baja

baja la pistola que se rompe libremente

silence

σιωπηλη αρνηση.
παλι.
τι να σου κανουν οι δαντελες αν δε μπορουν να σε τυλιξουν.
τι να τα κανεις τα φτερα αν ο ουρανος δεν περισσευει.
τι να σου πει κι αυτη που παιδι μοιαζει μα νιωθει γρια.
τι να πιστεψεις απο τα λογια που σου λεει μια πλαστικη κουκλα.
ποσο ασχημο να κυκλοφορεις με τη βιτρινα σου παντου.
ποσο αδιαφορα δειχνουν ολα οταν βλεπεις το χαμογελο στα ματια ενος παιδιου.

:)

forget me

μου θυμισες κατι που ειχα ξεχασει.
τι πρωτοτυπο.
ατιμο πραγμα το μυαλο.
σε απαταει με τη ληθη.
ποσα ομορφα πραγματα ζουμε μαζι.
και αργοτερα θα εχω ξεχασει.
μικροι θεοι.
στα χαμηλα πετανε.
χωρις φτερα.
τρωνε συννεφα για να ζησουν.
σηματα καπνου με μαρλβορο.
ποιος το φανταζοταν.
εμεις που θα κοιτουσαμε τα φωτα.
τωρα να τα φοβομαστε.
δεν καινε.
εμεις φλεγομαστε.

believe it

tomorrows have to wait.today hasnt expired.

sigour a

bariemai toso na matwsw.
ki anarwtiemai
an ayto einai h arxh
posa exoun na er8oun akoma alh8eia.
poso shmantikoi einai aytoi pou peritrygyrizoun to shmera mas.
ouf

Epistrefw amesws

Ειδα ενα ονειρο με μουσικη αλλιωτικη.Mε εβαλε σε εναν λιγο διαφορετικο κοσμο.

Η ορχηστρα του 13ου γαλαξια παιζει με νοτες τις προσευχες μας. Αγγιζει με ονειρα τα μωβ φιλια των μοναχικων και τις μπλε αγκαλιες των πληγωμενων.
Κι ενω εδω ολα πεφτουν,εκει χορευουν.Τα φιλια εχουν γευση τσιχλοφουσκα και οι ανθρωποι δε χρειαζονται μασκες για να ζησουν.
"Τα σημαδια κατασκηνωνουν στο σωμα μας μονο οταν αποτελουνται απο χαμογελα.Ολα τα αλλα τα σβηνει η θαλασσα.Οι χαντρες γεμιζουν χρωμα τα γκρι βαρετα κτιρια και χρωματιστες κλωστες ντυνουν ψυχες ψυχρες.Τα θελω σκαρφαλωνουν τα βουνα και κυνηγουν τα πρεπει σε χαραδρες.
Αδιαφορια και λυπηση υπαρχει μονο στη Μουφα.-Μια σαφρακιασμενη γιαγια που δε γουσταρει κανενας.Τι κι αν στα νιατα της ηταν το πρωτο γκομενακι?-",μου ειπε ενα πλασμα.
Δικαιωματα και υποχρεωσεις γινονται ενιαια.Πρασινα ζευγαρια ματια , φορανε μονο πρασινες γραβατες και παιχνιδιαρικα ποδια , φορουν διαφορετικα κορδονια σε καθε παπουτσι.
Αυτο κανει τη ζωη αυτο που ειναι.Η διαφορετικοτητα και η αλληλεπιδραση.Η εκφραση του καθενος οταν κοιταει τον ουρανο.Το γυρισμα της πλατης , οταν σκεφτεσαι αγκαλια με τον οριζοντα.
Η βροχη πεφτει σε κεφαλια γεματα ιδεες.Φυλλα πεσμενα στην ασφαλτο ειναι αυτοι που αναπνεουν μονο στις ζωες των αλλων.Σκονη στα ματια μου βρηκα τους δηθεν σωτηρες.Δε ζητησε βοηθεια κανεις απο τσοφλια γεμισμενα με σαπιες ψυχες.
Εισαι κι εσυ εκει,μεσα στη μεση να σε κοιτουν ολοι.Ο,τι γνωριζεις ειναι οτι εζησες μοναχα.Ξημερωνει και τρεχεις να αποδειξεις ποσο καλυτερος εισαι.Απο τι,εχεις ξεχασει.Ξεχασες και σενα.Αργησε να ξυπνησει το ειναι σου και ξεμεινες με ενα εγω να τριγυρνας αναμεσα μας.Τα λογια που σου ειπαν χτες δεν τα εννοουσαν.Τα ελεγαν στα λαμπερα ματια της μασκας σου.Τα τραγουδουσαν στο ομορφο κορμι που δανειστηκες.
Σωπα μη κλαις,βγαλε το θυμο σου σε κακια και κανε τον καλο σ'αυτους που χτες εβριζες.Θα νιωσεις καλυτερα.Για λιγο ομως,προσεχε.Δεν εισαι φτιαγμενος για κατι παραπανω.Τοσο κρατανε οι αυταπατες.Αλλα ειλικρινα εχεις αρχισει και ξεφτιζεις.Χανεσαι στη μαλακια του φαινεσθαι.Τι να σου κανει το επιπεδο, αν μπορω να σε ξεχασω σε 2 καλες στιγμες?You are nothin to my galaxy.Περασες και δεν ξεπερασες.Εκει ο καφες γινεται ποταμι και το αλκοολ σε γυμνωνει χωρις να ντρεπεσαι.Τα παιδια βγαινουν στους δρομους για να ζωγραφισουν τους τοιχους,συγκρουονται μονο με τις ιδεες τους και παιζουν μπαλα με τα ονειρα τους.Κανεις δεν κρυβει πληγες στην κωλοτσεπη.
Στρουμφακια κρυβονται στις γωνιες μονο για να μην τα πατησουμε καταλαθος.Ομαδες αν-ασφαλειας υπαρχουν για τους χαμενους.Τα λογια τα παιρνει ο αερας στο πουθενα πριν ξημερωσει.Πως να τρεξεις με τις γοβες στα χωραφια μας.Πως να μη βουλιαξεις οταν δημιουργεις βαλτους.Πως να σε εμπιστευτει ο διπλανος οταν εχεις λυση για ολα.Βρωμαει το τελειο.
Στις κουνιες μας παιζει η εμπνευση με την αληθεια και η ειρωνεια κανει παρεα με τον ρεαλισμο των παραμυθιων.Τραμπαλιζεται ενας πριγκηπας κι ενας αλητης σκυλος.
Δε μπορω να αποφασισω ποιος ειναι πιο ομορφος.Το στεμμα μου ειναι φτιαγμενο απο εφημεριδες.Ουτε αυτοι μπορουν να διαλεξουν.Εξαλλου δε βλεπω καλα.Θα ερωτευτω αυτον που θα με σκεπασει το βραδυ.Δε θα σου πουλησω τα αστερια μου,θα τα περασεις για λαμπακια.
Guess what.Το αγαπημενο χρωμα της κοκκινοσκουφιτσας δεν ηταν αυτο του παθους,αλλα του λαθους.Τhe exit door is closed.Check again later.

.

am bored.knowin that he always gonna be like that.it hurts inside.to love the one who loves u so much that u think he really does hate u.fathers are weird figures to handle.

matia agaphmena

-Γιατι δε μιλας?
-Κοιταω τα ματια σου.
Σημερα εγινε κατι απροσμενο.
Μετα απο καιρο η φωνη σου.
Στην αρχη δεν σε καταλαβα.Ευτυχως παντα το παιζω ανετη κι ετσι γρηγορα τα διορθωσα.
Τουλαχιστον ετσι νομιζα.
Καηκαν τα ματια σου μου ειπες.
Κι εγω χτες ειχα κολλησει και κοιτουσα τις φωτογραφιες μας απο παλια.Σιωπηλη συννενοηση?τα ματια μου αναμενα τσιγαρα στις φωτογραφιες μας.Τα δικα σου τωρα κλειστα.Δε μπορω να πιστεψω τι εγινε.Ποτε δε ξεχναμε τα ματια.Ματαιος κοπος να προσπαθησουμε.Και τα δικα σου ποσο ξεχωριστα.Παντα υγρα σαν δακρυσμενα κι ομως τοσο χαμογελαστα.Τωρα κλειστα.
-Γιατι δε μιλας?
-Μπορω να σου δωσω τα δικα μου να κοιτας?
Τωρα σιωπη,δε με κοιτας.

midnight fever

.....κι αυτη η ζεστη...σου φερνει μια γλυκεια ζαλη.
ενα μικρο πονοκεφαλο.
τα ματια σου δακρυσμενα κι εσυ απλα ανακαθισμενη στο κρεβατι.
μεσα στο απολυτο σκοταδι.
λες και εγινε τιποτα κανεις.
μικρε μου εαυτε ποσο απλος μπορεις να γινεις αμα θες...

...

just a crack and everythin's changin.
u cannot talk to anyone about ur feelings.
not even to urself sometimes.
just a crack...
and u hate urself
just a crack and everythin's changed to "normal"

hard as rock
but that hurts

mornings

ανοιγεις τα ματια κι ολα ειναι ακομα θολα.
σιγα σιγα ξυπνας....
σιγα σιγα ξεμακραινουν ολα.
ακομα και οι εφιαλτες.


κι αν σου μεινουν ονειρα μισα,μη φοβηθεις....

as i live ur life from a window

"-αυτη την οικογενεια θελεις?
-οχι,αλλα ουτε εσυ ψαχνεις για οικογενεια.καποιον να ξεσπασεις ψαχνεις.
-τοτε τι κανουμε εμεις αγκαλια?"

κουραστηκα να σας βλεπω,δεν υπαρχει λυση.ενεργειες ειναι που ανταλασονται.ο καθενας εχει διαφορετικο τροπο να καταλαβαινει αυτο που δεχεται και να το ξεσπαει αλλιως.
κασσετες που εχουν κολλησει και λενε το ιδιο παραμυθι.διχως τελος και αρχη.μπερδευτηκαν κι αυτα.
και εσυ παπακι μεσα στη δικια σου λιμνη.μια λιμνη ομως που δεν εχει αλλους κατοικους.δε θα μπορουσε να εχει.
σε βλεπω και λυπαμαι.να ζεις σε μια αεναη κατασταση και να προσπαθεις να ισοροπεις.ξανα και ξανα.
πονανε οι λεξεις μου εμαθαν.μα εσυ πονας κι αλλιως.και σε ποιον να το πεις.και ποιος να το πιστεψει αληθεια.αλλα τα μεσα μας δε φαινονται,γι'αυτο περνιουνται για ανθρωποι.αυτοι.
να μιλανε για σενα με τα χειροτερα λογια,κι εσυ απλος ακροατης.κι οταν σκας και πας να μιλησεις σε κατατροπωνουν.εισαι εξαρτημενος.δεν επρεπε να κανεις αυτη την κινηση.
"δε μπορω αλλα λογια.αλλες απουσιες.αλλες βαρβαρες φωνες στα γυαλια μου."ετσι μου ειπες.
κι εγω μια αγκαλια εχω,πως να σε προστατευσω?ισοροπιες στο κενο ποιος θα κρατησει?ειδωλα που σπανε καθε μερα.
με κρυσταλλα τα φτιαχνεις.παντα αναρωτιομουν γιατι.
σημερα καταλαβα.για να γυαλιζουν,για να σου δινουν ελπιδα.τι κι αν τα αλλα εσπασαν...με τις ελπιδες σου ξημερωνεις.και μου τα λες,με τα ματια σου καθε απογευμα που σε συναντω.και μου τα γραφεις με τις σκιες καθε βραδυ στο παραθυρο σου.κι εγω τα ακουω και νιωθω αναπηρη.
"γυρισε και πες του πως δεν ξεχασα , αμα σε ξαναρωτησει για μενα.πως ολα τα θυμαμαι και με χτυπανε καθε βραδυ.ολα εκεινα τα βραδυα που με αφηνε μονη,τωρα εγιναν ενα.ενα που θελω εγω να μεινω μονη.
και να μην ξαναγυρισει.
δε χωραω στη ζωη του.ποτε δε χωραγα στ'αληθεια."

cookie

gamw to #2

ψαχνεις να καταλαβεις τι γινεται γυρω σου.
ποιος γελαει με σενα.
κοιτας αριστερα δεξια.
που κρυβεται?
κατι δε παει καλα εδω και καιρο.
νιωθεις πως πετας.
εισαι σε διαφορετικο πεδιο απο τους αλλους.
ξενο σωμα στο δικο σου σωμα.
σε κοιτας και γελας.
αυτο ειναι το καλυτερο που μπορεις να κανεις?
ερχονται κι αλλα.
ποσο αντεχεις?
κι αλλο.
8ες να λιποθυμησεις.
οχι για να τραβηξεις προσοχη.
αλλα για να βρεις την ευκαιρια να εξαφανιστεις.
ολο μπελαδες εισαι.
πηγαινε στη γωνια και βγαλε οτι εχεις μεσα σου.
κατω απο τη μαυρη σου ομπρελα.
πισω απο τα ασπρομαυρα σου γυαλια.
διπλα απο αυτο το ασπρο ονειρο.
FUCK OFF.

gamw to

Και μπαινεις σε τριπακια περιεργα.
νομιζεις οτι βρεχει ενω σταγονα δεν πεφτει.
μονο δακρυα.
απο ματια και ψυχες.
κοιταζω τις φατσες τους και ερχονται στο μυαλο μου μονο ασχημες εκφρασεις.
και κινησεις.
αλλα ολοι ξερουν πως κινησεις αποτομες δε κανω συχνα.
ξαφνικα το κενο σου γεμιζει με μαλακιες του μυαλου.
αυτο το μαυρο που λατρευες,τωρα το σιχαινεσαι.
λες και ειμαι εξωγηινος νιωθω.
ψαρι εξω απο τη γυαλα.
ποιος μου κανει πλακα?
το μαυρο μου μελανι δεν ειχε αντικρυσει τετοιες λεξεις.
δε μπορω να το εκφρασω.
να το απλουστευσω.
να το κανω δικο μου.
ΔΕΝ θΕΛΩ!
φυγε μακρυα κακο ονειρο.και γυρισε με πισω.
οταν παιζαμε μαζι στην αλανα ηταν ομορφα.
παιχνιδια του μυαλου.
μια απουσια ισοπεδωτικη.

on a bus ride to winter

ξυπνας
κανεις βιαστικα μπανιο
ντυνεσαι και βγαινεις εξω
περιμενεις στην σταση οπως ολοι
κι ας βρεχει
ομπρελα δεν εχεις
ποτε δεν ειχες
#στο σχολειο μονο σου αρεσε να τις κοιτας ανοιγμενες ολες μαζι σε μια γωνια
σαν παρεα ηταν,
που τα λεγανε#
μπαινεις στο λεωφορειο
καθεσαι διπλα στον πιο διαφανο ανθρωπο που μπορει να ξεχωρισει το ματι σου
στα ακουστικα σου παιζουν τραγουδια μπερδεμενα
κι εξω βρεχει

(

Φωτογραφίες
Γιώργου Kασαπίδη)

realize that

εσωτερικη εξορια λεγεται αυτο που περναμε.
αυτη η γκρινια και η ταση να τα βλεπουμε ολα γκρι με πολλες ακρες.
μυτερες γωνιες που σκονταφτουμε.
γεμισαμε μελανιες και συνεχιζουμε να σκονταφτουμε.
δεν αναρωτιεμαι γιατι.

ετσι μεγαλωνουμε

*ஐ*

ποναει το στομαχι μου.δηλαδη οχι ολο.εκεινη η τρυπιτσα.την ονομασαμε παπακι.ετσι τωρα ποναει το παπακι μου.καιρο ειχε να γινει αυτο.ισως αυτο ηταν ενδειξη οτι μεγαλωσα η οτι εγινα λιγοτερο ευαιςθητη.ισως παλι συνηθισα να ταιζω το παπακι τα χαπια του και γι'αυτο με ειχε ξεχασει κι αυτο.δεν τους αντεχω τους ανθρωπους.οσο κι αν τους συμπαθω,αγαπω,8ελω κοντα μου.υπαρχουν στιγμες που δε τους αντεχω.δε μου φταινε αυτοι.απλα οι δικες μου ερωτησεις γεμιζουν τοσο το μυαλο μου και το μεσα μου που δεν εχω χωρο για τιποτα αλλο.και γιατι να εξηγω παντα τι νιωθω και τι συμβαινει?δικο μου ειναι.δε θελω να το μοιραζομαι παντα.κι ομως πως να εξηγησεις το αλλοκοτο σου ειναι?πως να πεις πως η μοναξια σου σε ισοροπει στα δυσκολα?πως να πεισω και εμενα.
απεχω απο πολλα συνειδητα.
αγκαλια με το ασυνειδητο μαλλον.
τι σημαινει ηδη?
ποτε προλαβε κι εγινε αργα?
γιατι ειναι αργα?
ποσο νωρις επρεπε να ειναι για να μην ειναι αργα?
ειδες τελικα που δε βρισκουμε απαντησεις.δεν ειμαστε ιδιοι.αν ειμασταν δε θα χρειαζομασταν ο ενας τον αλλο.
και κατι που μαρεσε,και σιγα σιγα το λατρευω.
"-οι πεταλουδες χρειαζονται παντα τα μωβ φιλια?
-οχι οι πεταλουδες χρειαζονται παντα μια πρασινη καμπια.Η αλλιως αυτο που η καμπια το λεει τελος,ο θεος το λεει πεταλουδα"


there's nothin left except dreamin.daydreamin.powerfull enough close to reality

κοιμασαι πολυ

ξυπνησες νωρις και δεν ξερεις τι να κανεις.
ανοιξες μεχρι και το παραθυρο.
σαν ενδειξη καλης θελησης πως θες να ζησεις αυτη τη μερα.
εχει πολυ συννεφια.και κρυο.
απο αυτο που σε ξυπναει και σου παγωνει τη μουρη.που κλεινεις τα βλεφαρα σου και νιωθεις το κρυο μεσα σου.
τα συναιςθηματα συγκρουονται οπως τα αυτοκινητακια στο λουνα παρκ.μονο που ο οδηγος ειναι παντα ο ιδιος.ο εαυτος σου.
κοιμασαι πολυ.
αφυσικα πολυ.
αρνεισαι την πραγματικοτητα με τον δικο σου τροπο.
κρατας επαφες με τους ανθρωπους που ακομα δε σε κανουν να νιωθεις αβολα.
νομιζεις.
8υμαμαι ενα ξημερωμα ιδιο με το σημερινο,στη ζωη σου.
ηταν πριν 3 χρονια περιπου.
μονο που δεν ξυπνησες.γιατι δεν κοιμηθηκες ποτε.κι εκεινο το δωματιο που μισουσες.
η μικρη σου φυλακη.
το βλεπω στις σκεψεις σου πως το αποζητας παλι.
να μην ξεχασω να σου πω ποσο μου λειπεις οταν φευγω..ακομα και χωρις βαλιτσες

apousies

ειναι στιγμες που ολα τα στερεα πραγματα που εχεις στη ζωη σου φευγουν.
δεν φταις εσυ που δε τα κρατησες σφιχτα.ουτε που δεν εδωσες την πρεπουσα σημασια.δεν υπαρχουν πρεπει στις σχεσεις των ανθρωπων.
οι απουσιες ειναι κατι που πονανε.ακομα κι απο το σχολειο αν το παρουμε,ολοι καιγομασταν κυριως για τις απουσιες παρα για τους βαθμους.γι'αυτα τα πραγματα ανησυχουν οι μεγαλοι.
φευγει καποιος και σου μενεις ενα κενο.δεν ξερεις πως να το παλεψεις.στην αρχη δε μπορεις να το συνηδητοποιησεις κιολας.ειναι επειδη δεν το περιμενες?δε νομιζω,γιατι κι αυτα που περιμενουμε δεν τα συνηδητοποιουμε ευκολα.ισως δεν θελουμε.ισως παλι φταιει το γεγονος οτι εχουμε μεσα μας μια ελπιδα.οτι τα πραγματα θα αλλαξουν.
το χειροτερο μου ειναι οι απουσιες.
ολοι με φοβουνται σε αυτες.δεν μπορω να εκδηλωθω.να πω τι εξαλλου?
μια φορα μονο φωναξα θυμαμαι.κι αυτο γιατι,επρεπε να καταλαβουν πως οι απουσιες οι δικες μου δεν ειναι ιδιες με τις δικες τους.πρεπει να ζησουμε με αυτες.η ζωη προχωραει κι εμεις δε μπορουμε να μενουμε πισω.αναμνησεις.στιγμες.και παντα στο μυαλο μια εκφραση"δε προλαβα".
δε το δεχομαι.ουτε απο τον ιδιο μου τον εαυτο.καλο ταξιδι,δικο μου ταξιδι.