9 φορες το 9 πριν μ αρνηθεις για παντα

θελω να σου γραψω τοσα πολλα μα αντ αυτου δε γραφω τιποτα.
εδω γιατι τα στυλο εχουν παρει φωτια.
το ποτε ισχυει τοσο οσο και το παντα
οι στιγμες ειναι ο μεγαλυτερος θησαυρος που κουβαλαει ο καθενας.
αλλες κακες αλλες καλες
οι απολογισμοι εχω αποφασισει πως δεν μου πανε.
οχι τιποτα αλλο αλλα ποσες στιγμες χανεις απλα βαζωντας σε ζυγαρια πραγματα που εχουν περασει??

γεμισα κι αδειασα.
δεν μοιραζομαι-δεν μοιραζεται

απλα ελα
τα γοβακια δεν μου κανουν και τα αλογα δεν μας πιανουν πια

κρασι κοκκινο να ταιριαζει με τα ματια σου

γιατι δεν νιωθω την ανασα σου πλαι μου
παλι μου να με νανουριζει
τα χερια μας να μπλεκονται
τα βηματα μας να στοιχιζονται
να τρεχουμε χωρις να σκονταφτουμε
πολλες φορες δε μεβλεπες που ετρεχα κι εφευγα πιο περα απο τον οριζοντα
μα τουλαχιστον δε μου κοβες τη θεα

βιαστηκες να σωσεις και πνιγηκαμε
στις φωτιες ο καμμενος ποσο να καει

ξεχναμε κι ευκολα οταν μας σκαει η μοναξια
που οσες και να σαγκαλιασουν καμια δε 8α γινει κουβερτα να σε σκεπασει
να σκεπαστει θα θελει η ιδια
στην ψευδαισθηση του προχωρω και του ξεχνω πολλα θυσιαζονται

σε οσα ζεις μονο εκπτωσεις δεν γινονται
αναζητας παντα αυτο που δεν ηρθε και χανεις οτι σε καλει να ζησεις
μη ρωτας τι ειναι πιο σωστο πιο σοφο πιο λογικο
μονο η καρδια ξερει να ορμηνευει που να παν τα συννεφα
δεν χρειαζεται να ζουμε με αυτα
στο τελος παιρνουν τη θεση στο χρονο και στα εντος
κουραστηκες απο φοβους και δειγματα
δεν κουραστηκες ομως ακομα να πολεμας τα ομορφα
γιατι ποτε δε θα μαθω
ισως συνηθεια
ισως το ειναι που δεν μπορεις να αποφυγεις

τι δεν εννοειται
οι αγκαλιες που τρεχουμε στα σκοταδια να βρουμε
συνειδητα η μη
μα φτανουμε απεξω και δεν χτυπαμε πορτα
μα τα κεφαλια μας στον τοιχο
κι αυτο γιατι αυτο τον πονο τον ξερουμε
και το ρισκο ειμαστε μικροι για να το παρουμε

συνηθισα να φοβαμαι πως θα φυγεις
εσυ μεμαθες
μα δε με εμαθες πως ειναι να σε νιωθω να μενεις
δε μεμαθες πως ειναι να μην μαζευεις οτι μου δινεις

κι αν δε μαθω δε πειραζει

θα σκονταψω και θα νιωσω παλι ζωντανος

να χεις το νου σου στα καλα και τον δρομο που σε περιμενει να τον περπατησεις και τον αερα να τον βαλεις στα πανια σου δωρο
να χεις στο νου τον θησαυρο που εχεις κι ας μην ξερεις τι να τον κανεις
παρα μονο αστον στο σεντουκι να λαμπυριζει και να δινει φως στα ματια σου

καληνυχτα αστερι να μου γνεφεις που πας.....

αυτο που δεν λες στον εαυτο σου ειναι αυτο που θες πιο πολυ

κανενας πονος δεν περιγραφεται.
ο ανειπωτος δεν αντεχεται.

επεσα ενα βραδυ σαν αστερι


παλι?

και παλι.
σε κανενα κουτι λογικης δε μπορω να τετραγωνιστω

.δεν ειναι οτι δεν προσπαθησα


μην υψωνεσαι μπροστα μου σαν τοιχος ᾱφου απο πετρα δεν εισαι

έννοια μου

κι αν καπου μ ανταμωσεις κανα βραδυ

μην πεις μην κλαις μην πινεις

εμενα τ ονειρο με μισησε

κι εσυ τη πορτα κλεινεις

στη φουρτουνα μαγκα μου δε βρηκα ενα ψεγαδι

μη φοβηθεις μη φευγεις μη λυπασαι

εσυ μονο να χαιρεσαι που στην καρδια πλανασαι

cold came as u wished or not yet?

when a snowflake falls.u'll forget me.

guess......i ve got a handful of snow....*

η μοίρα κάθε Σταχτοπούτας να φεύγει δώδεκα παρά

δεν μαθαινεται το παθος.
δεν μπορεις να περιγραψεις αυτο που σε καιει.
εχουμε βαλει προγραμμα και μ αυτο προχωραμε.
μη με ρωτας πολλα.μου λενε συνεχεια να παψω να σκεφτομαι.
τα βραδυα οταν δε βλεπει κανεις-ζω.
μονο εγω ξερω.κι εσυ ξερεις.μαζι το εχουμε δει το ονειρο.
απλα δε μαθαινεται.δεν περιοριζεται.
δημιουργουμε ψευτικες φυλακες στον εαυτο μας για να πνιγομαστε και να φευγουμε μακρυα.
εμεις το κανουμε.δε φταιει κανεις αλλος.
ειναι το μεγαλυτερο λαθος μας.
η αληθεια ειναι πως ή το γοβακι χαθηκε ή τα ποδια μας τρεχουν.
καταρα μοιαζει να ξερεις αυτο που λυτρωνει το ειναι σου σε καταδικαζει σε συμπεριφορες αλλοκοτες,ξενες.να βλεπεις τον εαυτο σου να γινεται αλλος.
ετσι ειμαστε φτιαγμενοι.
"....

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

εχω ρίξει μες στ'απατα μιαν ηχώ

να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο......"

αυτο το αχ να μην το λες*

ξενιτεμενος.
δεν ξερεις πως ειναι.
το κρυο μπαινει αλλιως μεσα σου.
φυγας.
ενας μονιμος φυγας.
ολα προσωρινα.
φυσαει κοντρα.μερικες φορες το προσωπο σου παγωνει απο τις ψιχαλες.
κι εσυ περπατας.δεν τρεχεις.
σαν βαλσαμο νιωθει.
σαν φωτια που σε καιει.
μα οτι καιγεται μεσα σου δεν το φτανει.
ο ουρανος μοιαζει πιο μεγαλος.μα δεν εχεις τιποτα να καλυψεις ολο αυτο το κενο.
κατι τετοια βραδυα δεν ξερω.
κοιταω τα σημαδια.τις πληγες.τα δωρα τα ακριβα μεσα μου.μεγαλος θησαυρος φιλε.
και δεν ξερεις τι να αναπολησεις.τις ωρες της πιο μεγαλης χαρας ή τις ωρες της συγκρουσης.
μονοι μας το καναμε ολο αυτο.το ονειρευτηκαμε.το χτισαμε.το κλωτσησαμε παρεα.κατσαμε πανω του ειδαμε τα αστερια και κολυμπησαμε στο μαυρο τοσο λιγο οσο να φυγουν οι αμμοι απο πανω μας.δεν εφυγαν.παντου τρυπωνει.υπουλο.γνωριμο.αξεχαστο.

κι ολα αυτα γιατι.ποιος κερδιζει

ησουν εκει.
οταν ηταν τα ματια γεματα ετοιμα να τρεξουν ολα τα ποταμια που δεν περπατησαμε μα νιωθω να με πνιγουν.δεν ξερουν.δεν θα μαθουν ποτε.δεν ειναι τοσο τυχεροι οσο εγω.γι αυτο μιλουν.γι αυτο κανουν οτι.οχι οτι ειναι κατι.αλλα να.γιατι.τι διαφορα τους κανει.ποτε δεν καταλαβα.οσο κι αν δεν θελω να το σκεφτομαι.οσο κι αν λεω δεν αξιζει.ειναι λαθος ρε.ειναι σαν τα παιδακια τα κακομαθημενα.που θελουν να σε δουν να κλαις στην ακρη στο προαυλιο.κι αυτο γιατι εχουν μια υποψια πως το δικο σου χαμογελο ειναι πιο αληθινο απο ολα τα δικα τους.εγω ξερω.φτανει.αστους.μονο μην τους πεις ποτε οσα ζησαμε.γιατι θα τα περασουν για ζωη δικια τους.και δεν θα ειναι ποτε.

λυπαμαι

Μπορεις?αλλα δε θελεις

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα σκιουράκι.
Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό...
Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια... Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλα δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του έλεγαν: Δεν έχω χρόνο - ή δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς... Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε κι ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:

- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.
- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε;
- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα...

- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.
Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.

Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!...

- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε;
- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον. Δώσ' μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου.

Κι έκαναν έτσι...
Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.

- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.
- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Τώρα.

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ' την τεράστια ταχύτητα - που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα σύννεφα...
Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια, να 'τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:

- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο.Θα 'θελα να γυρίσω πίσω.
- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κουβαλάει. Δεν είναι κουραστικό.
- Για μένα είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω...

Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε...

- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό...

Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι - το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.

- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωω... Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;

Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι δεν του απάντησε κανένας.

- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.
Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε... ωωωωωωωωω... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;

Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ' αφτιά του,
τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε από μέσα του.

- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!
- Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω.
- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε κουβάλησε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.
Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Ακου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...

- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;
- Ξέρω κι εγώ;... Το τρίχωμά σου, τις πατούσες σου,
ένα κομμάτι από την καρδιά σου...
- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει...
- Εντάξει, παίρνω τις πατούσες σου. Ελπίζω να μας φτάσουν. Καίω την πρώτη... Μην πονάς πολύ. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.

Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά... Το σκιουράκι μ' ένα πόδι,
κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε
πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.
Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτα άλλο.

- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις,
ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό...
- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η ηλιαχτίδα.Καίω τη δεύτερη πατούσα. Κατεβαίνουμε...

Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά... Πλατς!... Και μετά τίποτα...
Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ' όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και του έβαζε οινόπνευμα κι ύστερα φυσούσε τις πληγές για να μην τσούζει, και του 'βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε...

- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.

Όμως, είδε να σκύβει πάνω του ένας κάστορας. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ' αστεία μουσούδα, που όμως το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, που το σκιουράκι ούτε να δακρύσει από ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα...

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.

- Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω...
- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ' τη δικιά μου.
- Όμως ν' αγαπηθούμε πάει να πει να τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια.
- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί; Ν' αγαπηθούμε πάει να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να ήμαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε... Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ'αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοποδαρα από αγριοτριανταφυλλιά. Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια. Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά και θα 'ναι πιο όμορφα, γιατί θ' ακούω την ανάσα σου κι η μυρωδιά σου θα μπει μέσα στο πετσί μου
και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ,
θα 'μαστε εμείς...

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε... Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε...




(το συγκεκριμενο κειμενο κυκλοφορει μπροστα μου καιρο.μακαρι να βρισκα ποιος το χει γραψει.υποθετω οτι θα μπορει να περπαταει με τα χερια και θα εχει μεγαλη καρδια)

fireflies/fire flew away

κοιτουσα τα φωτα μεχρι να ξημερωσει και να αρχισουν να σβηνουν.
απο τον 14ο οροφο μπορεις να δεις πολλα.
αν ανοιξεις τα ματια σου βλεπεις κι οταν σωπαινεις.δεν εφτασαν ποτε μονο τα ανοιχτα ματια.
Για μια στιγμη μοναχα να μην σε καταλαβουν και πολυ οτι ταξιδευει αλλου το μυαλο σου.
τα ματια σου εγιναν ενα με δυο μεγαλα κτιρια το ενα αντικρι στο αλλο.
φαντασου.αλλοτε....τι σημασια εχει τι γινοταν αλλοτε.
μεχρι και οι πυγολαμπιδες ειναι ασχημες αν τις κοιταξεις προσεκτικα.αν ομως βλεπεις μονο πως φωτιζουν στο σκοταδι ειναι σχεδον μαγικο.

σχεδον μαγικο.
παλια.

δεν μεγαλωνει το κενο αν το τραβηξεις

ειναι που παντα κανεις πως δεν εισαι εκει

δεν μεγαλωνει το κενο αν το τραβηξεις

ειναι που παντα κανεις πως δεν εισαι εκει

στο παραθυρο μου

καθε φορα που ακουω τα πουλια εξω να κελαηδανε σκεφτομαι πως δε μπορει καποιο λαθος καναμε και σημερα θα ειναι μια καινουργια αρχη σε μορφη καινουργιας μερας.ξερεις κατι?λειπεις.

ινερ

-δεν αντεχω αλλο
-ναι, το βλεπω
-γιατι με κοιτουν?
-μαλλον απορουν
-τι εννοεις
-τους εχεις γυρισει τη πλατη
-και λοιπον?? δε κανω σωστα εννοεις
-μαλλον
-τι μάλλον?πες
-γυρνα ολοκληρη
-δεν μπορω πια
-γυρνα και αντιμετωπισε
-μα δεν θυμαμαι καν τα ονοματα τους
-θες να σου θυμισω?
-ναι
-προβληματα

21.22

δεν το περιμενα.
και τωρα γεμισαν τα ματια μου αστερια που πεφτουν κι εγω εχω τοσες ευχες και ποια να πρωτοκανω.ξαναπαρε γαμωτο ξαναπαρε

να μην ξερεις αν μιλας σε τηλεφωνητη η στο κενο.να χουν κοψει τα καλωδια και να μην μπορεις ουτε να κρεμαστεις.ωραια

-δεν θελω αλλο να σε προστατευω,δεν θελω αλλο να ειμαι εδω.δεν
δεν μου κανεις πια.δεν μου εκανες ποτε.αλλα σου ελεγα.δεν
δεν ημουν εγω ηταν αλλος που εμοιαζε με μενα.δεν
δεν ενιωσα.δεν
δεν ηταν ομορφα.δεν
δεν μπορει.δεν
δεν ειναι αληθεια.δεν
δεν εισαι εδω πια.δεν
δεν εισαι γενικως.δεν.γενικος.ειδικως πως μπορεσες.και μετα δεν.
τα παραμυθια δεν ειναι ψεμματα.δεν νιωθουν ψεμματα οταν τα ζεις.δεν
δεν σε νοιαζει.δεν
απουσιες.
χτυπανε μολις ανοιξεισ τα ματια σου και λιγο πριν κοιμηθεις.αν μπορεσεις.γιατι εγω δεν.
κι αμα δεν...δεν
.....υπηρξαμε??

εχεις αποδειξεις?τις χρειαζονται στον παραδεισο.
και καποιοι αλλοι για να ζησουν.να προχωρησουν.με καρδια κι οχι τρεμαμενη και φοβισμενη ψυχη.οχι με αμφιβολιες αν ηταν εκει,αν υπηρξε κανεις,η κατι απο ολα αυτα.ποσο αδικο.ποσο.να μην εισαι εκει ακομα και στο να υποστηριξεις την απουσια.την ελλειψη.το φευγιο.ποναει.σε σπαει στα δυο.
σε γεμιζει με ανασες κομμενες και με ματια θολα.υγρα.καθρεφτες που σπανε ολες τις στιγμες μεσα σου και σε τρυπανε.σε ματωνουν.κι εσυ απραγος.παγωμενος.

μπλοουν εγουει

"μετα απο ενα μετριο καλοκαιρι σε τι χειμωνα να ελπιζουμε"....ειπε και μετα αρχισε να τρεχει....

ποσα αστερια μετρησα για να μην ουρλιαξω

αν δε καω αν δεν καεις αν δεν καψουμε και δεν αναγεννηθουμε.

πως θα γινει το σκοταδι λαμψη

λαβ ιζ α μπαλουν εντ αμ νο φακιν κλαουν

ναι γλυκεια μου,οσα λες στους αλλους δεν τα τηρεις.
τα λες πολλες φορες για να τ ακουσεις.

δε θα βγεις ποτε απο το ροζ δωματιο παρα μονο τη μερα που θα αρχισεις να το βαφεις.
ασπρο μαυρο γκρι.

και ξερεις κατι?μαζι χασαμε και μαζι κερδισαμε.ισοπαλια και οφ σαιντ εγω σε δικο σου γκολ.μεγειαααααααααααααααααααααα

ποδια και καρδια στο γυψο.αντε να τρεξεις ετσι

με εκαιγε αυτος ο ηλιος.
κι εγω επεμενα.
οπως παντα.
μα οχι για μενα.
οπως παντα.

ειχα γεμισει το λαιμο μου με κοχυλια και ακομα και σε μενα εμοιαζε πλεον υπερβολικο.σε ενα γαλαζιο δερμα.
ηξερα πως δεν θα τα καtafwetagkjdshlkashjfl...τι ψαχνεις.το πηρα αποφαση,θα βουταγα.κι ας εμοιαζε απιαστο

και τελικα??εκει που εχεις μαζεψει ολο το κουραγιο στις τσεπες και κανεις τη βουτια.......
τα βλεπεις να σκορπιζονται μπροστα σου και να τρεχουν στο βυθο.
μπραβο ρε μαγκα.