εγραψε 9 φορες "ειμαι ακομα ερωτευμενη μαζι σου για φαντασου" και μετα ειπε δυνατα "δεν καταλαβα ποτε οτι δεν ακους"

οι ανθρωποι που περνουν απο τη ζωη μας,να δεις μενουν μαζι μας.απλα κανουν ησυχια πια.

ακουρε

μια φορα για φαντασου

προσπαθησα να γινω η ζωη καποιου αλλου.και ξεχασα τη δικια μου.εγω ξεχαστηκα.ξεχνιεμαι δε λεω

σαματις ειμαι και τιποτα σπουδαιο περα απο εμενα.

.αλλα ας ξεχνιεμαι

μες το δικο μου χαμογελο κι οχι στις σκιες των αλλων

για 9 μοιαζει κι ας ειναι 10

θελω να ρθεις

για να μην ειναι ματαια.

για να μη νιωθω πως δεν ηταν αληθεια

αφου ηταν ρε

αφου δευτερη ζωη δεν εχουμε

μεσα στα τουλια μπλεχτηκα και καπου εδω με βρηκα παλι

αναφερομαι συνεχεια σε σενα.

δεν εχεις προσωπο

δεν εχεις ονομα.

μα κι οταν εχεις.

λιγη σημασια εχει.

γιατι τη σημασια την δινουν οι ανθρωποι στο ειναι μας.

στο χαμογελο και την ηρεμια που εχουμε σαν ξυπναμε.

μερικες φορες μ αγγιζεις

αλλες με πονας

αλλες νομιζω πως ζω το πιο μεγαλο δραμα

γεμισαμε απο λογια και βλεμματα να μας στοιχειωνουν?

μου φτανει που οτι ζω απο τοτε που με θυμαμαι το ζω με ολο μου το ειναι

δοκιμαζω φουστανια

εγω το παιδι με τα πληγιασμενα γονατα

κι ακου

ακου,μου πανε.

γινονται και τα ασχημοπαπα να νιωθουν κυκνοι αν αγαπανε

γιατι η ζωη ειναι το μεσα μας.

αυτο ειναι.

κι εγω επιλεγω να του βαζω φιογκους.

εσυ?εσυ αγαπησες ποτε?

I carry your heart with me*

Ι carry your heart with me
Ι carry your heart with me(i carry it in
my heart) Ι am never without it(anywhere
Ι go you go,my dear; and whatever is done
by only me is your doing,my darling)
i fear
no fate(for you are my fate,my sweet)i want
no world(for beautiful you are my world,my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

Ι carry your heart (Ι carry it in my heart)

by E. E. Cummings

ακους.εμεις ρε.εσυ.εγω.ψαξε κι αμα βρεις θα ειναι αυτο που λαμπει πιοτερο απ ολα κ θα νικαει τα κλισε σου

με κανει να χαμογελαω.

ετσι ξεχωριζω εγω τους ανθρωπους.

ανθρωπε ακους.ακους.αλλα κανεις πως δεν.

τελεσιγραφα.

γυναικες δινουν τελεσιγραφα και τα αγορια τρεχουν φοβισμενα.

αντρες δινουν χαμογελα και στα παιρνουν κλεβοντας και λιγη ψυχη.

αμφιδρομα.και ποιον να κατηγορισεις οταν τα ζεις?

ζουν διπλα μας,αναμεσα μας,μεσα μας.

οχι ρε καρδια.

εμεις ειμαστε αληθινοι.

και θυματα και θητες.αλλα αληθινοι γαμω.

με κοτσια.με δακρυα και με χαμογελα κακαριστα.

δεν προδιδουμε οσα εχουμε πει.οσα εχουμε νιωσει.

φοβιτσιαρηδες ναι.αλλα δε κανουμε πισω.ετσι μεγαλωσαμε.ασυμβιβαστοι στα κλισε.

οχι οτι μας βολευει ρε.

οτι σκιρταει την καρδια μας.

μερικοι ανθρωποι δε μεγαλωνουν ποτε.απλα μαθαινουν να συμπεριφερονται σαν μεγαλοι.καπου διαβασα.

να μου πειτε και γιαυτους που νιωθουν.

οταν ειναι γεροι στην κουνιστη καρεκλα τους αραγε θυμουνται την αγαπη τους?

αραγε την καρεκλα μας θα την κουναν οσοι μας αγαπησαν ή εμεις με οση αγαπη εισπραξαμε?

ας ειμαστε αληθινοι.κανενα ξημερωμα δεν ξερεις τι σου επιφυλλασει.

κι ειναι τσαμπα.

ασε με

"αν ερθεις.μην αργεις."

αυτο.

πριν ενα χρονο.

365 μερες.

κακως

ξερεις γιατι φοβαμαι?

γιατι εγω ξεχναω μα δε ξεχνιεμαι.

γι αυτο φοβαμαι.

γιατι ειχα ξεχαστει και χαμογελουσα.

ειχα ξεχαστει κι ημουν αληθινη.

μαλακαμου.κανεις δε σε αντεχει οταν εισαι αληθινος.

ουτεσυ.

δεν

παει ενας χρονος.

παει.

ασφυκτικο τοπιο της καρδιας απουσιολογιο

λιγο με νοιαζει αν θα γυρισεις.

οι ανθρωποι γεννηθηκαν οχι για να κουβαλουν καημους σαν μπαλες φυλακισμενων,

μα για να χαμογελουν και να κλεινουν το ματι στα δυσκολα με σθενος.

στα ευκολα πηδα-χοροπηδα μοναχος,δε θα σε πειραξει ποτε αν δε νιωθεις απουσιες.

αν δε θελει ο ουρανος να βρεξει

τσαμπα παντα θα χορευουμε

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

χριστιανοπουλος. και μετα προσπαθουν κι αλλοι

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά.
Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο,
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος.
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο,
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω.
Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου,
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.

ποιος εισαι εσυ ομως γιατι για μενα ξερουμε

ακου λοιπον.

στη γυμνια σου,δεν υπαρχουν ντροπες.

σε κοιταει ο καθρεφτης καθως τον αγνοεις κι ομως δε ντρεπεσαι.

ποσες στιγμες ομως εχουν αφησει σημαδια.

που δεν βλεπεις οχι επειδη εθελοτυφλεις.

αλλα επειδη ειναι το ειναι σου.

ακου λοιπον

οσα σε σημαδευουν,ακομα τα μυριζεις,ακομα τα αισθανεσαι,ακομα και την θερμοκρασια της ημερας θυμασαι.ολα.

noone can fuckin live without dreams

" [off] This is you. Eyes closed, out in the rain. You never thought you'd be doing something like this, you never saw yourself as, I don't know how you'd describe it... Is like one of those people who like looking up at the moon, who spend hours gazing at the waves or the sunset or... I guess you know the kind of people I'm talking about. Maybe you don't. Anyway, you kind of like being like this, fighting the cold, feeling the water seep through your shirt and getting through your skin. And the feel of the ground growing soft beneath your feet. And the smell. And the sound of the rain hitting the leaves. All the things they talked about in the books you haven't read. This is you, who would have guessed it? You. "

ετσι ελεγε η Ann.ετσι θα πω κι εγω.και ποσο δε με νοιαζει που ειναι Αυγουστος ακομα.its just me.it was always me.you dont see you just watch.

ολοκαινουργιος δε γινεσαι ποτε

ο παραλλογισμος μας χτυπουσε την πορτα καιρο.

κουραζονται οι ανθρωποι

ακομα κι οταν μοιραζονται τις ιδιες ανασες.

γιατι η αγαπη ματια μου ειναι πεισμα κι εγωισμος.

να σκιζαμε τις σαρκες μας λιγοτερο θα πονουσαμε.

μα εμεις κοντρα στην κοντρα.

θα μου πεις.αυτα δε τα διαλεγεις.

ακομα σε ενα κιτρινο στικερακι γραφαμε και λεγαμε δε θελω να φυγω μη φυγεις

αραγε θα σε ξαναδω

θαυμα μοιαζει πως θυμαμαι τοσα κι αλλα τοσα σπασμωδικα σαν απο τρειλερ ταινιας.

μαυτα και μαυτα γεμιζουν τα ταβανια αστερια.

γιατι οταν εισαι μονος μονο το ταβανι σε κοιτα τοσο καταματα.

μονο αυτο σε τυλιγει οταν κοιμασαι.

εχω να κοιμηθω ηρεμα 11 μηνες καλο μου παιδι.

κραταω αγκαλια κατι απωλειες που ολο με κλωτσανε.

κι αφου τοτε ισως σιγα μην μα παντα υπαρχει αυτο το μεσα σου που σε κλωτσαει

εχω να δω τα ματια σου παραπανω απο μηνα.

θα μου πεις.

εσυ το εχεις βαλει πεισμα εδω και καιρο.

μια ζωγραφια μουτζουρωσες.μα ακομα κρατας και γομα και μολυβι

κι ερχεται εκεινη η μερα

κι οσα σχεδιαζεις να πεις δε βρισκεις λογια

κι οταν τα βρισκεις δε τα λες

-θα μαγαπας? -μεχρι ν αρχισω να ξεχναω

κι ενα χρυσοψαρο λοιπον, κανει μια ευχη,να μην ξεχασει ποτε.για να χουν κι οι δυο κατι να θυμουνται

εδω δεν πιανουν οι καταρες,εδω μονο οι ευχες απο καρδιας

κι αν πουλανε ευκαιρια μην αγορασεις.

κι ισως το καλυτερο δωρο,να ναι μια κουνιστη καρεκλα για τα γεραματα.

γιατι η θυμηση δεν ειναι υποχρεωση μα ταπεινη ευχη

κι αν σαρεσουν τ αστερια,να ψαχνεις στα ματια να βρεις λαμψη και φως.και στις αγκαλιες αληθεια.

γιατι τ αστερια αν δεν βγουν φωτογραφια.ειναι που ειναι κοντα ανθρωποι που κλεβουν το σκοταδι και το κανουν φως που καιει το φιλμ.

μα αφου κοιτα ολα σαν να μην τελειωνουν δειχνουν

δεν της εφτιαξαν παραθυρα,ξεμειναν απο μπογια οταν ζωγραφιζαν το φεγγαρι

κι αυτη αταραχη,περπατουσε,περπατουσε και κοιταζε το φεγγαρι.

και το φεγγαρι την ερωτευτηκε και της ειπε : "ποτε θα σε ξαναδω?"

"θα ερθω εγω να σε βρω",του ειπε

*

βαριεσαι οταν χαμογελας?

βαριεσαι οταν κοιτας τα αστερια?

να μη μαχαιρωνεις ρε αυτους που σαγαπανε

ενα ποιημα που αγαπησα

Γιάννης Βαρβέρης, «Ο πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς»

Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα. Καθόμασταν οι

δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας

έφερε δυο ποτηράκια και κρασί. – Είσαι καλά; Του λέω.

- Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι. – Άντε, στην

υγειά σου, είπε. Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε

πάνω στο τραπέζι. – Δεν πίνεις; Ρώτησα. – Εσύ να πιεις,

απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω.