παραμυθι ειναι παραδεξου

και ζησαμε εμεις καλα κι οι αλλοι καλυτερα.

και ζησανε οι αλλοι καλα κι εμεις καλυτερα.

πρεπει να προσεχουμε και τα δυο.

για να χαμογελαμε ισα

για να ζουμε πιο ομορφα

κοιμισου

ενα γαμωτο δεν φερνει την ανοιξη

φοβηθηκα

φοβαμαι

τρεμω

ετρεχα στη βροχη

ολα τα αντεχω

φυλακας αγγελος μου ειπαν με προστατευει

παει κι η ομπρελα μου

ολο μουσκεμα γινομαι

σκονταφτω σε συννεφα

λες κι ολη αυτη η βροχη εχει επιτηδες μπει αναμεσα μας για να δουμε αν αφου γινουμε μουσκεμα θα ρθει κανεις να μας παρει αγκαλια

τελικα.ολα ιδια κι ολα διαφορετικα.αλλα τιποτα δεν μας χωριζει.

κι ακουω τραγουδια απο βινυλιο.θυμασαι?τοτε δεν υπηρχες.αλλα απο τοτε.το ξερα.

ουτε καληνυχτα

ουτε καληνυχτα,ουτε ζημια

δε θελει πολλα καποιος για να ζησει

μια αγκαλια.που να μην απαιτει.να θελει απλα να ειναι εκει

cold places cannot be earned

φευγω

οχι μη

φευγω

καλα ενταξει

να σε παρω μια αγκαλια?

αντε παρε με

*γκαλια*

φυγε τωρα

δε θελω να φυγεις

δεν πειραζει θα σου περασει

κι εχουν περασει απο τοτε κανα δυο καλοκαιρια και πενηντα δυο χειμωνες

κι ακομα να φανεις

δεν ειναι ωραιο να παρακαλας

τοτε ας μην το κανεις

δεν παρακαλω

ευχομαι

και ξερεις.ακομα κι αν οι ευχες εχουν ημερομηνιες ληξης κι ακομα κι αν ολοι μετατραπουν σε χρυσοψαρα

θα μαι σαν αυτους που ολα κατι τους θυμιζουν

θα πεσω πανω σε μια ταμπελα που θα γραφει εννια

και θα θυμηθω την εννοια μου

και την ευνοια που δεν ειχα

νομισμα

μια μερα θα σου πω ενα παραμυθι

για δυο κοριτσια το ενα μεσα στο αλλο

το ενα ηταν η χαρα της ζωης και της κοινωνικοτητας.

απο μικρη γυρνουσε στο σπιτι της γιαγιας της με μια καινουργια φιλη-φιλο-ζωο-φυτο-πραγμα.

εβρισκε πως στον καθενα μπορεις να δωσεις κατι και να του ομορφυνεις για λιγο,τη στιγμη,τη μερα,τη ζωη.

blueman

                                   "Απογευμα...7 η ωρα.... Αρχισε να δροσιζει,επεσε κι ο ηλιος. Τωρα ολα ειναι καλυτερα στο χαμηλο φως. ξεβαψαν και τα χρωματα. Χτυπιεσαι στις ξερες του μυαλου σου. Εχεις χαθει για λιγο στο απεραντο της μοναξιας. Το χρειαζοσουν αυτο το ταξιδι. Ταξιδι για να γιατρευτεις. Μονο εσυ ξερεις τα μονοπατια που σε γαληνευουν. Ποιος αλλωστε αν οχι εσυ? Περπατας μονος και νιωθεις σαν θαλασσα. Χωρις βιαια κυματα σημερα,χωρις επισκεπτες στο τωρα σου. Στα ποδια σου η αμμος χανεται,πατιεται,προσπερνιεται. Ειναι αυτη που σε κανει να προχωρας. Φτιαχνεις μουσικη,μοιαζεις με τραγουδι. Χωρις καλωδια,χωρις φωτακια,χωρις καρδουλες κι αστερακια. Χωρις δακρυβρεχτες ιστοριες,ουτε παθιασμενα λαθη. Το μεσα μας, κανεις δε το οριζει-δε χρειαζεται λεξεις και ιστοριες φαντεζι. Μοιαζεις με τραγουδι. Νοτες που αποχαιρετουν τη μερα. Σβηνονται τα δακρυα,γινονται ενα με την αμμο και δε θα δουν ποτε το φως της μερας... Εχουμε ωρα μεχρι να ξημερωσει.... Και περπατας... Και μοιαζεις με τραγουδι... Ενα μπλε τραγουδι...."

To παραπανω το χω γραψει γιαυτο το μερος.δεν εχω παει ποτε.εφτασε στα χερια μου για να ηρεμησω.Ειναι καποιο παραλιο κρητης ή Γαυδος.Δε θυμαμαι πια.δεν εχω παει ποτε.05/12/2007

ποσες φορες σε αποχαιρετησα

ολα μπορω να τα αντεξω.

αυτες οι κυριακες ομως.

δεν ξεπερνιουνται

ξημερωματα κυριακης

γεμιζει το ειναι σου μπαλονια κοκκινα.

κι ολες οι μουσικες του κοσμου χαπι να γινουν

κανενα δεν σε κανει να μπορεις να ξεχασεις

η κυριακη ειναι κυριακη

ειναι η καλυτερη μερα του κοσμου

ειναι χαμογελα

βολτες

ηλιος

ταξιδια

ονειρα

ακομα

καραβια

λεωφορεια

αυτοκινητα

ολα οσα σου δινουν ζωη

κι οσα σε κανουν να δακρυζεις κοιτωντας το παραθυρο

οσα δεν σου ειπα

το χα ξεχασει.

οσο κι αν αγαπας τα ζωα,πρεπει να αρχισεις να πατας τα σκουληκια που σε τρωνε.

dont i have a choice?

επιλογες.

ολη μας η ζωη.

εκλογικευση.

δε το χω.

εμενα η καρδια μου με κρατα ζωντανη.

θα λεγα

αλλα ειμαι ρομποτ.

εχω βραχυκυλωσει.

αλλα ζω.

δεν ειναι ολα θεμα αποφασεων.

κανενας δεν ζει ευτυχισμενος μεσα σε κανονες.

σε απολυτα.

σε οχι και μη.

φαντασου.

καποτε

με εκανες να νιωθω οτι μπορω να νικησω τον κοσμο.

ημουν το καινουργιο παιχνιδι?

μονο αυτο δε θελω να μαθω.

γιατι ξερεις.

ακομα και τα ρομποτ.

εχουν κατι για καρδια.

σα σαλονακι μικρο σκεψου.

να περνουν εκει οσοι γνωριζουν στη ζωη τους.

καποιοι ερχονται μονο για τα παρτυ.

καλεσμενοι ακαλεστοι

αλλοι εχουν και τις μεριες τους.

αλλος μια γωνιτσα

αλλος διπλα στο φωτιστικο για να μπορει να σου διαβαζει τα βηματα σου να μη χανεσαι

αλλος τη δικη του πολυθρονα.

που υπαρχει παντα μια.

διαφορετικη απο τις αλλες

μπερζερα

ακομα κι αν λειπει κανεις δεν καθεται εκει

ποτε

δεν θελω να φανταστω τι γινεται αν ολα αρχισουν να τρεχουν προς την εξοδο κινδυνου

ουτε για ψυγειο δε κανει ενα ρομποτ μετα

γιατι κανεις δεν εκτιμαει τα ψυγεια ρομποτ.

δεν εχουν γουστο.αλλα δεν θα βαλουμε εμεις μυαλο στον κοσμο.

μονο να τον ταξιδεψουμε μπορουμε

να κλεψουμε ανασες

για οταν πνιγομαστε στη δικη μας θαλασσα

ολα θα ηταν καλυτερα αν ζουσαμε με παθος.ακομα και το να κατσουμε διπλα σε καποιον σ ενα μικρο σαλονακι.

it takes two to keep tango

γιαυτο τα απροσμενα

τα ακανονιστα

τα χωρις προγραμμα

τα δεν ειμαι στα καλυτερα μου

αλλα μονο αυτο εχω

δεξου με

στο σκοταδι της ληθης βαζεις να χαθουν οσα

δεν εζησες εσυ αλλα μικρο κομματι σου μονο

εμεις δεν ειμαστε ετσι

στον δικο μου κοσμο

εμεις μιλαμε

και πηγαινουμε βολτες

και δε μας νοιαζει αν μας περιοριζει ο πονος

γιατι εχουμε ο ενας τον αλλο

και θα φυγει κι αυτο θα περασει

αφου θα αποκοιμιεσαι διπλα μου

μη μου λειψει τιποτα

ελα τωρα

ολοι κρυφοχαμογελαμε

ολοι χαιρομαστε που ειναι ηλιολουστα εξω

γιατι ανθιζουν κι οι ελπιδες μας σιωπηλα

μονο προσεχε

μην χρειαστεις δυο χειμωνες

και μην διωχνεις

δεξου

ανοιξε το παραθυρακι

κι ας κανει λιγο κρυο ακομα

συνηθιζουν οι ανθρωποι

τσακω μια καρδουλα κι ενα χαμογελακι μανταμ

αλλα εγω ειμαι ρεζερβε και δε το λεω

αγωνιες

σβησε το φως

κοιτα τα αστερια

εχεις τοσο παρασυρθει απο την καθημερινοτητα σου

μα την πρωτη φορα που καναμε βραδυνο μπανιο δε φοβηθηκαμε το σκοταδι

θυμασαι?

ακομα δεν ειχαμε ξεχαστει

οποτε κοιτα τα αστερια

απο δω κ περα

κι εκει στα φαναρια προσεχε

τρεμει η καρδια μου με τοση κουραση που κουβαλας τα βραδυα

θυμασαι εκεινη τη μεγαλη χελωνα?

ξερεις

μερικες φορες κοιμαμαι με αρκουδακι

πιο πολλες φορες απ οταν πριν που δε σε ηξερα

σαν και ολα τα αρκουδακια του κοσμου να ειναι σχεδον εσυ

ψεμα

οχι ολα

το καθενα εχει τη δικη του ιστορια

να ας πουμε ο Στιτς.

ο Στιτς ειναι Γαλλος

και τον βρηκα στη χωρα του ποτε και του ολα ειναι ομορφα εδω κ πολυχρωμα

και δεν ειναι μονος

εχει και την Ειντζελ μαζι του.

ερωτας παραφορος σου λεει

ειναι δεμενοι με μια κλωστη και μια καρδια

και κατι χριτς χρατς ο ενας γυρω απο τον αλλον αγκαλια

μα αν κανεις πως πας να τους χωρισεις...

χα!στην εσκασαν!

τους δενει η καρδια τους

την εχουν μαζι

ειναι τοσο μεγαλη βλεπεις που η αγαπη τους δεν κρυβεται

σαμπως η αγαπη κρυβεται ποτε??

κανει πως κρυβεται αλλα δε μπορει

ειναι αυτη που μετα απο ενα μεγαλο τσακωμο σε παιρνει τηλεφωνο και σου λεει -ελα το φαι σου θα κρυωσει.

τι σου λεω δε ξερεις

που λες ο Στιτς

Κανονικα θα επρεπε να λεω το ζευγαρι

αλλα ετσι ειμαι εγω

μιση νιωθω μισα τα λεω

η κυρια ειναι ροζ κι ο κυριος μπλε γαλαζιος

μαρεσει το ροζ

αλλα και το μπλε γαλαζιο δεν ειναι ασχημο.μαζι ειναι κι ομορφα

δεν ξερω αν ειναι εξωγηινα ζωακια ή απλως περιεργα ζωακια.

με κανουν να αποκοιμιεμαι

οπως οταν σε μυριζα και σε εκανα κουβερτα-αγκαλια

ετσι κι εμεις που λες.

μια κλωστουλα και μια καρδια

και τα ψαλιδια δεν κανει να τα χρησιμοποιουμε

να το θυμασαι παντα

ειμαστε παιδια

τα παιδια δεν κανει

αλλα και να κανε.

κριμα ειναι.

τα πραγματα ειναι απλα και καλο θα ηταν να τα αφηναμε ετσι

στην αγαπη τους λοιπον

κι εσυ τωρα ξερεις

η πολυθρονα σου ειναι ακομα εδω

39.8

κοιταξε τα ματια της στον καθρεφτη.

ηταν κλαμμενα.

ειχε ξεχασει οτι ετρεχαν τα ματια της παλι ποταμια.

ηθελε να πει τοσα πολλα και πνιγοταν μερικες φορες

ηθελε να πει ξερεις δεν ειχα κανεναν δικο μου εκει

ηθελε να πει ειχες ολα τα κομματια μου εσυ

ηθελε να πει ζουσα για σενα.ετσι απλα.

ηθελε να πει το χαμογελο σου με κανει να προχωρω κι ας φοβαμαι

εγω δε φοβομουν

ειχα πει οτι με φυλακιζει ποναει.

και κοιτα τωρα.

ανυποτακτη.

κι εσυ το ιδιο βεβαια.

τις κακες στιγμες πρεπει να τις ξεχναμε.

αλλιως δεν προχωραμε

ξεχνιουνται οι ανθρωποι και κανουν λαθη.

ολοι κανουν λαθη,δε μπορει να φταιει μονο καποιος.

αλληλεπιδρασεις ειμαστε

το ειναι μας δεν αλλαζει

μονο προσαρμοζεται συνεχεια.

αναλογα τα στοιχεια που εχει στη διαθεση του καθε φορα.

εξελισσομαστε

αν μεναμε ιδιοι

δε θα χαμε ζησει τιποτα απ ολο αυτο

τα πραγματα ειναι απλα

οταν τα συνηδητοποιεις

χρειαζεται μερικες φορες μια γερη τουμπα ξερεις

αλλα οταν

ολα αλλαζουν μεσα σου

και ξερεις πως μπορεις να περασεις ολες τις φουρτουνες του κοσμου

αφου εχεις καλο σκαρι

ετσι κανουν οι καπετανιοι

και τα κοριτσια χαμογελανε αν τους πετυχουν σε κανα λιμανι

ειναι η δυναμη που αποπνεουν μαλλον

εγω δε ξερω κυμα ειμαι

ειναι πολλα που σχεδιαζε να πει

αλλα δεν τα λεγε

την προδιδαν τα ματια της που ετρεχαν παντα πιο γρηγορα απο αυτη.

κοιταχτηκε ξανα στον καθρεφτη

ολα ειναι πιθανα

ηπιε 2 χαπια και εκλεισε τα ματια

2 κουταλιες μελι

μια μερα θα διασχισω τον κοσμο για σενα

ghosts

λαθος μου μεγαλο λαθος μου.

που πιστεψα πως οι ανθρωποι νιωθουν.

Ελπιδα θα την εβγαζα την γατα αλλα δε θα στο λεγα ποτε*

της χαρισε μια πεταλουδα

κι αυτη για να μην πεταξει μακρυα

την εβαλε μεσα της

αριστερα στο στερνο της

να αναπνεει

να μπορει να πεταει

ομορφη καταραμενη

αφου μαραθηκαν τα φτερα της

κι αυτη ελεγε

μη σκας

γεννηθηκα με φτερα

μολις βρεις τα δικα σου

θα πεταξουμε μαζι

κι ετσι πορευοταν

κι ετσι χαμογελουσε

ειχε την πεταλουδα της να χτυπαει στη θεση της καρδιας

κουβερτα γινε

μ αρεσε ν ακουω την καρδια σου

γι αυτο ερχομουν καθε βραδυ πιο κοντα

*

οταν ξερεις τι σε κανει καλα δε ψαχνεις στο πισω μερος των ντουλαπιων

χαμογελα να κανω ευχη