χριστιανοπουλος. και μετα προσπαθουν κι αλλοι

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά.
Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο,
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος.
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο,
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω.
Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου,
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.

ποιος εισαι εσυ ομως γιατι για μενα ξερουμε

ακου λοιπον.

στη γυμνια σου,δεν υπαρχουν ντροπες.

σε κοιταει ο καθρεφτης καθως τον αγνοεις κι ομως δε ντρεπεσαι.

ποσες στιγμες ομως εχουν αφησει σημαδια.

που δεν βλεπεις οχι επειδη εθελοτυφλεις.

αλλα επειδη ειναι το ειναι σου.

ακου λοιπον

οσα σε σημαδευουν,ακομα τα μυριζεις,ακομα τα αισθανεσαι,ακομα και την θερμοκρασια της ημερας θυμασαι.ολα.

noone can fuckin live without dreams

" [off] This is you. Eyes closed, out in the rain. You never thought you'd be doing something like this, you never saw yourself as, I don't know how you'd describe it... Is like one of those people who like looking up at the moon, who spend hours gazing at the waves or the sunset or... I guess you know the kind of people I'm talking about. Maybe you don't. Anyway, you kind of like being like this, fighting the cold, feeling the water seep through your shirt and getting through your skin. And the feel of the ground growing soft beneath your feet. And the smell. And the sound of the rain hitting the leaves. All the things they talked about in the books you haven't read. This is you, who would have guessed it? You. "

ετσι ελεγε η Ann.ετσι θα πω κι εγω.και ποσο δε με νοιαζει που ειναι Αυγουστος ακομα.its just me.it was always me.you dont see you just watch.

ολοκαινουργιος δε γινεσαι ποτε

ο παραλλογισμος μας χτυπουσε την πορτα καιρο.

κουραζονται οι ανθρωποι

ακομα κι οταν μοιραζονται τις ιδιες ανασες.

γιατι η αγαπη ματια μου ειναι πεισμα κι εγωισμος.

να σκιζαμε τις σαρκες μας λιγοτερο θα πονουσαμε.

μα εμεις κοντρα στην κοντρα.

θα μου πεις.αυτα δε τα διαλεγεις.

ακομα σε ενα κιτρινο στικερακι γραφαμε και λεγαμε δε θελω να φυγω μη φυγεις

αραγε θα σε ξαναδω

θαυμα μοιαζει πως θυμαμαι τοσα κι αλλα τοσα σπασμωδικα σαν απο τρειλερ ταινιας.

μαυτα και μαυτα γεμιζουν τα ταβανια αστερια.

γιατι οταν εισαι μονος μονο το ταβανι σε κοιτα τοσο καταματα.

μονο αυτο σε τυλιγει οταν κοιμασαι.

εχω να κοιμηθω ηρεμα 11 μηνες καλο μου παιδι.

κραταω αγκαλια κατι απωλειες που ολο με κλωτσανε.

κι αφου τοτε ισως σιγα μην μα παντα υπαρχει αυτο το μεσα σου που σε κλωτσαει

εχω να δω τα ματια σου παραπανω απο μηνα.

θα μου πεις.

εσυ το εχεις βαλει πεισμα εδω και καιρο.

μια ζωγραφια μουτζουρωσες.μα ακομα κρατας και γομα και μολυβι

κι ερχεται εκεινη η μερα

κι οσα σχεδιαζεις να πεις δε βρισκεις λογια

κι οταν τα βρισκεις δε τα λες

-θα μαγαπας? -μεχρι ν αρχισω να ξεχναω

κι ενα χρυσοψαρο λοιπον, κανει μια ευχη,να μην ξεχασει ποτε.για να χουν κι οι δυο κατι να θυμουνται

εδω δεν πιανουν οι καταρες,εδω μονο οι ευχες απο καρδιας

κι αν πουλανε ευκαιρια μην αγορασεις.

κι ισως το καλυτερο δωρο,να ναι μια κουνιστη καρεκλα για τα γεραματα.

γιατι η θυμηση δεν ειναι υποχρεωση μα ταπεινη ευχη

κι αν σαρεσουν τ αστερια,να ψαχνεις στα ματια να βρεις λαμψη και φως.και στις αγκαλιες αληθεια.

γιατι τ αστερια αν δεν βγουν φωτογραφια.ειναι που ειναι κοντα ανθρωποι που κλεβουν το σκοταδι και το κανουν φως που καιει το φιλμ.

μα αφου κοιτα ολα σαν να μην τελειωνουν δειχνουν

δεν της εφτιαξαν παραθυρα,ξεμειναν απο μπογια οταν ζωγραφιζαν το φεγγαρι

κι αυτη αταραχη,περπατουσε,περπατουσε και κοιταζε το φεγγαρι.

και το φεγγαρι την ερωτευτηκε και της ειπε : "ποτε θα σε ξαναδω?"

"θα ερθω εγω να σε βρω",του ειπε

*

βαριεσαι οταν χαμογελας?

βαριεσαι οταν κοιτας τα αστερια?

να μη μαχαιρωνεις ρε αυτους που σαγαπανε

ενα ποιημα που αγαπησα

Γιάννης Βαρβέρης, «Ο πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς»

Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα. Καθόμασταν οι

δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας

έφερε δυο ποτηράκια και κρασί. – Είσαι καλά; Του λέω.

- Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι. – Άντε, στην

υγειά σου, είπε. Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε

πάνω στο τραπέζι. – Δεν πίνεις; Ρώτησα. – Εσύ να πιεις,

απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω.

ντιν

τα μικρα παιδια παντα σαν μικρα παιδια θα κανουν

κι εμεις τετοια ειμαστε

και οσες αρνησεις κι αν ακουμε

του κεφαλιου μας.

και τι ασχημο εχει απλα να ζεις οτι νιωθεις?

αμα το ντυνεις με βαρυγδουπα πρεπει ισως αμα αφου

μονο εσυ φταις

κι εσυ το χανεις το παιχνιδι

αποφασισες να ζησεις.ετσι σου πανε ξεχνανε οι ανθρωποι.ναι καλα.η ζωη ειναι αλλου

χανουμε λιγο το βημα μας.

δεν χανουμε εμας.

σταματα να πληγωνεις τους αλλους με τα αντιο σου.

σταματα να εισαι απολυτος.

σταματα να σταματας.

ξεκινα.

ξεκουνα.

να δω που θα φτασεις.

μα αν δε με κανεις περηφανη

για σενα

για μας

για οτι δεν εχει σημασια

θα σου κοψω τα ποδια.

οπως μου γαμισες τα φτερα.

ελεγε το τραγουδι

ποιος τοπος ειναι πιο κρυφος απο το νου τ ανθρωπου

κι ισως κι αμα κι οχι και ναι και τολμα και αστο.σιγα.εγω εδω.εσυ πουθενα.κι ετσι νιωθεις να μην απειλεισαι.λες κι αυτο εχει νοημα.δε γαμεις

νιωθω πως δεν εχει νοημα να με διαβαζεις.

νιωθω πως το μονο που δεν ξερω ειναι ποτε θα πεθανω.

τωρα τελευταια ολοι μου λενε φαινεσαι χαρουμενη.

να ξερες πως νιωθω

κλοουν

αληθεια χαμογελω

μα εσυ

ποτε δε το δες

οχι μονο εσυ

βασικα ολοι

αναθεμα κι αν ενας κοιταξε βαθια

να δει τι κρυβουν τα ματια βρε αδερφε

η ψυχη οταν καθεται σιωπηλη

δε φταις εσυ

ουτε κι εγω

μας εχουν κακομαθει

τα ευκολα βλεπεις

σιγα μην μαχεσαι υπερ της αγαπης

αν ηταν ετσι θα ησουν εδω

αλλα μπα

μονο λογια αδερφε

και τα παραμυθια λογια ειναι θα μου πεις

αλλα σε αποκοιμιζουν

δε σου ξυπνανε θυμησες που δεν αντεχεις και θες να φωναξεις

βρε γιατι τα χαλασες ολα?

ετσι εκανες με τα παιχνιδια σου?

εγω δεν ειχα

αγοροκοριτσο βλεπεις

δε με χαλαει

να λεω καλα που ειμαι ακομα εγω

κι οχι καμια αλλη

κι ας μην περπαταει κανεις διπλα μου

αυτο ζητουν οι ανθρωποι ρε

αλλα που να ξερεις

τα εφημερα και τα ευκολα

δρακοι ειναι που καταβροχθιζουν

καληνυχτα και κριμα

δε γαμεις

η ζωη ειναι ωραια

κι ας με παρατησες μοναχη

κι ας μη με ειδες ποτε οπως ειμαι

τις κουκλες ονειρευεσαι και θες

δε σε κατηγορω

προτυπα απο μικρα ειναι αυτα

πως να αλλαξουν

μα σαν γινουμε παππουδες και γιαγιαδες

να δω

να σε δω

κοτσια φιλε

και ψυχη

ακους δεν ακους

ακουσες τι ελεγαν τ αστερια?

πως δε θα με μαθεις ποτε.

γιατι με περασες για αλλη

και δεν μπορεις να συντονισεις 2 εικονες

θα ειμαι αυτη που ξυπναω και κοιμαμαι χωρις μασκες και ομορφα στολιδια

κι εσυ θα θυμασαι παντα αυτη που ηθελες και δεν μπορεσε να μπει στα καλουπια των κλισε που σε μεγαλωσαν

ενα ειδωλο στον καθρεφτη

αλλιως φαινεται τη νυχτα κι αλλος τη μερα

λατρευω το σκοταδι

μα ακουσες τι ειπαν τα αστερια εκεινο το βραδυ?

η αληθεια δε μας φτανει

θελουμε το παραμυθι μας

αυτο που γραφουμε εμεις

ουφ παλι

ο χειμωνας περασε

το κρυο ερχεται και καθεται μονο στις πατουσες μου

ενταξει ψεμματα

μερικες φορες ερχεται και με τυλιγει

οταν ξεχνιεμαι

η οταν δεν ξεχνιεσαι

αλογα που τρεχουν ειναι οι ανθρωποι μερικες φορες

και δεν θα καταλαβω ισως ποτε

αν ειναι απο φοβο

απο ενστικτο

η επειδη εχουν μαθει στο φευγιο

το γατι μοιαζει τοσο πολυ με το γιατι

ηταν μια γατα που την ελεγαν καληνυχτα

πονηρη και ταξιδιαρα

ασυμβιβαστη

θελω να σου πω τοσα πολλα γι αυτην να ξερεις

αλλα οχι τωρα.

τωρα εχει παει βολτα

φαντασου πως κουραζονται τα βραχυα να περιμενουν τη γοργονα και γινονται αμμος

χωρις

χωρις τιτλο

χωρις μπαλονι

χωρις εσενα

χωρις καρδια

χωρις 9

χωρις κεινη

χωρις δινη

χωρις

χωρις βραδυ

χωρις χαδι

χωρις υπνο

χωρις κηπο

χωρις παθος

χωρις λαθος

χωρις λαθη

χωρις παθει

χωρις ισως

χωρις μισος

μισος

μπερδευεσαι

κριμα

θυματα γινομαστε εν γνωση μας

ετσι ειναι

αποψε την κανω εγω

please fasten your seatbelts

αυτο ειναι μαγκια

αν σταματησεις τις πρωτες και τις τελευταιες σκεψεις της μερας σου

υπαρχεις?

τα βραδυα δεν κοιμαμαι-θυμαμαι

ποτε δεν μας καταλαβαινουν οταν ειμαστε κοντα

μονο οταν κανουμε δυο βηματα μες το σκοταδι

κι αλλα δυο μες τη χαρα

τοτε σαν να τους λειπουμε

σαν να μας ψαχνουν

δεν ξερω γιατι

αναρωτιεμαι γιατι

τοσες απωλειες και τοσα παραμυθια.

αφου η αληθεια ειναι πως αν τα θελαμε ολα

θα τα ειχαμε ολα

μα εμεις αναποφασιστα τερατα

σαρκοβορα

δαγκωνομαστε και δαγκωνουμε

αναγκες

μεγαλες αναγκες

αγαπες κι αγκαλιες

αραγε

η καρετα σε θυμαται.εσυ?

παραμυθι ειναι παραδεξου

και ζησαμε εμεις καλα κι οι αλλοι καλυτερα.

και ζησανε οι αλλοι καλα κι εμεις καλυτερα.

πρεπει να προσεχουμε και τα δυο.

για να χαμογελαμε ισα

για να ζουμε πιο ομορφα

κοιμισου

ενα γαμωτο δεν φερνει την ανοιξη

φοβηθηκα

φοβαμαι

τρεμω

ετρεχα στη βροχη

ολα τα αντεχω

φυλακας αγγελος μου ειπαν με προστατευει

παει κι η ομπρελα μου

ολο μουσκεμα γινομαι

σκονταφτω σε συννεφα

λες κι ολη αυτη η βροχη εχει επιτηδες μπει αναμεσα μας για να δουμε αν αφου γινουμε μουσκεμα θα ρθει κανεις να μας παρει αγκαλια

τελικα.ολα ιδια κι ολα διαφορετικα.αλλα τιποτα δεν μας χωριζει.

κι ακουω τραγουδια απο βινυλιο.θυμασαι?τοτε δεν υπηρχες.αλλα απο τοτε.το ξερα.

ουτε καληνυχτα

ουτε καληνυχτα,ουτε ζημια

δε θελει πολλα καποιος για να ζησει

μια αγκαλια.που να μην απαιτει.να θελει απλα να ειναι εκει

cold places cannot be earned

φευγω

οχι μη

φευγω

καλα ενταξει

να σε παρω μια αγκαλια?

αντε παρε με

*γκαλια*

φυγε τωρα

δε θελω να φυγεις

δεν πειραζει θα σου περασει

κι εχουν περασει απο τοτε κανα δυο καλοκαιρια και πενηντα δυο χειμωνες

κι ακομα να φανεις

δεν ειναι ωραιο να παρακαλας

τοτε ας μην το κανεις

δεν παρακαλω

ευχομαι

και ξερεις.ακομα κι αν οι ευχες εχουν ημερομηνιες ληξης κι ακομα κι αν ολοι μετατραπουν σε χρυσοψαρα

θα μαι σαν αυτους που ολα κατι τους θυμιζουν

θα πεσω πανω σε μια ταμπελα που θα γραφει εννια

και θα θυμηθω την εννοια μου

και την ευνοια που δεν ειχα

νομισμα

μια μερα θα σου πω ενα παραμυθι

για δυο κοριτσια το ενα μεσα στο αλλο

το ενα ηταν η χαρα της ζωης και της κοινωνικοτητας.

απο μικρη γυρνουσε στο σπιτι της γιαγιας της με μια καινουργια φιλη-φιλο-ζωο-φυτο-πραγμα.

εβρισκε πως στον καθενα μπορεις να δωσεις κατι και να του ομορφυνεις για λιγο,τη στιγμη,τη μερα,τη ζωη.

blueman

                                   "Απογευμα...7 η ωρα.... Αρχισε να δροσιζει,επεσε κι ο ηλιος. Τωρα ολα ειναι καλυτερα στο χαμηλο φως. ξεβαψαν και τα χρωματα. Χτυπιεσαι στις ξερες του μυαλου σου. Εχεις χαθει για λιγο στο απεραντο της μοναξιας. Το χρειαζοσουν αυτο το ταξιδι. Ταξιδι για να γιατρευτεις. Μονο εσυ ξερεις τα μονοπατια που σε γαληνευουν. Ποιος αλλωστε αν οχι εσυ? Περπατας μονος και νιωθεις σαν θαλασσα. Χωρις βιαια κυματα σημερα,χωρις επισκεπτες στο τωρα σου. Στα ποδια σου η αμμος χανεται,πατιεται,προσπερνιεται. Ειναι αυτη που σε κανει να προχωρας. Φτιαχνεις μουσικη,μοιαζεις με τραγουδι. Χωρις καλωδια,χωρις φωτακια,χωρις καρδουλες κι αστερακια. Χωρις δακρυβρεχτες ιστοριες,ουτε παθιασμενα λαθη. Το μεσα μας, κανεις δε το οριζει-δε χρειαζεται λεξεις και ιστοριες φαντεζι. Μοιαζεις με τραγουδι. Νοτες που αποχαιρετουν τη μερα. Σβηνονται τα δακρυα,γινονται ενα με την αμμο και δε θα δουν ποτε το φως της μερας... Εχουμε ωρα μεχρι να ξημερωσει.... Και περπατας... Και μοιαζεις με τραγουδι... Ενα μπλε τραγουδι...."

To παραπανω το χω γραψει γιαυτο το μερος.δεν εχω παει ποτε.εφτασε στα χερια μου για να ηρεμησω.Ειναι καποιο παραλιο κρητης ή Γαυδος.Δε θυμαμαι πια.δεν εχω παει ποτε.05/12/2007

ποσες φορες σε αποχαιρετησα

ολα μπορω να τα αντεξω.

αυτες οι κυριακες ομως.

δεν ξεπερνιουνται

ξημερωματα κυριακης

γεμιζει το ειναι σου μπαλονια κοκκινα.

κι ολες οι μουσικες του κοσμου χαπι να γινουν

κανενα δεν σε κανει να μπορεις να ξεχασεις

η κυριακη ειναι κυριακη

ειναι η καλυτερη μερα του κοσμου

ειναι χαμογελα

βολτες

ηλιος

ταξιδια

ονειρα

ακομα

καραβια

λεωφορεια

αυτοκινητα

ολα οσα σου δινουν ζωη

κι οσα σε κανουν να δακρυζεις κοιτωντας το παραθυρο

οσα δεν σου ειπα

το χα ξεχασει.

οσο κι αν αγαπας τα ζωα,πρεπει να αρχισεις να πατας τα σκουληκια που σε τρωνε.

dont i have a choice?

επιλογες.

ολη μας η ζωη.

εκλογικευση.

δε το χω.

εμενα η καρδια μου με κρατα ζωντανη.

θα λεγα

αλλα ειμαι ρομποτ.

εχω βραχυκυλωσει.

αλλα ζω.

δεν ειναι ολα θεμα αποφασεων.

κανενας δεν ζει ευτυχισμενος μεσα σε κανονες.

σε απολυτα.

σε οχι και μη.

φαντασου.

καποτε

με εκανες να νιωθω οτι μπορω να νικησω τον κοσμο.

ημουν το καινουργιο παιχνιδι?

μονο αυτο δε θελω να μαθω.

γιατι ξερεις.

ακομα και τα ρομποτ.

εχουν κατι για καρδια.

σα σαλονακι μικρο σκεψου.

να περνουν εκει οσοι γνωριζουν στη ζωη τους.

καποιοι ερχονται μονο για τα παρτυ.

καλεσμενοι ακαλεστοι

αλλοι εχουν και τις μεριες τους.

αλλος μια γωνιτσα

αλλος διπλα στο φωτιστικο για να μπορει να σου διαβαζει τα βηματα σου να μη χανεσαι

αλλος τη δικη του πολυθρονα.

που υπαρχει παντα μια.

διαφορετικη απο τις αλλες

μπερζερα

ακομα κι αν λειπει κανεις δεν καθεται εκει

ποτε

δεν θελω να φανταστω τι γινεται αν ολα αρχισουν να τρεχουν προς την εξοδο κινδυνου

ουτε για ψυγειο δε κανει ενα ρομποτ μετα

γιατι κανεις δεν εκτιμαει τα ψυγεια ρομποτ.

δεν εχουν γουστο.αλλα δεν θα βαλουμε εμεις μυαλο στον κοσμο.

μονο να τον ταξιδεψουμε μπορουμε

να κλεψουμε ανασες

για οταν πνιγομαστε στη δικη μας θαλασσα

ολα θα ηταν καλυτερα αν ζουσαμε με παθος.ακομα και το να κατσουμε διπλα σε καποιον σ ενα μικρο σαλονακι.

it takes two to keep tango

γιαυτο τα απροσμενα

τα ακανονιστα

τα χωρις προγραμμα

τα δεν ειμαι στα καλυτερα μου

αλλα μονο αυτο εχω

δεξου με

στο σκοταδι της ληθης βαζεις να χαθουν οσα

δεν εζησες εσυ αλλα μικρο κομματι σου μονο

εμεις δεν ειμαστε ετσι

στον δικο μου κοσμο

εμεις μιλαμε

και πηγαινουμε βολτες

και δε μας νοιαζει αν μας περιοριζει ο πονος

γιατι εχουμε ο ενας τον αλλο

και θα φυγει κι αυτο θα περασει

αφου θα αποκοιμιεσαι διπλα μου

μη μου λειψει τιποτα

ελα τωρα

ολοι κρυφοχαμογελαμε

ολοι χαιρομαστε που ειναι ηλιολουστα εξω

γιατι ανθιζουν κι οι ελπιδες μας σιωπηλα

μονο προσεχε

μην χρειαστεις δυο χειμωνες

και μην διωχνεις

δεξου

ανοιξε το παραθυρακι

κι ας κανει λιγο κρυο ακομα

συνηθιζουν οι ανθρωποι

τσακω μια καρδουλα κι ενα χαμογελακι μανταμ

αλλα εγω ειμαι ρεζερβε και δε το λεω

αγωνιες

σβησε το φως

κοιτα τα αστερια

εχεις τοσο παρασυρθει απο την καθημερινοτητα σου

μα την πρωτη φορα που καναμε βραδυνο μπανιο δε φοβηθηκαμε το σκοταδι

θυμασαι?

ακομα δεν ειχαμε ξεχαστει

οποτε κοιτα τα αστερια

απο δω κ περα

κι εκει στα φαναρια προσεχε

τρεμει η καρδια μου με τοση κουραση που κουβαλας τα βραδυα

θυμασαι εκεινη τη μεγαλη χελωνα?

ξερεις

μερικες φορες κοιμαμαι με αρκουδακι

πιο πολλες φορες απ οταν πριν που δε σε ηξερα

σαν και ολα τα αρκουδακια του κοσμου να ειναι σχεδον εσυ

ψεμα

οχι ολα

το καθενα εχει τη δικη του ιστορια

να ας πουμε ο Στιτς.

ο Στιτς ειναι Γαλλος

και τον βρηκα στη χωρα του ποτε και του ολα ειναι ομορφα εδω κ πολυχρωμα

και δεν ειναι μονος

εχει και την Ειντζελ μαζι του.

ερωτας παραφορος σου λεει

ειναι δεμενοι με μια κλωστη και μια καρδια

και κατι χριτς χρατς ο ενας γυρω απο τον αλλον αγκαλια

μα αν κανεις πως πας να τους χωρισεις...

χα!στην εσκασαν!

τους δενει η καρδια τους

την εχουν μαζι

ειναι τοσο μεγαλη βλεπεις που η αγαπη τους δεν κρυβεται

σαμπως η αγαπη κρυβεται ποτε??

κανει πως κρυβεται αλλα δε μπορει

ειναι αυτη που μετα απο ενα μεγαλο τσακωμο σε παιρνει τηλεφωνο και σου λεει -ελα το φαι σου θα κρυωσει.

τι σου λεω δε ξερεις

που λες ο Στιτς

Κανονικα θα επρεπε να λεω το ζευγαρι

αλλα ετσι ειμαι εγω

μιση νιωθω μισα τα λεω

η κυρια ειναι ροζ κι ο κυριος μπλε γαλαζιος

μαρεσει το ροζ

αλλα και το μπλε γαλαζιο δεν ειναι ασχημο.μαζι ειναι κι ομορφα

δεν ξερω αν ειναι εξωγηινα ζωακια ή απλως περιεργα ζωακια.

με κανουν να αποκοιμιεμαι

οπως οταν σε μυριζα και σε εκανα κουβερτα-αγκαλια

ετσι κι εμεις που λες.

μια κλωστουλα και μια καρδια

και τα ψαλιδια δεν κανει να τα χρησιμοποιουμε

να το θυμασαι παντα

ειμαστε παιδια

τα παιδια δεν κανει

αλλα και να κανε.

κριμα ειναι.

τα πραγματα ειναι απλα και καλο θα ηταν να τα αφηναμε ετσι

στην αγαπη τους λοιπον

κι εσυ τωρα ξερεις

η πολυθρονα σου ειναι ακομα εδω

39.8

κοιταξε τα ματια της στον καθρεφτη.

ηταν κλαμμενα.

ειχε ξεχασει οτι ετρεχαν τα ματια της παλι ποταμια.

ηθελε να πει τοσα πολλα και πνιγοταν μερικες φορες

ηθελε να πει ξερεις δεν ειχα κανεναν δικο μου εκει

ηθελε να πει ειχες ολα τα κομματια μου εσυ

ηθελε να πει ζουσα για σενα.ετσι απλα.

ηθελε να πει το χαμογελο σου με κανει να προχωρω κι ας φοβαμαι

εγω δε φοβομουν

ειχα πει οτι με φυλακιζει ποναει.

και κοιτα τωρα.

ανυποτακτη.

κι εσυ το ιδιο βεβαια.

τις κακες στιγμες πρεπει να τις ξεχναμε.

αλλιως δεν προχωραμε

ξεχνιουνται οι ανθρωποι και κανουν λαθη.

ολοι κανουν λαθη,δε μπορει να φταιει μονο καποιος.

αλληλεπιδρασεις ειμαστε

το ειναι μας δεν αλλαζει

μονο προσαρμοζεται συνεχεια.

αναλογα τα στοιχεια που εχει στη διαθεση του καθε φορα.

εξελισσομαστε

αν μεναμε ιδιοι

δε θα χαμε ζησει τιποτα απ ολο αυτο

τα πραγματα ειναι απλα

οταν τα συνηδητοποιεις

χρειαζεται μερικες φορες μια γερη τουμπα ξερεις

αλλα οταν

ολα αλλαζουν μεσα σου

και ξερεις πως μπορεις να περασεις ολες τις φουρτουνες του κοσμου

αφου εχεις καλο σκαρι

ετσι κανουν οι καπετανιοι

και τα κοριτσια χαμογελανε αν τους πετυχουν σε κανα λιμανι

ειναι η δυναμη που αποπνεουν μαλλον

εγω δε ξερω κυμα ειμαι

ειναι πολλα που σχεδιαζε να πει

αλλα δεν τα λεγε

την προδιδαν τα ματια της που ετρεχαν παντα πιο γρηγορα απο αυτη.

κοιταχτηκε ξανα στον καθρεφτη

ολα ειναι πιθανα

ηπιε 2 χαπια και εκλεισε τα ματια

2 κουταλιες μελι

μια μερα θα διασχισω τον κοσμο για σενα

ghosts

λαθος μου μεγαλο λαθος μου.

που πιστεψα πως οι ανθρωποι νιωθουν.

Ελπιδα θα την εβγαζα την γατα αλλα δε θα στο λεγα ποτε*

της χαρισε μια πεταλουδα

κι αυτη για να μην πεταξει μακρυα

την εβαλε μεσα της

αριστερα στο στερνο της

να αναπνεει

να μπορει να πεταει

ομορφη καταραμενη

αφου μαραθηκαν τα φτερα της

κι αυτη ελεγε

μη σκας

γεννηθηκα με φτερα

μολις βρεις τα δικα σου

θα πεταξουμε μαζι

κι ετσι πορευοταν

κι ετσι χαμογελουσε

ειχε την πεταλουδα της να χτυπαει στη θεση της καρδιας

κουβερτα γινε

μ αρεσε ν ακουω την καρδια σου

γι αυτο ερχομουν καθε βραδυ πιο κοντα

*

οταν ξερεις τι σε κανει καλα δε ψαχνεις στο πισω μερος των ντουλαπιων

χαμογελα να κανω ευχη

*

ενα κοκκινο μπαλονι εψαχνε διεξοδο στον εξαερισμο τις τελευταιες μερες.

και τραγουδουσε save me will somebody save me-love is killin me

μηνμεαφηνεις

ξερεις ποιο ειναι το θεμα?

οταν περπαταω εκει που χαμογελουσαμε

νιωθω ξανα καλα.

για λιγο

δεν ειμαστε λαθη αρα δεν τιθεται θεμα διορθωσης.μονο συνεχεια κι οπου βγει

κι αν μου λειπεις?τι μενει?η μουσικη να κουκουλωσει τα κενα?

*-

ποτε σου δεν μ αναζητας?

κλεψιμαιικον.αλλα να μην το ξεχασω

Η πραγματική αγάπη δεν απαιτεί,ουτε απαιτεί, ούτε επαιτεί.

που το ξερεις οτι τα θυμασαι μονο εσυ?

-θελω κι εγω ενα μπαλονι

-ελα μωρε,μπαλονι?

-θελω ενα μπαλονι

και κρατουσε το μπαλονι και χαμογελουσε

και ελεγε δε τις συμπαθω εγω αυτες τις γιορτες αλλα της εφτανε που τον εβλεπε να χαμογελα

και κοιμηθηκαν σαν να ηταν ενα

και το μπαλονι διπλα τους

κοκκινο σε σχημα καρδιας

το πρωι ξυπνησαν και το μπαλονι ειχε λιγο κατεβει αλλα ακομα πετουσε.

αναμεσα τους

διπλα τους

σε σχημα καρδιας

και περασαν οι μερες και τα χαμογελα ηταν ακομα εκει κι αυτοι το ιδιο

και το μπαλονακι ειχε μικρυνει και δεν πετουσε πια.

αλλα ηταν ακομα εκει.

κοκκινο και σε σχημα καρδιας

μικρο σαν ποντικακι

και φαντασου αυτοι δεν πιστευαν σαυτα

και ζησανε μια αγαπη*

0329

....κι ετσι η κολοκυθα μετα απο φουρτουνες, τρεχαλες, ερωτες και μυστικα ανειπωτα

χωθηκε στο κρεβατι της

εκλεισε τα ματια

να ονειρευτει χαμογελα

μημεδιωχνειςφευγωμονη

καις

καιγεσαι

εχεις ενα στροβιλο μεσα σου

και φτιαχνει καταιγιδες καθε τοσο

εχεις βαλει κατω το χαρτη και ψαχνεις

θα φυγεις

ολοι το ξερουν

***

"It's impossible." said pride."It's risky."

said experience."It's pointless." said reason."Give it a try."

whispered the heart.

***

"It's impossible." said pride."It's risky."

said experience."It's pointless." said reason."Give it a try."

whispered the heart.

βραδυ δευτερας

και ξερεις.

οταν σου λενε μπραβο εχεις δουλεψει με τον εαυτο σου ξερεις τι θες

εσυ θες να πεις

και δε λες.

και ετσι δε το ξερει κανεις

κι αλλες φορες σου λενε κανεις λαθος που μιλας

μα οχι

ολα ειναι απλα

αρκει να ανοιξεις τα ματια σου

κι ειναι κι αυτο το κρυο αποψε

μια αγκαλια

τι ψυχη εχει μια αγκαλια?

να σου δωσω τη δικη μου για ανταλαγμα

*balloons in the sky means holdin hands*i can see no balloon

its been a long time and u play it cool

και σκεψου τι αξια δινεις στο καθε τι.
σαυτα που εχεις δεδομενα.
κι ενα φιλι.
κανει ενα βατραχο πριγκηπα
και μια προδωσια να μεινει στους αιωνες.
ολοι ξεχνουν
ακομα κι εσυ
εκτος αν κατι μεσα σου χτυπαγε μονο για αληθειες.
εκει ολα αλλαζουν.
γιατι οι τυψεις δεν κανουν καλη παρεα
σε καμια φουρτουνιασμενη θαλασσα δεν πνιγονται
σε καμια καθημερινοτα δεν κρυβονται

μιλα ξυλινα μιλα τυπικα

οσο χτιζεις τοιχους σε τοιχους θα πεφτεις

σε καταλαβαμ

κανενας θεος δεν ξερει οτι ειναι

κι αν μεγαλωσαν τα φτερα μου,εγω απ'το πλαι σου δεν λειπω.

εσυ απο την αλλη...

*

Για να ζεις μοναχός, πρέπει να είσαι ή θεός ή θεριό._

τσικεν ινβειζιον

ηξερα οτι δε θα ερθεις.
οπως ηξερα κι οτι δε θα καταφερνα ποτε να δω πισω απο τον τοιχο σου.
τελοσπαντων.το ξερα.αλλα κι εσυ ειπες να το επιβεβαιωσεις.

οταν θα φευγεις μην κλεισεις την πορτα

το πιο ευκολο ειναι να αποφευγεις να αρνεισαι να διωχνεις να φευγεις.

εγινες ολα αυτα που ειπες ενα βραδυ οτι μισεις.

δε θα μου κανεις τη χαρη,κι αυτο γιατι ετσι θαρρεις πως νικανε οι ανθρωποι(χωρις).

και καθε φορα που (με) αρνεισαι βρεχει.

σαν να θελει κι ο ουρανος να τα ξεπλυνει ολα αυτα μαζι με σενα.

9 φορες το 9 πριν μ αρνηθεις για παντα

θελω να σου γραψω τοσα πολλα μα αντ αυτου δε γραφω τιποτα.
εδω γιατι τα στυλο εχουν παρει φωτια.
το ποτε ισχυει τοσο οσο και το παντα
οι στιγμες ειναι ο μεγαλυτερος θησαυρος που κουβαλαει ο καθενας.
αλλες κακες αλλες καλες
οι απολογισμοι εχω αποφασισει πως δεν μου πανε.
οχι τιποτα αλλο αλλα ποσες στιγμες χανεις απλα βαζωντας σε ζυγαρια πραγματα που εχουν περασει??

γεμισα κι αδειασα.
δεν μοιραζομαι-δεν μοιραζεται

απλα ελα
τα γοβακια δεν μου κανουν και τα αλογα δεν μας πιανουν πια

κρασι κοκκινο να ταιριαζει με τα ματια σου

γιατι δεν νιωθω την ανασα σου πλαι μου
παλι μου να με νανουριζει
τα χερια μας να μπλεκονται
τα βηματα μας να στοιχιζονται
να τρεχουμε χωρις να σκονταφτουμε
πολλες φορες δε μεβλεπες που ετρεχα κι εφευγα πιο περα απο τον οριζοντα
μα τουλαχιστον δε μου κοβες τη θεα

βιαστηκες να σωσεις και πνιγηκαμε
στις φωτιες ο καμμενος ποσο να καει

ξεχναμε κι ευκολα οταν μας σκαει η μοναξια
που οσες και να σαγκαλιασουν καμια δε 8α γινει κουβερτα να σε σκεπασει
να σκεπαστει θα θελει η ιδια
στην ψευδαισθηση του προχωρω και του ξεχνω πολλα θυσιαζονται

σε οσα ζεις μονο εκπτωσεις δεν γινονται
αναζητας παντα αυτο που δεν ηρθε και χανεις οτι σε καλει να ζησεις
μη ρωτας τι ειναι πιο σωστο πιο σοφο πιο λογικο
μονο η καρδια ξερει να ορμηνευει που να παν τα συννεφα
δεν χρειαζεται να ζουμε με αυτα
στο τελος παιρνουν τη θεση στο χρονο και στα εντος
κουραστηκες απο φοβους και δειγματα
δεν κουραστηκες ομως ακομα να πολεμας τα ομορφα
γιατι ποτε δε θα μαθω
ισως συνηθεια
ισως το ειναι που δεν μπορεις να αποφυγεις

τι δεν εννοειται
οι αγκαλιες που τρεχουμε στα σκοταδια να βρουμε
συνειδητα η μη
μα φτανουμε απεξω και δεν χτυπαμε πορτα
μα τα κεφαλια μας στον τοιχο
κι αυτο γιατι αυτο τον πονο τον ξερουμε
και το ρισκο ειμαστε μικροι για να το παρουμε

συνηθισα να φοβαμαι πως θα φυγεις
εσυ μεμαθες
μα δε με εμαθες πως ειναι να σε νιωθω να μενεις
δε μεμαθες πως ειναι να μην μαζευεις οτι μου δινεις

κι αν δε μαθω δε πειραζει

θα σκονταψω και θα νιωσω παλι ζωντανος

να χεις το νου σου στα καλα και τον δρομο που σε περιμενει να τον περπατησεις και τον αερα να τον βαλεις στα πανια σου δωρο
να χεις στο νου τον θησαυρο που εχεις κι ας μην ξερεις τι να τον κανεις
παρα μονο αστον στο σεντουκι να λαμπυριζει και να δινει φως στα ματια σου

καληνυχτα αστερι να μου γνεφεις που πας.....

αυτο που δεν λες στον εαυτο σου ειναι αυτο που θες πιο πολυ

κανενας πονος δεν περιγραφεται.
ο ανειπωτος δεν αντεχεται.

επεσα ενα βραδυ σαν αστερι


παλι?

και παλι.
σε κανενα κουτι λογικης δε μπορω να τετραγωνιστω

.δεν ειναι οτι δεν προσπαθησα


μην υψωνεσαι μπροστα μου σαν τοιχος ᾱφου απο πετρα δεν εισαι

έννοια μου

κι αν καπου μ ανταμωσεις κανα βραδυ

μην πεις μην κλαις μην πινεις

εμενα τ ονειρο με μισησε

κι εσυ τη πορτα κλεινεις

στη φουρτουνα μαγκα μου δε βρηκα ενα ψεγαδι

μη φοβηθεις μη φευγεις μη λυπασαι

εσυ μονο να χαιρεσαι που στην καρδια πλανασαι

cold came as u wished or not yet?

when a snowflake falls.u'll forget me.

guess......i ve got a handful of snow....*

η μοίρα κάθε Σταχτοπούτας να φεύγει δώδεκα παρά

δεν μαθαινεται το παθος.
δεν μπορεις να περιγραψεις αυτο που σε καιει.
εχουμε βαλει προγραμμα και μ αυτο προχωραμε.
μη με ρωτας πολλα.μου λενε συνεχεια να παψω να σκεφτομαι.
τα βραδυα οταν δε βλεπει κανεις-ζω.
μονο εγω ξερω.κι εσυ ξερεις.μαζι το εχουμε δει το ονειρο.
απλα δε μαθαινεται.δεν περιοριζεται.
δημιουργουμε ψευτικες φυλακες στον εαυτο μας για να πνιγομαστε και να φευγουμε μακρυα.
εμεις το κανουμε.δε φταιει κανεις αλλος.
ειναι το μεγαλυτερο λαθος μας.
η αληθεια ειναι πως ή το γοβακι χαθηκε ή τα ποδια μας τρεχουν.
καταρα μοιαζει να ξερεις αυτο που λυτρωνει το ειναι σου σε καταδικαζει σε συμπεριφορες αλλοκοτες,ξενες.να βλεπεις τον εαυτο σου να γινεται αλλος.
ετσι ειμαστε φτιαγμενοι.
"....

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

εχω ρίξει μες στ'απατα μιαν ηχώ

να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο......"

αυτο το αχ να μην το λες*

ξενιτεμενος.
δεν ξερεις πως ειναι.
το κρυο μπαινει αλλιως μεσα σου.
φυγας.
ενας μονιμος φυγας.
ολα προσωρινα.
φυσαει κοντρα.μερικες φορες το προσωπο σου παγωνει απο τις ψιχαλες.
κι εσυ περπατας.δεν τρεχεις.
σαν βαλσαμο νιωθει.
σαν φωτια που σε καιει.
μα οτι καιγεται μεσα σου δεν το φτανει.
ο ουρανος μοιαζει πιο μεγαλος.μα δεν εχεις τιποτα να καλυψεις ολο αυτο το κενο.
κατι τετοια βραδυα δεν ξερω.
κοιταω τα σημαδια.τις πληγες.τα δωρα τα ακριβα μεσα μου.μεγαλος θησαυρος φιλε.
και δεν ξερεις τι να αναπολησεις.τις ωρες της πιο μεγαλης χαρας ή τις ωρες της συγκρουσης.
μονοι μας το καναμε ολο αυτο.το ονειρευτηκαμε.το χτισαμε.το κλωτσησαμε παρεα.κατσαμε πανω του ειδαμε τα αστερια και κολυμπησαμε στο μαυρο τοσο λιγο οσο να φυγουν οι αμμοι απο πανω μας.δεν εφυγαν.παντου τρυπωνει.υπουλο.γνωριμο.αξεχαστο.

κι ολα αυτα γιατι.ποιος κερδιζει

ησουν εκει.
οταν ηταν τα ματια γεματα ετοιμα να τρεξουν ολα τα ποταμια που δεν περπατησαμε μα νιωθω να με πνιγουν.δεν ξερουν.δεν θα μαθουν ποτε.δεν ειναι τοσο τυχεροι οσο εγω.γι αυτο μιλουν.γι αυτο κανουν οτι.οχι οτι ειναι κατι.αλλα να.γιατι.τι διαφορα τους κανει.ποτε δεν καταλαβα.οσο κι αν δεν θελω να το σκεφτομαι.οσο κι αν λεω δεν αξιζει.ειναι λαθος ρε.ειναι σαν τα παιδακια τα κακομαθημενα.που θελουν να σε δουν να κλαις στην ακρη στο προαυλιο.κι αυτο γιατι εχουν μια υποψια πως το δικο σου χαμογελο ειναι πιο αληθινο απο ολα τα δικα τους.εγω ξερω.φτανει.αστους.μονο μην τους πεις ποτε οσα ζησαμε.γιατι θα τα περασουν για ζωη δικια τους.και δεν θα ειναι ποτε.

λυπαμαι

Μπορεις?αλλα δε θελεις

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα σκιουράκι.
Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό...
Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια... Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλα δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του έλεγαν: Δεν έχω χρόνο - ή δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς... Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε κι ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:

- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.
- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε;
- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα...

- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.
Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.

Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!...

- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε;
- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον. Δώσ' μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου.

Κι έκαναν έτσι...
Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.

- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.
- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Τώρα.

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ' την τεράστια ταχύτητα - που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα σύννεφα...
Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια, να 'τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:

- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο.Θα 'θελα να γυρίσω πίσω.
- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κουβαλάει. Δεν είναι κουραστικό.
- Για μένα είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω...

Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε...

- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό...

Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι - το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.

- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωω... Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;

Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι δεν του απάντησε κανένας.

- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.
Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε... ωωωωωωωωω... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;

Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ' αφτιά του,
τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε από μέσα του.

- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!
- Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω.
- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε κουβάλησε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.
Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Ακου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...

- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;
- Ξέρω κι εγώ;... Το τρίχωμά σου, τις πατούσες σου,
ένα κομμάτι από την καρδιά σου...
- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει...
- Εντάξει, παίρνω τις πατούσες σου. Ελπίζω να μας φτάσουν. Καίω την πρώτη... Μην πονάς πολύ. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.

Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά... Το σκιουράκι μ' ένα πόδι,
κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε
πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.
Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτα άλλο.

- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις,
ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό...
- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η ηλιαχτίδα.Καίω τη δεύτερη πατούσα. Κατεβαίνουμε...

Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά... Πλατς!... Και μετά τίποτα...
Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ' όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και του έβαζε οινόπνευμα κι ύστερα φυσούσε τις πληγές για να μην τσούζει, και του 'βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε...

- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.

Όμως, είδε να σκύβει πάνω του ένας κάστορας. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ' αστεία μουσούδα, που όμως το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, που το σκιουράκι ούτε να δακρύσει από ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα...

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.

- Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω...
- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ' τη δικιά μου.
- Όμως ν' αγαπηθούμε πάει να πει να τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια.
- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί; Ν' αγαπηθούμε πάει να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να ήμαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε... Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ'αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοποδαρα από αγριοτριανταφυλλιά. Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια. Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά και θα 'ναι πιο όμορφα, γιατί θ' ακούω την ανάσα σου κι η μυρωδιά σου θα μπει μέσα στο πετσί μου
και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ,
θα 'μαστε εμείς...

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε... Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε...




(το συγκεκριμενο κειμενο κυκλοφορει μπροστα μου καιρο.μακαρι να βρισκα ποιος το χει γραψει.υποθετω οτι θα μπορει να περπαταει με τα χερια και θα εχει μεγαλη καρδια)

fireflies/fire flew away

κοιτουσα τα φωτα μεχρι να ξημερωσει και να αρχισουν να σβηνουν.
απο τον 14ο οροφο μπορεις να δεις πολλα.
αν ανοιξεις τα ματια σου βλεπεις κι οταν σωπαινεις.δεν εφτασαν ποτε μονο τα ανοιχτα ματια.
Για μια στιγμη μοναχα να μην σε καταλαβουν και πολυ οτι ταξιδευει αλλου το μυαλο σου.
τα ματια σου εγιναν ενα με δυο μεγαλα κτιρια το ενα αντικρι στο αλλο.
φαντασου.αλλοτε....τι σημασια εχει τι γινοταν αλλοτε.
μεχρι και οι πυγολαμπιδες ειναι ασχημες αν τις κοιταξεις προσεκτικα.αν ομως βλεπεις μονο πως φωτιζουν στο σκοταδι ειναι σχεδον μαγικο.

σχεδον μαγικο.
παλια.

δεν μεγαλωνει το κενο αν το τραβηξεις

ειναι που παντα κανεις πως δεν εισαι εκει

δεν μεγαλωνει το κενο αν το τραβηξεις

ειναι που παντα κανεις πως δεν εισαι εκει

στο παραθυρο μου

καθε φορα που ακουω τα πουλια εξω να κελαηδανε σκεφτομαι πως δε μπορει καποιο λαθος καναμε και σημερα θα ειναι μια καινουργια αρχη σε μορφη καινουργιας μερας.ξερεις κατι?λειπεις.

ινερ

-δεν αντεχω αλλο
-ναι, το βλεπω
-γιατι με κοιτουν?
-μαλλον απορουν
-τι εννοεις
-τους εχεις γυρισει τη πλατη
-και λοιπον?? δε κανω σωστα εννοεις
-μαλλον
-τι μάλλον?πες
-γυρνα ολοκληρη
-δεν μπορω πια
-γυρνα και αντιμετωπισε
-μα δεν θυμαμαι καν τα ονοματα τους
-θες να σου θυμισω?
-ναι
-προβληματα

21.22

δεν το περιμενα.
και τωρα γεμισαν τα ματια μου αστερια που πεφτουν κι εγω εχω τοσες ευχες και ποια να πρωτοκανω.ξαναπαρε γαμωτο ξαναπαρε

να μην ξερεις αν μιλας σε τηλεφωνητη η στο κενο.να χουν κοψει τα καλωδια και να μην μπορεις ουτε να κρεμαστεις.ωραια

-δεν θελω αλλο να σε προστατευω,δεν θελω αλλο να ειμαι εδω.δεν
δεν μου κανεις πια.δεν μου εκανες ποτε.αλλα σου ελεγα.δεν
δεν ημουν εγω ηταν αλλος που εμοιαζε με μενα.δεν
δεν ενιωσα.δεν
δεν ηταν ομορφα.δεν
δεν μπορει.δεν
δεν ειναι αληθεια.δεν
δεν εισαι εδω πια.δεν
δεν εισαι γενικως.δεν.γενικος.ειδικως πως μπορεσες.και μετα δεν.
τα παραμυθια δεν ειναι ψεμματα.δεν νιωθουν ψεμματα οταν τα ζεις.δεν
δεν σε νοιαζει.δεν
απουσιες.
χτυπανε μολις ανοιξεισ τα ματια σου και λιγο πριν κοιμηθεις.αν μπορεσεις.γιατι εγω δεν.
κι αμα δεν...δεν
.....υπηρξαμε??

εχεις αποδειξεις?τις χρειαζονται στον παραδεισο.
και καποιοι αλλοι για να ζησουν.να προχωρησουν.με καρδια κι οχι τρεμαμενη και φοβισμενη ψυχη.οχι με αμφιβολιες αν ηταν εκει,αν υπηρξε κανεις,η κατι απο ολα αυτα.ποσο αδικο.ποσο.να μην εισαι εκει ακομα και στο να υποστηριξεις την απουσια.την ελλειψη.το φευγιο.ποναει.σε σπαει στα δυο.
σε γεμιζει με ανασες κομμενες και με ματια θολα.υγρα.καθρεφτες που σπανε ολες τις στιγμες μεσα σου και σε τρυπανε.σε ματωνουν.κι εσυ απραγος.παγωμενος.

μπλοουν εγουει

"μετα απο ενα μετριο καλοκαιρι σε τι χειμωνα να ελπιζουμε"....ειπε και μετα αρχισε να τρεχει....

ποσα αστερια μετρησα για να μην ουρλιαξω

αν δε καω αν δεν καεις αν δεν καψουμε και δεν αναγεννηθουμε.

πως θα γινει το σκοταδι λαμψη

λαβ ιζ α μπαλουν εντ αμ νο φακιν κλαουν

ναι γλυκεια μου,οσα λες στους αλλους δεν τα τηρεις.
τα λες πολλες φορες για να τ ακουσεις.

δε θα βγεις ποτε απο το ροζ δωματιο παρα μονο τη μερα που θα αρχισεις να το βαφεις.
ασπρο μαυρο γκρι.

και ξερεις κατι?μαζι χασαμε και μαζι κερδισαμε.ισοπαλια και οφ σαιντ εγω σε δικο σου γκολ.μεγειαααααααααααααααααααααα

ποδια και καρδια στο γυψο.αντε να τρεξεις ετσι

με εκαιγε αυτος ο ηλιος.
κι εγω επεμενα.
οπως παντα.
μα οχι για μενα.
οπως παντα.

ειχα γεμισει το λαιμο μου με κοχυλια και ακομα και σε μενα εμοιαζε πλεον υπερβολικο.σε ενα γαλαζιο δερμα.
ηξερα πως δεν θα τα καtafwetagkjdshlkashjfl...τι ψαχνεις.το πηρα αποφαση,θα βουταγα.κι ας εμοιαζε απιαστο

και τελικα??εκει που εχεις μαζεψει ολο το κουραγιο στις τσεπες και κανεις τη βουτια.......
τα βλεπεις να σκορπιζονται μπροστα σου και να τρεχουν στο βυθο.
μπραβο ρε μαγκα.

θυμασαι που κοιτουσαμε ταστερια να πεφτουν??

i used my only wish

to grow old with you.

from that night most of my nights

i feel old without you.

flip

you love me



but you dont love me enough


to give up on fallin in love

εντ σο ιτ ιζ

ηθελε να βρει τον τροπο.
προσπαθουσε να βρει τον τροπο.
πριν απο καθε προβλημα υπαρχει μια λυση.
και τα εφοδια και οι ικανοτητες.
οι αναγκες και οι επιλογες.
ειναι τυχη.
ειμαι ανθρωπος που κανω πολλες ερωτησεις.
οχι απαραιτητα για να μαθω και να βρω το φταιξιμο που πρεπει να παει.
μα για να με μαθω,γιατι αν δε με μαθω και δεν με βοηθησεις.
δεν θα με δεις ποτε ολοκληρωμενη.
θα κοιταω εσενα κι οχι εμενα σε συνδυασμο με εσενα.
θα περπαταμε και θα παραπαταμε χωρις να διακρινουμε τι μας δινει περισσοτερες εμπειριες,περισσοτερη χαρα,περισσοτερα εφοδια να γινουμε πιο ολοκληρωμενοι,πιο ψημενοι.
να ζουμε πιο πολυ κι οχι να αποφευγουμε επειδη φοβομαστε.
να προχωραμε γιατι μονο αν κανεις ενα βημα σε εναν αγνωστο πλανητη θα ξερεις αν πατιεται η αν ολο αυτο που εβλεπες για στερεο πλανητη ειναι μια ψευδαισθηση.
μπορει και να σε κανει να πετας.

ποτε δεν ξερεις για τι εισαι ικανος.και που μπορεις να φτασεις.
το προβλημα ειναι οτι ξεχνιομαστε.
ξεχναμε οτι οταν μενουμε στασιμοι τοτε μονο καταστρεφομαστε.
αντι να προχωραμε μαζι και εντονα.ο καθενας για τον εαυτο του και ο ενας για τον αλλο.

αν ηταν εξ αρχης θεμα επιλογης κι οχι τυχης.

επιλεγω σημαινει θελω.θελω αυτο αναμεσα σε αλλα.

δεν ξερω τι γραφω.μαλλον.αλλα δε θα κοιμηθω.με ξερω.και με ξερεις.
αν δεν προχωρησεις ενα βημα δεν θα μαθεις ποτε.ακομα κι αν βγει καπου που δεν σου αρεσει η κατι σου λειπει η ειναι απλα αδιεξοδο.
τοτε εχεις παντα την επιλογη να γυρισεις πισω και να ψαξεις,να προσαρμοσεις εσυ οσα ζεις κι οσα ζουνε απο σενα και για σενα.το θεμα ειναι να προχωρας.
κι αν νιωθεις τοτε ναι,θα γινουν ολα οπως ειναι να γινουν.απο επιλογη τους κι οχι επειδη εμεις αποφασισαμε.
εξαλλου εμεις δεν αποφασισαμε ποτε.επιλεξαμε και βγηκε.
το θεμα ειναι να περπαταμε παρεα οχι να περπαταμε γιατι ο ενας ειναι δεμενος με τον αλλο και δεν υπαρχει πισω μπρος αριστερα δεξια επιλογη.

χαοτικ

περπαταω σε ολους τους δρομους και τους αδειους τοιχους σκεφτομαι να γραψω κατι αντι να αρχισω να φωναζω.

ειναι αυτες οι φορες που νομιζεις πως θες να ουρλιαξεις μονο και μονο για να εκτονωσεις το μεσα σου που βραζει.

ποναει ρε φιλε.τη βλεπω στη γωνια να καθεται παρεα με τα συντριμμια και να μην ξερει τι να κανει.

μην πεις ας προσεχε.κανενας αμα ηξερε να προσεχει η πιο ειναι το σωστο δε θα εκανε το λαθος σαυτα τα θεματα.

μπουρδες.και καλικατζουρες παντου.δε μπορει,θα φανερωθουν ολα μια μερα

και τα χαμογελα και οι λεξεις μεχρι κι εσυ.ισως

akou,prosekse.dwse xrono

ειχε αρχισει να βραδυαζει πιο γρηγορα...
θυμοταν ακομα την πρωτη τους βολτα...
θυμοταν ακομα το τελευταιο τους φιλι...

ειναι πολλα που δεν ηξερε,ειναι πολλα που δεν ειχαν ζησει ακομα.
γι'αυτο ξεχναν ευκολα οι ανθρωποι.γιατι δεν αφησαν ποτε τον εαυτο τους να ζησει το κατι ακομα,το λιγο παραπανω.
μερικες φορες φταιει που η επικοινωνια ειναι τοσο ευκολη.αν δεν ειχαμε ολα αυτα που θεωρουμε δεδομενα κι ευκολα ισως ακουγαμε πιο προσεκτικα τις επιθυμιες,τα κρυφα χαμογελα,τις αναγκες ο ενας του αλλου.

την βλεπω μερες τωρα να γυρναει βουβη περα δωθε με ενα βλεμμα που ταξιδευει περα απο τους τοιχους,περα απο το χρονο.
μονο ποτε ποτε με τρομαζει οταν σφιγγει τις γροθιες της και με κοιταει εντονα

δεν ξερω τι θελει να μου πει,απο μικρη αναρωτιουνται ολοι τι γινεται μεσα της.
ειμαι σιγουρη ομως πως οταν σφιγγει ετσι τις γροθιες της λεει:

ζωη θα σε νικησω



και ξερεις κατι?θα τα καταφερει

..=

οταν καιγεσαι πρεπει λιγο πριν δωσεις το οξυγονο που εχεις μεσα σου να ερωτευεσαι την ιδια τη φωτια που σε καιει.δε μπορει αλλιως

-

τουμπιτουμπι

δεν μπορω να θελησω κατι αλλο.

ο καθενας φτιαχνει το δικο του συμπαν και βαζει μεσα οσα στοιχεια ταυτοχρονα θα φερουν καταστροφη κι απολυτη ευτυχια.

σε ισες ποσοτητες να μην ξερεις που να κρυφτεις......

αυτα τα βραδυα που ενα κλικ μεσα σου κανει

κι ηρθε παλι αυτη η ζεστη
αυτη που δεν πολεματε μα πολεμαει
να μπει μεσα σου και να σε λιωσει

ξερεις η ζωη εχει κι αυτες εποχες
μια χειμωνας μια ανοιξη μια φθινοπωρο και μια καλοκαιρι

ολα ασπρο μαυρο και πολυχρωμα

μια υπεροχη ισσοροπια αναμεσα σε συν και πλην το καθενα με τα ομορφα του που την ιδια στιγμη δεν αντεχεις μαζι τους μα δεν αντεχεισ και χωρις αυτα.

καληνυχτα και να μαγαπας.
να με δεχεται εστω και στις μεγαλες ζεστες νυχτες που λιγο πριν σε πνιξουν σε ξαφνιαζουν ευχαριστα με ενα δροσερο αερακι που σου δινει μια αλλη πνοη,μια αντοχη με χαμογελο,μεσα απο το ανοιχτο πατζουρι.

απλα.θελω.

δεν μπορεις να βαλεις λογικη στην καρδια ουτε στα θελω.

θα ονειρευομαι πως θα γινουμε ετσι μεχρι να γινουμε.

και θα μου λες ιστοριες τοτε που και οι δυο μας μονο με θαλασσα μοιαζαμε.γεματοι φυγη.
εως οτου βρουμε δρομο και ταξιδι μαζι.μαζι.ακους?γιατι μας παει το μαζι.

παραμυθακι μου μη με μαλωνεις τσικι τσικι τσικι τσικ

φτανω ως εκει που φτανει η αλυσιδα μου.
εγω μου την εχω φορεσει.
εγω μου εχω φορεσει και την πανοπλια μου.
και για θελω μου εβαλα οτι εβλεπα γυρω μου.
την βιτρινα των αλλων.
δεν ειμαι εγω για σενα.
εγω τρωω τα χερια οσων μου δινουν να φαω.γιατι με εχω μαθει αλλιως.
γιατι δεν αντεχω να μαγαπας.
μονο να κυνηγιεμαι.
δεν ξερω τι λες.
δεν ξερω καν τι κανεις εδω.
πως βρεθηκες κι αν απο θηραμα σε εκανα διακοσμητικο στον τοιχο μου αντι να σε εξημερωσω και να εξημερωθω.

της ειπε=του ειπε

τι σημασια εχει ολοι ξερουν πως τα παραμυθια οσες μαχες και να εχουν,οσα αγριμια,οσα λαθη και παθη,παραμενουν στο ιδιο μονοπατι και με τον ιδιο σκοπο.
να φερουν χαμογελα και γαληνη

γιατι ακομα δε σκαω

περιμενω.
τι περιμενω μη με ρωτας.
τα ιδια ψαχνουμε κι ας μη το ομολογουμε.

μια αληθεια δυνατη να κρυφτουμε μεσα της
γιατι δεν αντεχουμε τα ψεματα
τα γνωριζουμε πια με το που στριβουν στη γωνια
δε μας φτανουν.αλλιως ισως ειναι και πιο βολικα απ την αληθεια.

περιμενω.
κι ας τρεμω μη δεν ερθει το τρενο
μη δεν ερθεις εσυ
μη δεν ερθει η ζωη που περιμενω.

περιμενω να ρθει αυτο το καλοκαιρι.
να με πνιξει στα χαμογελα και στην αμμο που τρυπωνει παντου για να σε κανει ενα με κεινη.
περιμενω να λιωσω απο τη ζεστη και να ψαχνουμε χαρτες μαζι.
γιατι ειναι ομορφο το χασιμο να ξερεις.
σε κανει να νιωθεις αρχοντας του ειναι σου.μεγαλο πραγμα.

σε ασπρες οθονες,πολυχρωμα θελω κι ανομολογητα μου λειπεις.

θα ερθει αυτο που περιμενεις.ισως με μενα ισως με καποια αλλη.
μα θα χω νικησει αν τα βραδυα καμια κουβερτα δε σε κραταει οπως σε κρατησα εγω.
καληνυχτα,μην κλαις.κι αν δεν ερθει αυτο το καλοκαιρι,ισως στο χειμωνα βρουμε κατι να μας τυφλωσει.

ισως παλι μας κρυβεται καλα και ειναι στη γωνια.
απλα περπατα και θα το βρουμε.οι θησαυροι δεν ειναι πια κρυμμενοι

ταξιδι μου θυμισου,μη φυγεις,να φυγουμε μαζι

αν δεν το ζεις δεν ξερεις.

ειναι πολλα που δεν ξερεις.

δεν ξερω αν με ξερεις.

αλλα και παλι ολο αλλαζω.

κι εσυ αλλαζεις.

κι οτι ειναι γυρω μας ολο αλλαζει.και φωναζει.

και παντα γυρναω στη φουρτουνα .

κανεις δε μενει στασιμος ξερεις

ουτε καν αυτοι που θελουν με πεισμα.

εγω ταξιδι αναζητω.το μονο πεισμα μου.
και χρωματα και στιγμες ανακατεμενα κι αποτυπωμενα καπου.

δεν ξερω γιατι το εχω αυτο τοσο εντονα.
αν μπορουσα να εχω ενα κατι απο ολα οσα ζουμε.

σαν αποδειξη ονειρου.σαν αποδειξη πως συνεβη.πως υπαρχει πως υπαρχεις κι εισαι εδω.

ποιος χρειαζεται αποδειξεις?

μη γελας,ολοι μας.ολο και πιο πολυ.σαν εμμονη εχει γινει.

οσες φορες και να σου πω πως νιωθω δεν φτανει.
σαν φωτια με καιει

καιγεται η θαλασσα?και καιει

ολο μεσα μου γυριζει και σκορπαει το μυαλο μου.
αυτο που μας κραταει και μας κανει αυτο που ειμαστε,μεσα μας....ειναι τα ονειρα που εγιναν αληθεια.ειναι οι προσδοκιες που τις βλεπεις να προχωρουν διπλα μας.ειναι τα μικρα πραγματα που δινουν μεγαλα χαμογελα.μυστικα μονο για οσους τα ζουν.
οταν ενα πρωι αυτη η δροσια μπηκε μεσα μας και ξυπνησε το ειναι μας και γιναμε κουβερτα σε ολα οσα δεν ξερει κανεις για τον αλλο.
οταν πανω σε ενα μηχανακι κλειναμε τα ματια λες και δε μας ενοιαζε η επομενη στιγμη.

με τον πληθυντικο εννοω τον καθενα απο εμας.εσενα εμενα εκεινον η εκεινη.

στον ενικο μπορω να πω,ειμαι καλα εδω.
δεν θελω να φυγω.
θελω να φυγω με εσενα.

last night

radio saved my life

blink and watch again.carefully.

do u want this reduction on your bill maam?
*sorry mate but am full of reductions lately.

εγω μπλε κι εσυ πρασινο η μηπως το αναποδο δε θυμαμαι πια.εγω ξερω.επελεξα να μη θυμαμαι μπλε η πρασινο

δεν μπορω να κοιμηθω.
δεν μπορω να σηκωθω απο το κρεβατι το πρωι.
ουτε να περπατησω.παραπαταω πολλες φορες.
χανομαι μπροστα απο την οθονη και ταξιδευω,χωρις αποσκευες και γυρναω κενη οπως πηγα.
μεχρι και η δουλεια μου παιζει μαζι μου το ιδιο παιχνιδι με σενα.
σημερα ελεγα ευχαριστα νεα.αυριο θα λεω δυσαρεστα και σκληρα.μεθαυριο θα τα ζω.και τα 2?
πιανω τον εαυτο μου να λεει πως φταινε ολοι.
εγω φταιω που αποκοιμιεμαι με το αγαπημενο μου ραδιοφωνο και τα γραμματα σου.
γιατι μονο εκει ειναι που εισαι μονος και δεν σε πιεζει κανεις.οταν γραφεις.γιατι μονο εκει ακουω τραγουδια που εχουν κατι απο σενα.
η πρωτη φωτογραφια που μου τραβηξες,το πρωτο μας φιλι,το πρωτο μας κολλημα,το χαμογελο σου οταν το τραγουδας εκεινο,τις κυριακες,το χαμογελο πριν ακομα ανοιξω τα ματια μου,το μου λειπεις σε στιχους που χτυπανε βαθεια.
φοβαμαι ναι.
ειναι ενα τραγουδι που δεν παιζει ουτε σε αυτο ουτε σε κανενα ραδιοφωνο.το κλιπ του εχει εμας.ειναι εμεις και ολα αυτα σε ενα.δεν εχει ιδιους στιχους ποτε.ολο αλλαζουν.
και σ'αγαπω για ολες τις αγκαλιες που με εκαναν να μη φοβαμαι.και σε ευχαριστω για ολα τα χαδια που με τον τροπο σου με εκαναν να νιωθω εγω.
δεν ειναι ο πονος ποτε η συνειδητοποιηση της ελλειψης.
ειναι οι ανασες που δεν μπορεις να ολοκληρωσεις,ειναι αυτο το κατι που κανει την καθημερινοτητα να μοιαζει αντι για γκρι πολυχρωμη.ειναι ολο αυτο το μεγαλο τιποτα που σε πιανει απο το λαιμο και σε σερνει.
και κανεις οτιδηποτε μπορεις να του ξεφυγεις.
μα ξερεις κατι,κανενος συμβουλες και κανενα γιατροσοφι δε βοηθαει.
ελα να μου πεις σε 10 χρονια,ομορφα λογια.
θα χω γερασει και θα ειμαι γκρι.
και οσα χρωματα κι αν μου πεταξεις κανενα δε θα με αγγιζει.
γιατι χρωματιζομαστε απο αυτους που μας αγγιζουν.
οταν δεν επιλεγουμε τις πληγες μας,τοτε μοιαζει ακατορθωτο να κλεισουν.θελουμε τα σημαδια να τα δειχνουμε περηφανα.γιατι αυτα ειναι αποκτηματα κι οχι λαθη η σωστα.

δεν ξερω πως το εκανες.αλλα εχεις κανει 2 κινησεις ματ.κι εγω σκακι δεν ξερω ουτε καταλαβαινω.πες μου πες μου τι χρωμα να διαλεξω χωρις εσενα μακρυα απο σενα μαζι με σενα αφου εσυ εισαι το χρωμα μου .
κι εγω?
δεν υπαρχει εγω

deux points

κουραστηκα να χτυπαω στις ξερες σου.
ειμαι το ιδιο κυμα που καποτε προσμενες και εκανες ονειρα και πραξεις.
ούτε λογια ουτε τραγουδια ουτε εικονες ουτε στιγμες.ολα τα μηδενιζεις ολα ενα με το τιποτα με το χωμα..
μα δεν ειμαι χωμα ειμαι θαλασσα.
βαρεθηκα...

σορτ βερζιον

αυτο το διαβολεμενο γραμμα στον εαυτο μου ποτε θα το γραψω και κυριως ποτε θα το στειλω

κι επισης

δανειοληψια χρονου υπαρχει?
οταν ειμαστε κουρασμενοι και χρειαζομαστε λιγο ακομα
να μπορουμε να το κλεβουμε απο τις ωρες που δεν περνανε με τιποτα.

δατ εντ μενι μενι ελσ θα ηταν τρελα του μπι τρου

*κοκκἰ

ενα κοκκινο μπαλονι...

ενα ξεφουσκωμενο κοκκινο μπαλονι σημερα.

το ειχα δεσει στο χερι μου κι αυτο ολο μεγαλωνε.
με μια ροζ κορδελα.

ολα αρχισαν καπως ετσι...

ξυπνησα ενα πρωι και φυσουσα ξεφυσουσα και δεν ηξερα γιατι.
μαζι με τον αερα φευγαν και οι σκεψεις μου και τις εβλεπα να πετανε αριστεροδεξια και τσουπ εξω απο το παραθυρο.

μεχρι που μια μερα με ρωτησε καποιος...

-τι σκεφτεσαι?
και δεν ηξερα να του πω.δηλαδη ηξερα.αλλα μολις ανοιγα το στομα μου να τα πω χαρτι και καλαμαρι αυτα ετρεχαν και δεν τα προλαβαινα.

στην αρχη δε με ενοιαζε και πολυ.μετα ομως ηθελα να λεω οσα ονειρευομαι,οσα θεωρω σημαντικα,οσα κρυβω μεσα μου σε εκεινο το μικρο πολυχρωμο κουτακι.
κι αποφασισα να κανω την χαρη και σους δυο μας.και σε αυτα και σε μενα.

τα πολυτιμα μας,τα εχουμε για λιγους.ετσι τα φυσηξα μεσα σε ενα μπαλονι.
κοκκινο.να φαινεται αλλα να μην βλεπεις μεσα αμα δε θελω.

"αν δεν αγαπας,αν δεν χαμογελας δεν θα το βλεπεις"

ειπα στον φανταστικο οποιονδηποτε την ωρα που το εδενα στο χερι μου.

παντα οταν παιρνουμε μεγαλες αποφασεις μιλαμε στον υποθετικοφανταστικο οποιονδηποτε.

λαθος σωστο δεν ξερω,ξερω οτι το κανουμε..

θα μου πεις,γιατι ροζ κορδελα.γιατι αν την εδενα κι αυτη με τα αθωα μου μαγια,θα ηταν διαφανη.κι ισως μια μερα το μυστικο μου το ξεχνουσα κι εγω!

οι καιροι ειναι περιεργοι και με εχω πιασει φορες να μην χαμογελαω.αρα δεν επαιρνα τοσο μεγαλο ρισκο!
οσο για την αγαπη....ειναι θεμα του καθενος.ολοι εχουμε σε καμια τσεπη ψιχουλα,σε καμια τσαντα απο τις πολλες μας οι γυναικες,κατω απο το μαξιλαρι μας αφηνουμε λιγη πριν κοιμηθουμε να μας αγκαλιαζει τα ονειρα...κι αλλοι παλι στα παπουτσια...να πατανε γερα στη γη!


κι ετσι περπατουσα,και λιγοι εβλεπαν το μπαλονι που ειχα δεμενο στο χερι μου.αυτοι που επρεπε δηλαδη!

μεχρι που μια μερα αρχισαν ολοι τις ερωτησεις,και σκεφτηκα δε θα το ξεχασω με το να μην βλεπω την κορδελιτσα!
αυτη τη σιγουρια που εχουμε παντα οταν ειμαστε χαρουμενοι...

και το ξεχασα...και αυτο περιπλανιοταν πανω απο το κεφαλι μου κι εγινε ενα με μενα.
αλλες φορες μεγαλωνε,αλλες φορες γελουσε κι αλλες παλι κατεβαινε μεχρι το στηθος μου και με πιεζε.

το ειχα ξεχασει.ενα βραδυ το ειχα δει πανω απο το κεφαλι μου και πιασαμε κουβεντα,ειχε παρει το σχημα μιας καρδουλας κι ολο ελεγε αστεια και γελουσε.
μα το επομενο πρωι το ξεχασα.παλι.

και σημερα εκει που περπατουσα ηρθε και με σκουντηξε.ξεφουσκωτο και στεναχωρημενο.

-δε θελω αλλο να πεταω εκει ψηλα

-μα γιατι?επειδη σε ξεχασα?

-οχι οχι,συμβαινουν αυτα.για αλλο λογο.

-τοτε γιατι,πες μου!δεν ειναι ωραιο να εισαι ελευθερος?

-μερικα πραγματα δεν εχουν το νοημα που θα θελαμε ξερεις,θελουν ειδικες συνθηκες.
να πως να στο πω...δεν ξερω....αν ειχες μια ζακετα με ενα κουμπι και εκανε μια μερα κρυο.και το κουμπι κρυωνε και δεν ερχοταν μαζι με την ζακετα στη βολτα σου,οτι και να κανες με ξεκουμπωτη ζακετα θα κρυωνες!

-χαχαχα μα εχει ζεστη δε με νοιαζουν οι ζακετες!

-μια αγκαλια αδεια και μιση ομως,ειναι απλως 2 χερια που καθονται σαν χαζα.


αυριο μολις ξυπνησω,θα το βαλω εκει που θελει,μα θα το γεμισω χαμογελα κι αγαπη για να φαινεται,να μη μενει μονο του πια.αφου αλλιως κανεις δεν το βλεπει τελικα...

φιογκοι βροχης

rainbows

rain with bows

ουρανια τοξα κυνηγω.
ενα τετοιο κυνηγι σε κανει δυνατο.περιεργως πως.

στο τελος της βροχης θα ειναι εκει.κι αν μαζεψουμε πολλα θα βρουμε θησαυρο...δε μπορει!

ειναι ενα κυνηγι

με την καλυτερη πλευρα του εαυτου σου

με τις ηλιολουστες μερες σου

με τα χαμογελα που εχεις συλλογη
δε με νικας φοβε μου,δε με νικας.

θα τρεξω και θα το βρω.

μια μερα θα φυγω το ξερεις.

θα τυλιχτω στα χρωματα και θα εξαφανιστω.

σιζ λαικ μι

μικρο κοριτσι μεσα στη νυχτα ετρεχε.

καθοταν σε μια γωνια κι ετρεχε.αν δε το καταλαβαινεις ετσι,δε μπορω να στο εξηγησω.

εμεις ετσι τρεχουμε.

η ετσι η φευγοντας.

η φυγη δεν ειναι δειλια.ειναι μονοπατι.αλλα αυτο ειναι αλλο κεφαλαιο.

ετρεχε σε ολα οσα τη δενουν εδω.και τωρα και τοτε.στις επικεφαλιδες του βιβλιου της.

σε ολα οσα σκεφτοταν εκεινα τα βραδυα.που και ξημερωμα να ηταν ο ουρανος ηταν το ιδιο γκριζο.κι ειχε εκεινο το κρυο με το ψιλοβροχο....που την εκανε να λεει,ειμαι μονη αλλα ειμαι καλα.την ξυπναγε.

φορουσε μια μωβ μπλουζα κι ενα πρασινο σορτς.
-σορτς τα λεγαμε τοτε-

κι ειχε μπουκλες κατι σαν μελαχρινο με ναζακια ξανθα.κι ενα κοκκαλακι-καραμελιτσα.

κι ενα ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

απο αυτα που βλεπεις σε φωτογραφιες σου μετα και λες 'εγω ειμαι?οντως ημουν ευτυχισμενη' κι ηταν στρουμπουλομορφη.και εμοιαζε με μενα.

κι ηταν κι η αλλη λιγο πιο διπλα που κρυβοταν πισω απο τον καναπε κι ετρωγε κουραμπιεδες και τα ποδια της εκαναν τοσες διπλες που θα σε επιαναν τα γελια αν την εβλεπες.αξιολατρευτη.χαμογελαστη.

και πιο διπλα εκεινο το κοκκαλιαρικο που αγοραζε για την εφηβεια της ρουχα απο τα παιδικα.κι εκανε βολτες και τιποτα δεν της εκανε για δικο της κι ολο εψαχνε κι ολο ετρεχε κι ολο εφευγε.η καθοταν και τους κοιτουσε.σαν να εχει γεννηθει για κατι αλλο.μεγαλο.καλυτερο.ηταν?δεν εμαθε ακομα νομιζω.

ηταν πολλες εκει.οχι πολλες να μην μετριουνται,αλλα αρκετες.για να λες πως αν ψαχνεις τα χαμογελα στη ζωη σου ειναι εκει.σαν φωτογραφιες στα καδρα της βιβλιοθηκης σου.

και το αλμπουμ το οριζουμε εμεις ποσες σελιδες θα χει.ποσα χαμογελα.

αν ανοιξεις τα ματια σου θα τη δεις καπου κι εσυ.θα τριγυρνα σιωπηλη,θα γελαει σε μιαν ακρη,η θα ειναι κοντα σε ενα τζαμι και θα κοιτα εξω.

οτι δε σε σκοτωσε σε εκανε να νιωσεις ζωντανος

περπατὠ περπατὠ εις το δασος οταν ο λυκος δεν ειναι εδω.

με εχασα για λιγο.και με βρηκα στην απορριψη εκεινης της στιγμης.

λες και δεν το ζουσα.
λες κι επαιζα σε θεατρικο κι ηταν δραμα.
δραμα ηταν και για μενα.το χα κανει δικο μου.
μα τι λεω ηταν δικο μου.

κρατησε λιγο μα εμοιαζε αιωνας.

και περπατὠ κι ο λυκος τωρα ειναι εκει.μεσα στη νυχτα.και με κοιταει,και περπαταει απο πισω μου και δε θελω να κοιταξω πισω.και φοβαμαι.
και μονο η φωνη σου με κανει να γυρισω το βλεμμα μου.
κι εσυ μιλας και φευγεις.
κι ο λυκος εξαφανιζεται κι ολος ο φοβος μπαινει μεσα μου.
περπαταω μα δε ξερω γιατι.θελω να τρεξω θελω να φωναξω δε βλεπω.ολα διαρκουν τοσο πολυ.
και τη βλεπω και λεω ποναω.
και μου λεει σταματα ολα θα γινουν καλα.
και νιωθω πως εισαι διπλα μου κι εγω αγαλμα και δεν μπορω να απλωσω το χερι μου να σε πιασω.

και περπαταω.
και μιλαω μονη μου.
κι ακουω τραγουδια που δεν ακουσα ποτε ξανα και σαν να ξερω τους στιχους σαν να λενε για μενα,σαν να λενε για μας.

και μετα σιωπη.και χιλιαδες σκεψεις να τρεχουν και να χτυπανε στον τοιχο στα τζαμια στον καθρεφτη που με βλεπω και ολο λεω γιατι.

και μετα παλι σιωπη.
κι ελα εδω.
σε παρακαλω.

και τοσα γιατι.
και πολεμος.μεσα μου και εξω.πολεμος.μια μαχη χωρις κανονες,χωρις αρματα.συγκρουση.
και μετα γιορτη.

ηρεμια.
μια γαληνη που γιατρευει ολο το ειναι σου.
και νομιζω πως εχω αγκαλια την ευτυχια που ψαχνουν ολοι.και μαλλον ετσι ειναι.
γιατι εγω φορω πιτζαμες και μοιαζει να φοραω πρασινο καλο φορεμα και να χω κορδελες στα μαλλια.

ξυπολητη.

στην ευτυχια σου δε μπορεις να φορεσεις παπουτσια.πρεπει να νιωθει το εδαφος,τη γη,το πλακακι.για να σιγουρευεται πως ειναι αληθεια.

και ξερεις πως δε θελεις να φυγεις.και ξερεις πως δεν εχω καρδια να φυγω μακρυα.


-θα με συνοδευσετε σ'αυτο τον χορο?