you gotta

Learn to say good-byes.

φοβαμαι.εντ ιζ ιτ γουορθ ιτ ορ νοτ?δεν ειχα αναρωτηθει ποτε.επρεπε τωρα?δηλαδη γαμωτο

ποναει απελπιστικα το κεφαλι μου.

σκεφτομαι σοβαρα να προσπαθησω να βολευτω καπου στο πα ματια στατωμα.

δε με χωρανε τα ρουχα μου,κι οι μουσικες μου μοιαζουν ολες ιδιες.

ειναι σαν εσωτερικο καψιμο.

σαν ενα μεγαλο φορτηγο που το βλεπεις να τρεχει πανω σου κι εσυ μενεις εκει.

κολλημενος με τα ματια στα φωτα.

ειναι χαρισμα να μπορεις να κανεις τον αλλον κομματια.ειναι χαρισμα σου δηλαδη αυτη η πορτα.παραδεισου και κολασεως γωνια.

οι σκεψεις ειναι υπουλο πραγμα.και τρυπανε μεσα μεσα βαθεια.

χαρισμα.

χαρισμα σου εγω.

για πεταμα ομως οχι.

γιαυτο προσοχη.

γιατι ακομα και οσα λυγιζουν καποτε σπανε.

otan o synagermos xtypaei ola symbainoun magika

I was outside barefoot

the only thing I could feel

was my heart beatin fast and

the rain pourin down on me.

all I ever think about is you

κοιτα με κατι προσπαθω

ξυπνησε.

ψεμα.

δεν κοιμηθηκε και πολυ.βηχας βλεπεις...

αναψε το θερμοσιφωνα και εφτιαξε καφε.

δεν εχει χρονο για πολλες σκεψεις.

τρεχει.οχι γιατι φευγει.γιατι δεν αντεχει αλλο το τιποτα.
την βλεπω καθε μερα να γερναει με ταχυτερους ρυθμους.
και με κοιταει μες τα ματια σαν να ψαχνει δικαιολογιες γι αυτη την κατασταση.
ετσι ειναι οι καιροι.ισως.

ανεβαινει τη σκαλα να μαζεψει και να φυγει....κοιταει το παραθυρο.

εχει ακομα φεγγαρι....

"προλαβαινω να ονειρευτω?"

στην Αθηνα δεν εχω φιλους μονο γνωστους.ΝΟΤ.

η μοναξια εδω μπορει να σε σκοτωσει.

η Αθηνα δεν ειναι σαν ολες τις αλλες πολεις.μικρες ή μεγαλες.

ειναι μια κατηγορια μονη της.ολοι λατρευουν να τη μισουν και να την κραζουν.
κι ολοι εδω ερχονται κι ολοι απο εδω θελουν να φυγουν,καλυτερα να ξεφυγουν.

οταν δεν εχεις φυγει περα απο το σπιτι σου,τη γειτονια σου και το μερος που βγαινεις και κοινωνικοποιεισαι.σε οποια πολη η χωριο κι αν μενεις....δεν εχεις δει τιποτα.

δε σου φταιει η Αθηνα.

(εν προκειμενω δε μου εφταιγε με τιποτα η Αγγλια.
αφου λατρευω τη βροχη.και τις συννεφιες.και τα παρκα.και τις λιμνες με τις παπιες.
και αυτο το διαφορετικο και πολυπολιτισμικο γυρω.κι ολο αυτο το χαος εν ταξει.
αλλα αυτο ειναι αλλο κεφαλαιο.)

η μοναξια εδω δεν μπορει να σε σκοτωσει.
περπατουσα στην Αθηνα σημερα καθως βραδιασε.
καθε στενο εχει και μια διαφορετικη ιστορια,μια διαφορετικη μικροκοινωνια.
δε μεγαλωσα στο κεντρο.
μεγαλωσα με τη γιαγια να με πηγαινει σχολειο και να μου αγοραζει σοκοφρετες.και μετα ηρθα εδω.λιγο εξω απο την Αθηνα αλλα ακομα Αθηνα.

αν οι εαυτοι μου δεν μαλωναν μεταξυ τους η Αθηνα ισως γινοταν το playground μου.ισως γινει.ισως παλι οχι.

μ αρεσει εδω.που ειμαι τοσο μακρυα και βαριεμαι να φαω τη μαυριλα στη μαπα.κι ετσι κλεινομαι και κανω ονειρα ηλεκτρικα κι αλλες παλι φορες απλα καθομαι στον κηπο χαιδευοντας το σκυλο με τις ωρες ονειρευομενη πως ολα οσα υπαρχουν εκει εξω με περιμενουν να γινω καλα και να ζησουμε μαζι.

μαλακιες.

σκεψου πως οταν παω στο κεντρο χαιρομαι.ειναι σαν ενας αλλος κοσμος.ναι πενταβρωμικος.αυτη τη μαυριλα την αναζητας ωρες ωρες.κι αλλες παλι βαζεις τα καλα σου για να κυκλοφορησεις στους δρομους της,σαν για να περασεις συνεντευξη για να σε παρουν για ανθρωπο-φιλο-σχεση-παρεα-κουλ και δε συμαζευεται.
ναι δε λεω αφιλοξενη για οποιον δε ξερει.αλλα ποιος ξερει την Αθηνα τοσο καλα?νομιζω κανεις.ολοι ξερουμε οτι θελουμε,οτι ψαχνουμε,οτι ζουμε κι οτι κουλτουροαλτερνατιβ εχουμε ανακαλυψει.γιατι ετσι μας μεγαλωνουν εδω.μαλακιες.μικρα πυροτεχνηματα σκανε παντως.κι αυτο μερικες φορες αρκει.σχεδον παντα δηλαδη.
ολα ειναι ομορφα.κι εδω ομορφα ειναι.κι ισως εδω καλυτερα.γιατι η μοναξια εδω δυσκολα σε σκοτωνει.κρυβεται στη γωνια της.παραμονευει αλλα δε κανει το μοιραιο βημα.ακομα και στο μετρο.δεν εχεις νιωσει πως ενα βλεμμα η μια παρουσια ειναι πιο φιλικη?μην πεις οχι εγωισταρε.το βλεμμα νικα τα παντα.ειναι το βασιλειο του εκει μεσα.

νομιζω

νταντι κουλ αμ στιλ μι

της ελεγε σχεδον καθε μερα το ιδιο πραγμα.

να προχωρας μπροστα.

σαν τους δεικτες του ρολογιου.

μην κολλας στα παλια,μην κοιτας πισω.να κοιτας ψηλα και να τρεχεις κατα εκει.

ηθελε τοσο να του δειξει πως το κανει. με το δικο της τροπο.

και τα προτυπα ξερεις καπως ετσι χτιζονται μεσα μας.οταν προσπαθουμε.

υπαρχουν καποιοι που θελουν να σε φυλακισουν κι αλλοι που διασκεδαζουν τις μερες τους με την παρουσια σου.
μεχρι οσο τους κανεις.κι οσο αποδεχεσαι τους κανονες-(κακο-νες) τους.

μα οι μπαμπαδες δεν ειναι ετσι.
σου χτιζουν ροζ βασιλειο και σου χτυπαν την πλατη υπεν8υμιζοντας πως ειναι εδω για σενα.κι ας μην ακολουθεις παντα τους κανονες.

τους δικους μας ανθρωπους κακως δε τους ζουμε σαν σπουδαιους.που παντα ειναι τελικα.

ντραγκζ νεβερ χελπντ ινσομνιια

οταν εχω αυπνιες και στριφογυρνω στο κρεβατι κυνηγωντας την κρυα γωνια του μαξιλαριου

γραφω δισκους.με μουσικη κι ας μη ξερω ποιο ειναι το φα και ποιο το σι.
κι απο πανω διαβαζω ολα αυτα που θα ηθελα να εχω γραψει και κατα καιρους εχω σκηνοθετησει στο μυαλο μου μεχρι και της τελευταιας λεπτομερειας το χρωμα απο αυτες τισ ιστοριες.

μιλαμε για χρωματα και ηχους και ιστοριες που σε ταξιδευουν και ονειρα που δε θα γινουν ποτε αλλα ωραια θα ηταν αν και εφὀσον κι αμα ποτε δε ξερεις ισως και να.

κι η φωνη μοιαζει σαν δικη μου αλλα δεν ειναι και εχει μια θεατρικοτητα και μια αφελη παιδικοτητα.

κι ολα αυτα σε ενα δωματιο η μηπως ταρατσα που εχω ζωγραφισει τους τοιχους και φωτογραφιζω τα χαμογελα με πλαστικους φακους και ωραια θα ηταν.

και μην ξεχασω,θα εχει και νεροπιστολα και σκοινια για μπουγαδα με μανταλακια

βρεξε.περπατα.ελα.ολα εμεις τα χαλαμε κι εμεις τα φτιαχνουμε.κι ασ αστραφτει.

αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
οι μερες δεν ειναι παντα καλες ή κακες.
υπαρχουν κι αλλες.
αυτες που αστραφτουν.
και ειναι 2 ειδη.
σημερα αστραφτει και βροντα.
βραζει το κεφαλι της.
ειναι δυσκολο να πολεμας με τον εαυτο σου το εχει καταλαβει.
πλεον δεν την αναγνωριζει.
αστραφτει.
κοιταει εξω απο το παραθυρο.
μας βγαζουν φωτογραφιες.
που εισαι?θελω να μας βγαλουν μαζι.
οταν κοιμοταν καποιος ηρθε και της ξεριζωσε την καρδια.
αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
παντα ηθελε να φυγει μακρυα.
μα τωρα απλα θελει να παει εκει.
κι ας αστραφτει.
κι ας της ξεριζωσαν την καρδια.
κι ας μην ειναι καλη μερα.
δεν ειναι ολες καλες.
ουτε ολες κακες.
ισως με τη βροχη.
ισως μολις βγει κι αρχισει να περπατα να συναντηθουν.
ισως στη βροχη.
αστραφτει.
κι αυτη καθισμενη στο παραθυρο της μετραει σιωπες.
και πληγες.
δε ζεις ετσι.
κι ας αστραφτει.
κι ας ευχεσαι να βρεξει.
κι ας ευχεσαι να συναντηθουν.
νιωθει νεκρη μα δε ξερει αν ειναι.
μιση σιγουρα.
μιση.κι ας αστραφτει.

"ο αριθμος που καλεσατε δεν υπαρχει η δεν ειναι προσβασιμος απο το δικτυο μας"
κι ας αστραφτει.

στο τελος νικα αυτο που δε νιωθεις πια

whatever lola wants lola gets...(http://www.youtube.com/watch?v=-g5YNPzr8NM)ειθισται.αλλα ειναι τοσο κριμα αφου τα πραγματα ειναι αλλιως καλυτερα.

οι τοιχοι που χτυπαμε ειναι δικη μας επιλογη.
κι οι πριγκιπες που μας μαχαιρωνουν επισης.
και τα χρυσα κουτια που περιεχουν βομβες.κυριως.
δεν ακουσα τι ειπατε οριστε?
ναι δικα σου ολα.
να χτυπιεσαι,να εχεισ ματωσει,να εχεις ξεχασει τους εγωισμους και τα καθως πρεπει.
να ξεγυμνωνεσαι και να μη σε νοιαζουν οι πληγες.
να θες μονο μια αποκριση.
μια αφορμη για να κρατας σφιχτα το χαμογελο σου που εχει την υπεροχη ικανοτητα να ξεγλιστρα.
στο κλεβουν.
οι λεπτομερειες.
ειναι κι οι ανθρωποι.
διαφορετικοι.
μενουν στο φαινεσθαι και χαμογελουν πλαστικα.
αγκαλιαζουν τυπικα αλλα πως αγαπανε?
πως ξυπνανε?φορωντας την γυαλιστερη τους πανοπλια?
μονο?
και πως μπορει να σε γεμισει αυτο?
μας βαζουν σε μια μηχανη αλλαγης αναζητησεων.
αυτο ειναι δε μπορει να ειναι κατι αλλο.
να ειμαστε τοσο τυφλωμενοι οταν οι αλλοι γυμνωνονται μπροστα μας.
την ψυχη τους.
τα μεσα που ολοι κρυβουν.
αυτο που θελει θαρρος και ποτε δε πετυχαινει το σκοπο του.
ο οποιος μονο να ξυπνησει την αληθεια και την αντιδραση μπορει να ειναι.


κι ολα αυτα για να φτασει η ωρα που θα σβηνει ο ηλιος και θα αρχισει να φοβαται η πριγκιπισσα-αλητισσα του παραμυθιου και καποιος θα τις πιασει το χερι,θα την κοιταξει η εστω θα της ψυθυρισει "δεν εισαι μονη πια"

it hurts to bleed/nobody asks why

κι εισαι εκει.και δεν υπαρχει κανενας εκει.και ολα γυρω ειναι κοκκινα.
και ξερεις οτι πρεπει να ζησεις σ'αυτο το κοκκινο κελι για καιρο.
και περιμενεις να σε ρωτησει κανεις αν συνηθισες και δε το κανει κανεις.
και περιμενεις αυτος που στεκεσαι πλαι σου να το παρατηρησει κι αυτος κοιταει αν οι καλτσες του ειναι ισιες.
και περιμενεις ποτε θα σε ακουσουν που φωναζεις κι αδικα περιμενεις.
δεν ειναι ολες οι φωνες ιδιες
και αν γεννηθηκαν χωρις αυτια ειναι η παρηγορια σου.
λυπαμαι χανεις.
γιατι εσυ φταις που περιμενεις κι οχι αυτοι που δεν ακουν και δε βλεπουν.που δε κοιτουν πιο προσεκτικα.να λυσεις τα προβληματα σου.


και περιμενεις να σε κοιταξουν που αιμοραγεις και βαφεις τους τοιχους σου.
αλλα ποτε καταλαβαινουν οτι κοπηκαν τα φτερα σου οσοι δεν σε θελουν να πετας?

αυριο θα ειναι μια αλλη μερα κι ο ηλιος τα κοκκινα θα τα δειχνει ροζ.
κι εσυ δεν εισαι εδω.
ησουν ποτε?
ειναι μικρο το κελι δε θες να στριμωχτεις

γιατι για να εισαι πρεπει να το θες με ολο σου το ειναι.
οι εγωισμοι που δε χωρουν στην αγαπη ειναι αυτοι.

9

δε μπορεις παντα να εξηγησεις τις εκρηξεις μεσα σου.η αυτες που τους αφηνεισ να δουν.

τα πυροτεχνηματα στην καρδια σου ομως θα ηθελες να τα δουν ολοι.

ραντομ κουλνες-χαμηλοταβανες πτησεις κρυβουν εκ-πληξεις

σιγουρα.
οσα σκεφτομαστε κι οσα βιωνουμε.
οσα ονειρευομαστε και σε οτι σκονταφτουμε.
δεν ειμαστε μονοι.οχι x files φαση οχι.

απλα να
θελω να πω.
δε μπορει να ειμαστε οι μονοι ακομα κι αν νιωθουμε ετσι.
οσο κι αν ντρεπομαστε να το παραδεχτουμε στον καθρεφτη μας η στους οικειους μας.
τρωμε φρικες.

fullstop. full stop. stop.

κατεβαινεις σ αυτη τη σταση κι απλα περιμενεις.
βυθιζεσαι στο ταβανι σου και μερικες φορες παραπλανιεσαι η μηπως περιπλανιεσαι και στους 4 τοιχους.
γυρω γυρω.ειναι οταν ξαφνικα κυριευεσαι απο νευρα που καθεσαι απραγος η σιωπηλος τοσες ωρες.
οι καταθλιπτικοι λενε πως βυθιζονται στο κρεβατι τους,πως κοιμουνται πολυ.αλλα υποθετω πως οι ταμπελες δεν εχουν σημασια.
το τι σε φτανει στο κρεβατι σου κολλημενο κι αποκομμενο απο τον πλανητη με χιλιαδες δικαιολογιες...βγαινει απο εναν περιπλοκο αλγορυθμο που να σου εξηγω.
υπαρχουν λοιπον κι αυτες οι καταστασεις.που οταν τις ζεις αποφευγεις ανθρωπους , κινησεις ακομα και συναισθηματα,μερικες φορες.
σαν να μπαινεις στο pause και να γουσταρεις.
δε πιστευω πως συμβαινει μονο σε εναν αυτο.ε
δεν ειμαστε μοναδικοι στισ εμπειριες μας.σιγουρα καποιοι μαζι κι εγω μπορουμε να γραψουμε βιβλια και εγχειριδια -ινδικα φυσικα σαν τα χοιριδια-για το πως να κανεις τη ζωη σου αυτο που δε θες.without a soul.
απλα ο καθενας το βιωνει αλλιως.
και η συγκεκριμενη κατασταση ειναι δυσκολο στο να την φτυσεις να την κοιταξεις και να την βγαλεις στο φως.
αυτο της απραξιας.που ταβανοθεραπεια δε λεγεται ουτε σιωπηλη ειρηνικη παρεμβαση με συγκαταθεση του παθοντος.
αν κι αυτο το without a soul ισως παιζει και σε λαθος στρατοπεδο.
αν εχουμε πολλουσ εαυτους μεσα μας οπως τεινω να πιστευω σαν γλυκητατη σχιζοφρενης τοτε εντακσει χωρισ μια ψυχη τα βγαζεις περα.γιατι γατα εισαι βρε κουτο.
γκαντεμογατα η χοντρογατα who cares/

δεν ειναι ασχημο,ειναι φαση.ειναι μαθημα η ενδοσκοπηση.
η τιποτα απολα αυτα απλα απλα προβλημα.
και σιγα τα ωα.
σε τετοιες καταστασεις.
οταν μιλας με το ταβανι και τους τοιχους λεω ντε,δεν ειναι οτι δε θες κανεναν.
στην πραγματικοτητα θες στοργιδα και φροντη σαν τρελος.
κι ασ τους διωχνεις με τον τροπο σου κι ασ απομωνονεσαι.
γιατι ετσι εχουν αυτα.
οι ανθρωποι που θελουμε να εχουμε διπλα μας.πρεπει να δεζονται και το spa μας.
ιδιωτικο και καθαρα προσωπικο και ψιλοτσαμπα.εκτος αν συνοδευεται με τονους παγωτου που το τρως κατευθειαν απο το μπωλ με το κουταλι.
μπουρδες.τοτε απλα το σωσιβιακι που χτιζεις για τισ επομενες καλοκαιρινες σου εξορμησεις το φουσκωνεις νωριτερα.
το θεμα ειναι,να περναει γρηγορα.γιατι οταν το ζεις η αισθηση του χρονου γινεται μια ξενη.
και να προλαβεις να ξαναεγκληματιστεις στην κοινωνια ωρα μηδεν εκει εξω.
αλλιως την πατησες και εχουν φυγει ολοι οσοι σου χτυπαγαν απεγνωσμενα την πορτα να δουν αν εισαι καλα.η απλα αποκοιμη8ηκαν στα σκαλοπατια κι αντε ξυπνα τους.
ολα γινονται για καποιο λογο?
clise και παλιομοδιτικη σκεψη.αλλα ποιος ξερει.εγω σιγουρα οχι.

απλα θα συνεχισω να ακουω για λιγο ακομη να ακουω το ανθρακικο που χορευει τσικ τσικ στο τσιγκινο κουτακι διπλα μου.

f is for fuckin friendship

"...Οι φίλοι , οι πραγματικοί εννοείται, σε αποδέχονται όπως είσαι.

Με τις αδυναμίες, τα λάθη και τα πάθη σου. Οι φίλοι ξέρουν τις αλήθειες σου και συνεχίζουν να σου μιλάνε! Και να σε αγαπούν. Οι πραγματικοί εννοείται,το πάμε. Δεν παλεύεις να αποδεικνύεις τον εαυτό σου όταν είσαι μαζί τους.

Οι φίλοι είναι το ξεχωριστό μέρος που έχει ο καθένας μας. Ένα μέρος που μπορείς να γυρνάς κουρασμένος , να βγάζεις το καμουφλάζ και τα στολίδια σου και να πέφτεις να ξεκουράζεσαι. Είναι αυτοί που θα σε κάνουν να κλείσεις την τηλεόραση κατά τις 8 , που τώρα από Σεπτέμβρη, θα αρχίσει να σε πείθει πάλι πως είσαι ένας βλάκας που πεθαίνει..."

αποσπασμα απο οναρ http://onarmusic.gr/kalokairi/

καποτε ειχα πει οτι οι φιλοι,οι πραγματικοι φιλοι,ειναι οι συγγενεις που επιλεγεις.

οταν εισαι περιεργος ανθρωπος-οτι κι αν σημαινει αυτο-,τους φιλους σου τους βαζεις σε εναν καναπε πρωτη θεση στην πιστα της ζωης σου.καναπε οχι τραπεζι.
για να καθονται οπως θελουν,ακομα και να κοιμουνται πλαι σου.
να αραζουν πως το λενε.
ειναι αυτοι που αν στους πειραξουν βγαζεις οπλα απο κρυφεσ τσεπες καθε ειδους.
αμα μπορουσες να δαγκωνες και να μην σε περασουν για παραφρων,θα το εκανες.

η ζωη μας αλλαζει τοπο κατοικιας,συντροφους και εποχες συνεχεια.
ειτε το επιδιωκουμε ειτε οχι.
το πρωι καλοκαιρι το βραδυ χειμωνας βαρυς.

χειμωνας ναι.
οταν σου λειπουν οι φιλοι σου ετσι ειναι.

assumption is the mother of all fuck ups

συνεχιζω να το πιστευω.

το να υποθετεις και να νομιζεις ειναι αυτο που σε τρωει.
ειναι αυτο που μας διαχωριζει απο τα παιδια και μας κανει ξαφνικα αυτο που σιχαινομαι.μεγαλους με το πιο ασχημο προσωπο τους.αυτο της αποξενωσης,του ασε με ρε φιλε στη ζωη μου.του απολυτου.της παρεξηγησης χωρις εξηγηση.

ανθρωποι πανε κι ερχονται συνεχεια στη ζωη μας.αλλους τους παραχωρουμε θεση στον καναπε και σηκωνονται και φευγουν.κι αλλοι απλα καθονται στο χωλ.
κι αλλοι εχουν γινει ο καναπες.ο εαυτος σου κι η προεκταση του.

δεν ειναι ενος ή δυο η επιλογη.

αναθεμα κι αν ξερω αν ειναι συγκυριες η απλα αναποφευκτη δρομολογηση πραγματων.

το θεμα ειναι οτι τελικα ολα στο χερι μας ειναι.

κι οσοι μενουν αν μεινουν κι οσοι φυγαν αν θα ξαναγυρισουν η οχι.

η μηπως φυγουμε εμεις τελικα μετα απο τοσες μαχες?

η ζωη ειναι παιχνιδι που παιζει με μας.

το σκακι μας το χουμε στην τσεπη,αλλα εγω προσωπικα σκακι δε ξερω ουτε απο στρατηγικες.

απο σιωπες και στιγμες και αγκαλιες κατι λιγα.εμπειρικα.

φιλος η φιλη.συγγενεις ουτε εξ αιματος ουτε εξ αγχιστειας.

Εξ....αφορμων.

ειναι αυτοι που περιμενουν πως και πως να βρουν μια στιγμη να μοιραστουν τη σιωπη τους οταν δεν ειναι καλα.
ειναι οι ανθρωποι που οταν εισαι στην ακρη της γης,βρισκουν ακομα και περιστερια να σου πουν ενα γεια κι ενα χαμογελα.
ενα δε πειραζει που δεν εισαι εδω,οταν θα ερθεις ολα θα ειναι ομορφα.
ενα συνεβησαν πολλα,μα προχωραμε απο δω και περα ξανα.
ειναι πολλα.κι ολα σε ενα.οχι 1+1=2

καληνυχτα.....

πως αλλιως το λενε,για να μην ακουστει φτηνο-ιδιο-συνηθισμενο

"....Η κανείς η κι οι δυο μαζί, μ'ακους

το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και , μ'ακους

της αγάπης

μια για πάντα το κόψαμε

και δεν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς , μ'ακους

σ'αλλη γη , σ'αλλο αστέρι , μ'ακους ...."

(μονογραμμα-τι αλλο)

ειναι καιρος που σβηνω το φως και ψαχνω να σε βρω..

πανε 2 νυχτες... κι ομως μοιαζει αιωνες μακρυα αυτες οι μερες..

και ποιος δε ψαχνει για λιμανι?

κι οταν το βρισκεις,σα να βουλιαζεις μοιαζει.

κι αν τα κυματα που φερεις μαζι σου τα αντεξει η προβλητα τοτε τι.

κι αν δε μπορεις να κλεισεις ματι χωρις τα ματια του να σε κοιτουν,τι τραγουδας για να αποκοιμηθεις.

δε μπορει να ναι οαση σκεφτεσαι.ουτε οφθαλμαπατη.

σε κουρασαν τα ταξιδια.κι η ερημος μοιαζει με θαλασσα και τουμπαλιν.

αστερι μου,σκεφτεσαι.και το κανεις δικο σου.μολις βρεις αυτο που σου κλεινει το ματι στον μαυρο ουρανο.

-και δηλαδη τι δικο σου?

-εχετε τιτλους ιδιοκτησιας κυρια μου?

-εμ...οχι...να....γιατι θα πρεπε?αφου ειναι δικο μου.το κοιτω και μου χαμογελαει.με συντροφευει σε ακρογιαλιες και σε βουνα.μα ακομα κι οταν αποκοιμιεμαι στη διαδρομη του γυρισμου απο τα ταξιδια μου.και ειναι εκει σου λεω για μενα μονο!δε χρειαζομαι τιτλους!

-οι καιροι αλλαξαν.

-μα αν θελετε να ξερετε,δε με νοιαζει τι εκαναν,κι αν θελετε να μου το παρετε.εγω δικο μου το νιωθω.δικο μου.οχι απο εγωισμο,μα το αγαπησα.

assumption is the mother of all fuck-ups

κι εγω νομιζα,και εγω θεωρουσα.κι εγω σε ακουσα και σε θαυμασα που τα ελεγες τοσο εντονα,σχεδον τα πιστεψε και το χτες και ο δρομος και τα λογια λογια λογια.


οι περισσοτεροι λενε ψεματα στον εαυτο τους.

κι αφου πειστουν τα προβαλλουν σαν επιχειρηματα του σημερα τους.

πως προχωρας ομως ετσι?
χωρις καρδια εννοω.
γιατι αλλιως,μια χαρα βολευει.

αυτοι που γλυφουν τα αυτια μας δε θα ερθουν ποτε να μας βοηθησουν στο γκρεμο.
μα θα τρεξουν στο μπαλκονι να το πουν στο γειτονα.

ολες τις μαχες που εδωσες,με το ξυλινο σπαθι σου,τις εκαψε η φωτια απο τα ψεμματα που λες στον εαυτο σου για να αποκοιμηθεις.

χαρτινη βαρκουλα στον ωκεανο προφασιζοσουν.
μα εσυ ζητησες χαρτι για να φτιαχτεις.

οσα φωναζες χτες για τα χρυσα παλατια,χαθηκαν στο σκοταδι.
και σημερα καθαριζεις τις σκαλες τους σιωπηλα.

αγερωχο που σε κανει ο εγωισμος ε?
και πανω απὀλα δικαιο.

κι εμεις νομιζαμε πως δε θα αλλαζε τιποτα και κανεις.......

στο δωματιο αυτο

στον χωρο σου εισαι ο εαυτος σου.
γυμνος μπορεις να κυκλοφορεις.
να τραγουδας και να χοροπηδας μπορεις.
να κοιμασαι και να ζεις.
να ζεις.
εκει μεσα ζεις.
στην προσεχτικα φτιαγμενη φυλακη σου.
οταν κλεινεις την πορτα,απλα θυμουνται το χαμογελο που τους χαρισες.
και το εχουν δεδομενο.
κι εσυ εκει μεσα ζεις.
πραγματικα.
την αληθεια σου.
οπως εισαι.
δυσκολα τα πραγματα η ευκολα.
κανεις δε βλεπει.
μονο τοτε ζεις.

μην τρεχεις,περπατα

σε μεγαλωνουν σαν playmobil.

με στυλιζαρισμενα μαλλια,με ρολο,με επαγγελμα,με συγκεκριμενο μεγεθος και πλαστικο.

να τους αρεσεις.
να ταιριαζεις με τους αλλους.

αλλα χωρις αυτια.

κι εγω τωρα πως θα φωναξω,αφου δε θα με ακουσω.

αν μαγαπας,κατσε κατω στο πατωμα.
μη με μαλωνεις που λερωνω τα ρουχα μου,η που ειμαι ξυπολητη.
διωξε τους φοβους μου.κι ας ειναι ανοητοι.
γιατι δε το αντεχει αυτο κανεις.
το εχω δει μπροστα μου χιλιαδες φορες.
ουτε καν εγω.αυτο ειναι που μαχαιρωνει.

αγκα8ια

καθενας στο πεταγμα του παραλληρει.

οταν μπαινεις σε αυτους τους εφιαλτες ομως δε βλεπεις.

κι οσοι ειναι διπλα σου πρεπει να σε ξυπνησουν.

οχι με φωνες.

με βοηθεια.

κι ας μη μιλας γιαυτο.

κι ας τους χαμογελας καταματα.
τον εαυτο σου ξεγελας.

ολοι φευγουν.

ολοι τρεχουν.

ολοι κρυβονται συνειδητα η μη.

και τι μενει?

ποιος μενει να σε σηκωσει απο το πατωμα οταν πεσεις.

πες μου.

η δειξε μου

she fell

εχει δυο κοκκινες γραμμες στο προσωπο της

λες και τα δακρυα ειναι τοξικα.

και μετα το ουρανιο τοξο,ελευθερη πτωση απο τα συννεφα.

και επεσε

και πεφτει

πεφτει

πεφτει.

και κενο

κι αλλο κενο.

και το πατωμα.

γρατζουνιες.

φοβαται. ειναι εκεινες οι ωρες που δεν ελεγχει το ειναι της.

που βλεπει μονο με τα ματαια ματια.

φωτοβολιδες ηταν?

βοηθεια ζηταει.κι ας μη ξερει πως.

μπλοκ μπλοπ

εχεις αναπτυξει μια σιωπη.



ενα κουτι που βαζεις οσα ηθελες να φωναξεις κι οσα βρισκεις αδικα.

οσα σου λειπουν κι οσα δεν εχεις το κουραγιο να απαιτησεις.



συγκρουονται δυο φυσεις.



*μπλινκ πλοπ ζζζζζζτ πλοποπ* σαν μαγνητικα μπαλακια στο κεφαλι σου.