν φυγω,να ξερεις καπου εδω θα γυρνω

τα φιλια που δε δωθηκαν,ειναι σαν τις αδειες αγκαλιες
κρυβονται απο το φως

κι αν λειπεις,ξερω οτι καπου ταξιδευεις

οσα χαμογελα κι αν σου χαρισω,μονο το δικο σου φωτιζει τις μερες μου

κι αν με προσπερασεις,θα κοιτω παντα την πλατη σου.

καψε τωρα που μπορεις/

κρυες πατουσες

και το κεφαλι μου να σπασει

πανε 2 ωρες που δα ενα αστερι

και με κοιτουσε τοσο παραξενα

σα να μιλουσε

μη μιλας τι να πεις

η σιωπη ειναι δυναμη

τετοια που γρηγορα σε τελειωνει

ποτε θα βγει το ουρανιο τοξο?

ποτε θα βρουν λιμανι ολα αυτα που σαν σπασμενα γυαλια πονανε

πρωτοτυπες σκεψεις δεν εχουμε,μας τελειωσε το στοκ.

μα λυσε μου μια απορια.

η αναγεννηση απο σταχτες γινεται ή απο υγρη φωτια?

bombs away

ξυπνησε μεσα σου η φωτια

και σε τρομαζει

που δε ξερεις τι να την κανεις

γιατι οταν προσπαθουσες με τα σπιρτα

στα εσβηνε η βροχη

λαβ εκσεπσιονελ

ξερω πως θα γυρισει

και μια μερα μοναξιας θα ρθει παλι να μιλησει για σημαντικα κι ασημαντα

για επικοινωνιες και λαθη

για τα 'δε γινονται' και 'ετσι μαθαμε να μεγαλωνουμε'

κι ομως ειναι φριχτο

να βαζεις τον αλλο σε μια καρεκλα αναμονης

μεχρις οτου βρεις συναισθηματικο κενο η βραδυ μελαγχολικο

για να του πεις 'περαστε κυριε,για λιγο ομως,μονο οσο αντεξω η για τωρα,που το χρειαζομαι αυτο που χεις για μενα'

και μετα?

μετα παλι εξω απο τον τοιχο μου κατσε,να κοπανας το κεφαλι σου,να σε τρωνε ορνια κι κουφιες στιγμες

οχι ρε φιλε,οχι παλι,οχι ξανα,οχι τωρα τουλαχιστον.

ειμαστε πληρεις.

beers indeed

siwphles symfwnies

xamogela pnigmena,mh bgoun eksw,me fobizoun

wraio 8a htan na mhn teleiwnan oi nyxtes.

oxi aytes pou olo skeftesai ki exeis katebasmenh mourh

oute ekeines pou ksypnas apo efialtes pou zeis

alla oi alles

tou kalokairiou mesa sou.

xris loves pan

kati pou de ksereis

einai oti ta oneira emfanizontai otan prepei ston orizonta kai se kaloun na trekseis.

8ymamai ekeino to brady

pou gia mena oloi htan ex8roi

gia kati pou apla de pisteya

pws kapoios 8a mporouse na sou kanei

kakogousto asteio-ta gousta tou ka8enos sth dikia mas plath.

kakogousto asteio kai na yparxeis xwris xamogelo.

ki opoios to klepse ex8ros

ki opoios to prokalese de 8a xei ouranio tokso

giati ta oneira tou ta pairnei o aeras

kai mh ksefysas

fygan ta kaka oneira.....

me to pou ksypnhses:)

louloudia gia prwino

-kalhmera
-kalhmera
-ti exoume gia prwino?
-louloudia

agaphse me oso pio poly mporeis.
deiksto mou me opoio tropo 8eleis.
giati kserw pws oso ki an einai,ligo 8a nai.
kai ponaei panta.oso mikro h megalo einai to kareklaki tou ka8enos sthn kardia.

-pes mou mono,m'afhneis na petaksw?
giati tote 8a sou xarisw ta pio magika taksidia