ινερ

-δεν αντεχω αλλο
-ναι, το βλεπω
-γιατι με κοιτουν?
-μαλλον απορουν
-τι εννοεις
-τους εχεις γυρισει τη πλατη
-και λοιπον?? δε κανω σωστα εννοεις
-μαλλον
-τι μάλλον?πες
-γυρνα ολοκληρη
-δεν μπορω πια
-γυρνα και αντιμετωπισε
-μα δεν θυμαμαι καν τα ονοματα τους
-θες να σου θυμισω?
-ναι
-προβληματα

21.22

δεν το περιμενα.
και τωρα γεμισαν τα ματια μου αστερια που πεφτουν κι εγω εχω τοσες ευχες και ποια να πρωτοκανω.ξαναπαρε γαμωτο ξαναπαρε

να μην ξερεις αν μιλας σε τηλεφωνητη η στο κενο.να χουν κοψει τα καλωδια και να μην μπορεις ουτε να κρεμαστεις.ωραια

-δεν θελω αλλο να σε προστατευω,δεν θελω αλλο να ειμαι εδω.δεν
δεν μου κανεις πια.δεν μου εκανες ποτε.αλλα σου ελεγα.δεν
δεν ημουν εγω ηταν αλλος που εμοιαζε με μενα.δεν
δεν ενιωσα.δεν
δεν ηταν ομορφα.δεν
δεν μπορει.δεν
δεν ειναι αληθεια.δεν
δεν εισαι εδω πια.δεν
δεν εισαι γενικως.δεν.γενικος.ειδικως πως μπορεσες.και μετα δεν.
τα παραμυθια δεν ειναι ψεμματα.δεν νιωθουν ψεμματα οταν τα ζεις.δεν
δεν σε νοιαζει.δεν
απουσιες.
χτυπανε μολις ανοιξεισ τα ματια σου και λιγο πριν κοιμηθεις.αν μπορεσεις.γιατι εγω δεν.
κι αμα δεν...δεν
.....υπηρξαμε??

εχεις αποδειξεις?τις χρειαζονται στον παραδεισο.
και καποιοι αλλοι για να ζησουν.να προχωρησουν.με καρδια κι οχι τρεμαμενη και φοβισμενη ψυχη.οχι με αμφιβολιες αν ηταν εκει,αν υπηρξε κανεις,η κατι απο ολα αυτα.ποσο αδικο.ποσο.να μην εισαι εκει ακομα και στο να υποστηριξεις την απουσια.την ελλειψη.το φευγιο.ποναει.σε σπαει στα δυο.
σε γεμιζει με ανασες κομμενες και με ματια θολα.υγρα.καθρεφτες που σπανε ολες τις στιγμες μεσα σου και σε τρυπανε.σε ματωνουν.κι εσυ απραγος.παγωμενος.

μπλοουν εγουει

"μετα απο ενα μετριο καλοκαιρι σε τι χειμωνα να ελπιζουμε"....ειπε και μετα αρχισε να τρεχει....

ποσα αστερια μετρησα για να μην ουρλιαξω

αν δε καω αν δεν καεις αν δεν καψουμε και δεν αναγεννηθουμε.

πως θα γινει το σκοταδι λαμψη

λαβ ιζ α μπαλουν εντ αμ νο φακιν κλαουν

ναι γλυκεια μου,οσα λες στους αλλους δεν τα τηρεις.
τα λες πολλες φορες για να τ ακουσεις.

δε θα βγεις ποτε απο το ροζ δωματιο παρα μονο τη μερα που θα αρχισεις να το βαφεις.
ασπρο μαυρο γκρι.

και ξερεις κατι?μαζι χασαμε και μαζι κερδισαμε.ισοπαλια και οφ σαιντ εγω σε δικο σου γκολ.μεγειαααααααααααααααααααααα

ποδια και καρδια στο γυψο.αντε να τρεξεις ετσι

με εκαιγε αυτος ο ηλιος.
κι εγω επεμενα.
οπως παντα.
μα οχι για μενα.
οπως παντα.

ειχα γεμισει το λαιμο μου με κοχυλια και ακομα και σε μενα εμοιαζε πλεον υπερβολικο.σε ενα γαλαζιο δερμα.
ηξερα πως δεν θα τα καtafwetagkjdshlkashjfl...τι ψαχνεις.το πηρα αποφαση,θα βουταγα.κι ας εμοιαζε απιαστο

και τελικα??εκει που εχεις μαζεψει ολο το κουραγιο στις τσεπες και κανεις τη βουτια.......
τα βλεπεις να σκορπιζονται μπροστα σου και να τρεχουν στο βυθο.
μπραβο ρε μαγκα.

θυμασαι που κοιτουσαμε ταστερια να πεφτουν??

i used my only wish

to grow old with you.

from that night most of my nights

i feel old without you.

flip

you love me



but you dont love me enough


to give up on fallin in love

εντ σο ιτ ιζ

ηθελε να βρει τον τροπο.
προσπαθουσε να βρει τον τροπο.
πριν απο καθε προβλημα υπαρχει μια λυση.
και τα εφοδια και οι ικανοτητες.
οι αναγκες και οι επιλογες.
ειναι τυχη.
ειμαι ανθρωπος που κανω πολλες ερωτησεις.
οχι απαραιτητα για να μαθω και να βρω το φταιξιμο που πρεπει να παει.
μα για να με μαθω,γιατι αν δε με μαθω και δεν με βοηθησεις.
δεν θα με δεις ποτε ολοκληρωμενη.
θα κοιταω εσενα κι οχι εμενα σε συνδυασμο με εσενα.
θα περπαταμε και θα παραπαταμε χωρις να διακρινουμε τι μας δινει περισσοτερες εμπειριες,περισσοτερη χαρα,περισσοτερα εφοδια να γινουμε πιο ολοκληρωμενοι,πιο ψημενοι.
να ζουμε πιο πολυ κι οχι να αποφευγουμε επειδη φοβομαστε.
να προχωραμε γιατι μονο αν κανεις ενα βημα σε εναν αγνωστο πλανητη θα ξερεις αν πατιεται η αν ολο αυτο που εβλεπες για στερεο πλανητη ειναι μια ψευδαισθηση.
μπορει και να σε κανει να πετας.

ποτε δεν ξερεις για τι εισαι ικανος.και που μπορεις να φτασεις.
το προβλημα ειναι οτι ξεχνιομαστε.
ξεχναμε οτι οταν μενουμε στασιμοι τοτε μονο καταστρεφομαστε.
αντι να προχωραμε μαζι και εντονα.ο καθενας για τον εαυτο του και ο ενας για τον αλλο.

αν ηταν εξ αρχης θεμα επιλογης κι οχι τυχης.

επιλεγω σημαινει θελω.θελω αυτο αναμεσα σε αλλα.

δεν ξερω τι γραφω.μαλλον.αλλα δε θα κοιμηθω.με ξερω.και με ξερεις.
αν δεν προχωρησεις ενα βημα δεν θα μαθεις ποτε.ακομα κι αν βγει καπου που δεν σου αρεσει η κατι σου λειπει η ειναι απλα αδιεξοδο.
τοτε εχεις παντα την επιλογη να γυρισεις πισω και να ψαξεις,να προσαρμοσεις εσυ οσα ζεις κι οσα ζουνε απο σενα και για σενα.το θεμα ειναι να προχωρας.
κι αν νιωθεις τοτε ναι,θα γινουν ολα οπως ειναι να γινουν.απο επιλογη τους κι οχι επειδη εμεις αποφασισαμε.
εξαλλου εμεις δεν αποφασισαμε ποτε.επιλεξαμε και βγηκε.
το θεμα ειναι να περπαταμε παρεα οχι να περπαταμε γιατι ο ενας ειναι δεμενος με τον αλλο και δεν υπαρχει πισω μπρος αριστερα δεξια επιλογη.

χαοτικ

περπαταω σε ολους τους δρομους και τους αδειους τοιχους σκεφτομαι να γραψω κατι αντι να αρχισω να φωναζω.

ειναι αυτες οι φορες που νομιζεις πως θες να ουρλιαξεις μονο και μονο για να εκτονωσεις το μεσα σου που βραζει.

ποναει ρε φιλε.τη βλεπω στη γωνια να καθεται παρεα με τα συντριμμια και να μην ξερει τι να κανει.

μην πεις ας προσεχε.κανενας αμα ηξερε να προσεχει η πιο ειναι το σωστο δε θα εκανε το λαθος σαυτα τα θεματα.

μπουρδες.και καλικατζουρες παντου.δε μπορει,θα φανερωθουν ολα μια μερα

και τα χαμογελα και οι λεξεις μεχρι κι εσυ.ισως

akou,prosekse.dwse xrono

ειχε αρχισει να βραδυαζει πιο γρηγορα...
θυμοταν ακομα την πρωτη τους βολτα...
θυμοταν ακομα το τελευταιο τους φιλι...

ειναι πολλα που δεν ηξερε,ειναι πολλα που δεν ειχαν ζησει ακομα.
γι'αυτο ξεχναν ευκολα οι ανθρωποι.γιατι δεν αφησαν ποτε τον εαυτο τους να ζησει το κατι ακομα,το λιγο παραπανω.
μερικες φορες φταιει που η επικοινωνια ειναι τοσο ευκολη.αν δεν ειχαμε ολα αυτα που θεωρουμε δεδομενα κι ευκολα ισως ακουγαμε πιο προσεκτικα τις επιθυμιες,τα κρυφα χαμογελα,τις αναγκες ο ενας του αλλου.

την βλεπω μερες τωρα να γυρναει βουβη περα δωθε με ενα βλεμμα που ταξιδευει περα απο τους τοιχους,περα απο το χρονο.
μονο ποτε ποτε με τρομαζει οταν σφιγγει τις γροθιες της και με κοιταει εντονα

δεν ξερω τι θελει να μου πει,απο μικρη αναρωτιουνται ολοι τι γινεται μεσα της.
ειμαι σιγουρη ομως πως οταν σφιγγει ετσι τις γροθιες της λεει:

ζωη θα σε νικησω



και ξερεις κατι?θα τα καταφερει

..=

οταν καιγεσαι πρεπει λιγο πριν δωσεις το οξυγονο που εχεις μεσα σου να ερωτευεσαι την ιδια τη φωτια που σε καιει.δε μπορει αλλιως

-

τουμπιτουμπι

δεν μπορω να θελησω κατι αλλο.

ο καθενας φτιαχνει το δικο του συμπαν και βαζει μεσα οσα στοιχεια ταυτοχρονα θα φερουν καταστροφη κι απολυτη ευτυχια.

σε ισες ποσοτητες να μην ξερεις που να κρυφτεις......

αυτα τα βραδυα που ενα κλικ μεσα σου κανει

κι ηρθε παλι αυτη η ζεστη
αυτη που δεν πολεματε μα πολεμαει
να μπει μεσα σου και να σε λιωσει

ξερεις η ζωη εχει κι αυτες εποχες
μια χειμωνας μια ανοιξη μια φθινοπωρο και μια καλοκαιρι

ολα ασπρο μαυρο και πολυχρωμα

μια υπεροχη ισσοροπια αναμεσα σε συν και πλην το καθενα με τα ομορφα του που την ιδια στιγμη δεν αντεχεις μαζι τους μα δεν αντεχεισ και χωρις αυτα.

καληνυχτα και να μαγαπας.
να με δεχεται εστω και στις μεγαλες ζεστες νυχτες που λιγο πριν σε πνιξουν σε ξαφνιαζουν ευχαριστα με ενα δροσερο αερακι που σου δινει μια αλλη πνοη,μια αντοχη με χαμογελο,μεσα απο το ανοιχτο πατζουρι.

απλα.θελω.

δεν μπορεις να βαλεις λογικη στην καρδια ουτε στα θελω.

θα ονειρευομαι πως θα γινουμε ετσι μεχρι να γινουμε.

και θα μου λες ιστοριες τοτε που και οι δυο μας μονο με θαλασσα μοιαζαμε.γεματοι φυγη.
εως οτου βρουμε δρομο και ταξιδι μαζι.μαζι.ακους?γιατι μας παει το μαζι.

παραμυθακι μου μη με μαλωνεις τσικι τσικι τσικι τσικ

φτανω ως εκει που φτανει η αλυσιδα μου.
εγω μου την εχω φορεσει.
εγω μου εχω φορεσει και την πανοπλια μου.
και για θελω μου εβαλα οτι εβλεπα γυρω μου.
την βιτρινα των αλλων.
δεν ειμαι εγω για σενα.
εγω τρωω τα χερια οσων μου δινουν να φαω.γιατι με εχω μαθει αλλιως.
γιατι δεν αντεχω να μαγαπας.
μονο να κυνηγιεμαι.
δεν ξερω τι λες.
δεν ξερω καν τι κανεις εδω.
πως βρεθηκες κι αν απο θηραμα σε εκανα διακοσμητικο στον τοιχο μου αντι να σε εξημερωσω και να εξημερωθω.

της ειπε=του ειπε

τι σημασια εχει ολοι ξερουν πως τα παραμυθια οσες μαχες και να εχουν,οσα αγριμια,οσα λαθη και παθη,παραμενουν στο ιδιο μονοπατι και με τον ιδιο σκοπο.
να φερουν χαμογελα και γαληνη

γιατι ακομα δε σκαω

περιμενω.
τι περιμενω μη με ρωτας.
τα ιδια ψαχνουμε κι ας μη το ομολογουμε.

μια αληθεια δυνατη να κρυφτουμε μεσα της
γιατι δεν αντεχουμε τα ψεματα
τα γνωριζουμε πια με το που στριβουν στη γωνια
δε μας φτανουν.αλλιως ισως ειναι και πιο βολικα απ την αληθεια.

περιμενω.
κι ας τρεμω μη δεν ερθει το τρενο
μη δεν ερθεις εσυ
μη δεν ερθει η ζωη που περιμενω.

περιμενω να ρθει αυτο το καλοκαιρι.
να με πνιξει στα χαμογελα και στην αμμο που τρυπωνει παντου για να σε κανει ενα με κεινη.
περιμενω να λιωσω απο τη ζεστη και να ψαχνουμε χαρτες μαζι.
γιατι ειναι ομορφο το χασιμο να ξερεις.
σε κανει να νιωθεις αρχοντας του ειναι σου.μεγαλο πραγμα.

σε ασπρες οθονες,πολυχρωμα θελω κι ανομολογητα μου λειπεις.

θα ερθει αυτο που περιμενεις.ισως με μενα ισως με καποια αλλη.
μα θα χω νικησει αν τα βραδυα καμια κουβερτα δε σε κραταει οπως σε κρατησα εγω.
καληνυχτα,μην κλαις.κι αν δεν ερθει αυτο το καλοκαιρι,ισως στο χειμωνα βρουμε κατι να μας τυφλωσει.

ισως παλι μας κρυβεται καλα και ειναι στη γωνια.
απλα περπατα και θα το βρουμε.οι θησαυροι δεν ειναι πια κρυμμενοι

ταξιδι μου θυμισου,μη φυγεις,να φυγουμε μαζι

αν δεν το ζεις δεν ξερεις.

ειναι πολλα που δεν ξερεις.

δεν ξερω αν με ξερεις.

αλλα και παλι ολο αλλαζω.

κι εσυ αλλαζεις.

κι οτι ειναι γυρω μας ολο αλλαζει.και φωναζει.

και παντα γυρναω στη φουρτουνα .

κανεις δε μενει στασιμος ξερεις

ουτε καν αυτοι που θελουν με πεισμα.

εγω ταξιδι αναζητω.το μονο πεισμα μου.
και χρωματα και στιγμες ανακατεμενα κι αποτυπωμενα καπου.

δεν ξερω γιατι το εχω αυτο τοσο εντονα.
αν μπορουσα να εχω ενα κατι απο ολα οσα ζουμε.

σαν αποδειξη ονειρου.σαν αποδειξη πως συνεβη.πως υπαρχει πως υπαρχεις κι εισαι εδω.

ποιος χρειαζεται αποδειξεις?

μη γελας,ολοι μας.ολο και πιο πολυ.σαν εμμονη εχει γινει.

οσες φορες και να σου πω πως νιωθω δεν φτανει.
σαν φωτια με καιει

καιγεται η θαλασσα?και καιει

ολο μεσα μου γυριζει και σκορπαει το μυαλο μου.
αυτο που μας κραταει και μας κανει αυτο που ειμαστε,μεσα μας....ειναι τα ονειρα που εγιναν αληθεια.ειναι οι προσδοκιες που τις βλεπεις να προχωρουν διπλα μας.ειναι τα μικρα πραγματα που δινουν μεγαλα χαμογελα.μυστικα μονο για οσους τα ζουν.
οταν ενα πρωι αυτη η δροσια μπηκε μεσα μας και ξυπνησε το ειναι μας και γιναμε κουβερτα σε ολα οσα δεν ξερει κανεις για τον αλλο.
οταν πανω σε ενα μηχανακι κλειναμε τα ματια λες και δε μας ενοιαζε η επομενη στιγμη.

με τον πληθυντικο εννοω τον καθενα απο εμας.εσενα εμενα εκεινον η εκεινη.

στον ενικο μπορω να πω,ειμαι καλα εδω.
δεν θελω να φυγω.
θελω να φυγω με εσενα.