ναπολεων λεει

Εἶμαι τόσο κουρασμένος ἀπ᾿ τὰ λόγια τὰ ῾πωμένα
κι ἀπ᾿ τὰ λόγια ποὺ θὰ ποῦμε κι ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους κι ἀπὸ μένα
κι ἀπ᾿ τὸ κάλεσμα τοῦ στίχου, μὲ τὸ μάταιο λυρισμό,
ποὺ ἡ ψυχή μου δὲν ἐλπίζει, παρὰ μόνο στὸ Λιμάνι
καὶ στὸ σάλπισμα τῆς Μοίρας, ποὺ μιὰ μέρα θὰ σημάνει
τὸν αἰώνιο Γυρισμό!
Τότε μόνο, λυτρωμένος ἀπ᾿ τῆς γῆς τὴν ἱστορία,
μέσ᾿ στῶν κόσμων καὶ τῶν ἄστρων τὴν ἀτέρμονη πορεία,
φῶς ἀνέσπερο, χυμένο σὲ μιὰν ἔξαλλη στροφή,
τὸ Τραγούδι τὸ Μεγάλο, ποὺ ποτὲ δὲν ἔχω γράψει,
τὸ στερνό μου τὸ Τραγούδι, σὰ μιὰ δόξα ποὺ θ᾿ ἀνάψει,
τότε μόνο θὰ γραφεῖ!

ετσι λεει δηλαδη κι ο λαπαθιωτης κι εγω συφωνω.
συφωνω οταν κοιμασαι διπλα μου και σε σκεπαζω και ξεσκεπαζεσαι και ξανα και ξανα.και ζουμε σε μια λουπα και δε ξερω αν ειναι ονειρο ή αληθεια.και λιγη σημασια εχει αν ενιωσες την αγκαλια.γιατι αν το ενιωσες εκει ησουν
κι εγω καλα 

μημου

-να σε κερασω κατι
-ευχαριστω για το γερασμα

να ερθεις ομως καποια στιγμη γιατι ποσες ανασες να εχω πια κρατημενες σ αυτες τις τσεπες*

κι ετσι οι μερες κυλουν.
κι οταν γερασω θα εχω ξεκουραστει ηδη απ οσα αναπαντεχα δεν εζησα

ενα παγωτο με 2 μπαλες οχι παρακαλω.ναι για τον ιπποποταμο μου

θα ηθελα να ηξερα ποσο χρονο κραταει μεσα σου το οχι μεχρι να το πεις
αν ανθιζει
αν εχει βγαλει ριζες μεσα σου
αν το ταιζεις με ολα τα ναι που λες απο κοινωνικο πρεπει
ειναι μια ωρα περιπου και κατι που εκανα μια ερωτηση
περιμενω ενα ακομη οχι
καθολου αναπαντεχο
αυτα που ξερεις τα χεις ταισει στα τερατα σου και τα χαιδευεις κατω απο το κρεβατι οπως κρεμεται το χερι σου σαν αποκοιμιεται 
δεν ξερω να εκφραζομαι
ουτε να γραφω
δε με αφορα
θα ηθελα αλλα απο την αλλη επιτιδευμενα δεν εχουν την ιδια αξια
γιατι οσα σκεφτεσαι εχουν μεσα σου μια καποια αξια
οπως κι αυτα που νιωθεις και τα αλλα εκεινα που ζεις
υπαρχουν ανθρωποι που δεν εμαθαν ποτε οτι οταν τους γνωρισα δεν ηθελα να ακουω αλλα λογια
υποθετω οτι ετσι πρεπει να ειναι.
να λες παμε μια βολτα?
κι οχι να λες ας παμε μια βολτα με το αυτοκινητο ή μηπως με τη  μηχανη να φαμε παγωτο και να σου δωσω την ευκαιρια της ζωης σου να με ερωτευτεις αλλα οχι τωρα που σε βλεπω και στο φως χεστο γιατι υπαρχει κι εκεινη εκει που με γλυκοκοιτα και μου πε κι ο μπαμπης καλο μωρο και στυλ και πηδημα και παιχνιδακι
χεσε με ρε δικε μου.
ειμαι κουρασμενη
παιζουμε παιχνιδια ολη μερα στο γραφειο
εχουμε ενα αορατο μπαλακι απο μολυβι με καρφια στολισμενο
εγω βεβαια δε το ξερα ετσι μπηκα με αυτοματο καλεσμα /χωσιμο
οι αλλοι  φορουνε γαντια σαν αυτα του μικυ μαους
ναι μαρεσουν τα παιχνιδια
αλλα εκεινα τα αθωα
τωρα το κατσε μου μη μου κατσεις να τα ριξω και στην παραδιπλα οταν δε κοιτας δε το θελω
ποτε δε το ηθελα
το βαριεμαι
και δεν ειναι καν παιχνιδι ρε
οι γυναικες ειναι τοσο χαζες που ακομα και το μυαλο που πρεπει να τους γαμισεις πρεπει να το κανεις με τροπο με το γαντακι
σημερα ο μηνας εχει 9
το 9 μου αρεσει
το αγαπω
καποτε χοροπηδουσα ντροπαλη σε χωραφια με κουλουρες απο αχυρο-χορτα ξανθα πως το λενε
το 2009
καποτε ειχα εναν πριγκιπα που μου χε κατσει στο λαιμο
καλο παιδι το ειχα αγαπησει μεχρι που ενα βραδυ το 9 που κρατουσε με πιεσε πολυ στο λαιμο και πονουσα τρεις μερες
τρεις μερες .τρια χρονια τρεις στιγμες ειναι ολα κι ολα οσα θυμαται ενα χρυσοψαρο
ποσα βοτσαλα εξαλλου να βαλεις σε μια γυαλα ?
απολα οσα λεω εσυ ενα να κρατησεις
οσα αγαπησα πολυ ηταν τα απλα
τα οχι να μην τα μοιραζεις ξεδιαντροπα εκει που τα αντεχουν
θα γεμισει κανας ανθρωπος οχι και θα μετατραπει σε βομβα
κι οι βομβες πια αγκαλιαζουν
κι οι αγκαλιες ειναι τοσο αδικο να σε σκοτωνουν αντι να σε σκανε απο ανιδιοτελη αγαπη

καποτε ειχα γνωρισει εναν υπεροχο τζιτζικα , με εκανε να ειμαι περηφανη που θελω παντα να γινω καλυτερη
καλυτερη εγω
οχι καλυτερη που θα ηθελες εσυ για εγω


 

αμετοχα τα ματια μου σημερα
αρνουνται να φορεσουν γυαλια
τι εχεις
τιποτα δεν εχω
ειμαι καλα
το μεγαλυτερο μου ψεμα
ολοδικο μου
κι ενα εισιτηριο δεν βρηκα να με παρει μακρυα απο δω
εστω τα ματια μου τους ειπα
εστω αυτα
ας πανε καπου
μα οχι
σιγα μη με αφηναν
με εχουν δεσει εδω
κι εγω δεν αντιδρω
μονο που δε θελω να τους βλεπω πια
αρνουνται και τα ματια μου
να μαθεις
κι εσυ κι εσυ κι εσυ
μα πρωτα εγω

σειρηνες μας κλεψαν ολους

ακινητη και φιμωμενη

με ειδα και τρομαξα

φαντασου μικρο μου

να μην ειχα σηκωθει

στην προτροπη σου

σηκω πανω μου ειπες

κι εχεις ολα τα δικια του κοσμου

καθε φορα που βγαινει ο ηλιος

και καθε που δυω σε θυμαμαι

να σαι διπλα σαυτους που σεχουν αναγκη

οταν τα λενε ειναι που πνιγονται και ζητουν μια ανασα

βοηθα

τσαμπα ειναι

τα φτερα τα ειχες απο την πρωτη μερα που με κοιταξες κι εγω /εγω τα φτερα μου τα ταιζω στα τερατα κατω απο το κρεβατι

θελω να σου πω τοσα πολλα κι ομως αντ αυτου κλαιω στις στασεις των λεωφορειων

δεν ειναι κανεις ποτε εκει

τις ωρες που σωπαινω

κι εσυ σωπαινεις

οχι δεν το πνιγεις οπως εγω

απλα μενεις εκει

ολο αυτο ειναι ενα ανοιχτο γραμμα

μα δεν ξερω αν ειναι για σενα ή για μενα πιο πολυ

ψεματα λεω.

για μενα ειναι

i speak my mind

βοηθαει

δεν υπαρχεις

σ ονειρευτηκα

παντα ετσι συμβαινει

απλα ξερεις

ηταν τοσο ονειρο για να μην ειναι ονειρο

και να ξυπνησουμε

γιατι να ξυπνησουμε

ερχεται καποιος και σε ταρακουναει και σου λεει οχι ξυπνα

ζησε κι εσυ μια γαμημενη συμβατικη ζωη

as if αν δεν παμε κι εμεις με τους κανονες των αλλων κατι θα παθουμε

as if χαθηκε ο κοσμος να ταν ολα αυτα αληθινα?

θελει κοπο/θελει κοπο

κι εσυ πια

οχι μονο δε με κοιτας.

με εχεις κλεισει στο τελευταιο συρταρι

με εχω κλεισει εγω ρε μαλακα

εγω με εχω κλεισει

το να συνειδητοποιεις τη ζωη σου και να μην θελεις αλλο ρεαλισμο επειδη κουραστηκες που οι ανθρωποι συμβιβαζονται με τα πιο ευκολα και τα φτηνα ειναι ΕΠΙΛΟΓΗ

και το παραπονο , το παραπονο ειναι οτι κανεις. κανεις οπως εγω.αυτα σκεφτομουν καθε φορα που μου χαμογελουσες.

κανεις δε θελει να δωσει το ειναι του για σενα οσο εγω

κι αυτο γιατι ,γιατι δεν εχω εγω κι εχω εμεις.

γιατι κοιμασαι εδω?με ειχε ρωτησει εκεινη η γιαγια.

και της ειχα πει.ξερεις τι της ειχα πει?αρκει να ειναι καλα κι ας κοιμαμαι και σε καρφια.

καληνυχτα

ανεβαινα τις σκαλες και τσακωθηκα με το φεγγαρι

του ειπα -τι κοιτας?

και μου ειπε -ακου εγω σε περιμενω καθε βραδυ κι εσυ ολο κρυβεσαι,δεν ειναι ζωη αυτη

μη φωναζεις

δε μπορω αλλο

εχω γινει πατωμα

τοιχος

πορτα που χει κλεισει δυνατα

μα οχι παραθυρο

οχι παραθυρο

φοβαμαι που δε βλεπω

δεν εχει ουρανο

ολο αυτο

μοιαζει ψεμα

εφιαλτης

κρυωνω

κρυωσα

παλι με αφησα

ξεχαστηκα

το κοκκινο αμα δε θες να φαινεται το καλυπτεις με μαυρο

κι αν τις κανεις ολες να σε ερωτευτουν δε θα χωραω πουθενα δε θα υπαρχω πουθενα -αυτα σκεφτομαι και καθομαι εδω στην ακρη

ρε ματουλα ματωνω ρε μανουλα μου

θυμασαι που μου λεγες σου χω κανει μαγια?

μου κανες.

ολα τα ξεχναω κι εμας δε μπορω

δε θελω θα μου πεις.

αμα δεν το ελεγχεις και δε θελεις και δε μπορεις

κι αμα ειναι να θυμαμαι μονο εμας

ειναι μια καποια ευτυχια οπως και να χει

κι ειναι κι αυτη η ζαμανη που μου χει κανει με τη φωνη της τα ματια θαλασσα οτι κι αν τραγουδαει

αλλα μαρεσει κι εκεινο το αλλο που ελεγε εκεινο το βραδυ που ενιωθα μονη τοσο μονη κι ειχε τοσο κοσμο γυρω μου κι εγω μονη

Μιλώ με τα ψηλά τ' απάτητα βουνά
και τους μιλώ για σένα
πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά
σαν πέτρινα γεφύρια

Και μ' απάντησαν:
''Τα γεφύρια χορταριάζουν.
Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς''.

Μιλώ με τ' ουρανού τα μαύρα σύννεφα
και τους μιλώ για σένα
πως όταν περπατάς, γλυκά όπου πατάς
η στέρφα γη ανθίζει

Και μ' απάντησαν:
"Η γη ανθίζει εκεί που θέλει.
Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς."

Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές
και τους μιλώ για σένα
πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ'αγαπάς
αγγέλοι φτερουγίζουν

Και μ' απάντησαν:
"Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.
Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς."

δεν εχουμε ουτε μια γατα για δικη μας.ουτε μια φυγη κι ακομα δε γερασαμε

μπηκες στο μυαλο μου εριξες την καρεκλα και με ξυπνησες

και τωρα?

τωρα παρε 2 μπισκοτα για το δρομο και 2 βρακια και φυγαμε

και που παμε?

τι σημασια εχει που παμε

το σημειωμα στο τραπεζι θα λεει

You’re not sorry to go, of course. With people like us our home is where we are not

τα χει πει ο Σκοτ καλυτερα απο μενα για μενα βλεπεις...

φευγουν παντα τα τραινα?ναι.ακομα και τις κυριακες που κρυβουμε μεσα μας

καπου διαβασα αυτο.το αφηνω εδω μη τυχει και ξεχαστω και δε φυγω

"Ο Άλλος λείπει.

Αυτό ενοχλεί κι εμένα.
Κι όμως αντέχω το χτύπημα,
πράγμα που σας απογοητεύει
κι ας μην το κάνω γι αυτό...
Αν συμβεί να φύγω, σκεφτείτε
πως έφυγα για να γίνω

επιτέλους ο Άλλος"

*

κι οτι αγαπησα ηταν στα ματια σου

ανασα

περπαταω

χρονια περπαταω

ειναι το φαρμακο μου.
καποτε ειχα τον σκυλο μου να με συντροφευει στο κρυο.
τωρα ευχομαι να βρεχει γιατι αλλιως φαινονται τα ματια μου γεματα
δεν ξερω που παω
ολοι ξερουν που πανε
τι θελουν
τι περιμενουν να συμβει στο τελος
εμενα αυτα με αγχωνουν

εγω θελω αγαπη
θελω να ξερω πως οποιος ειναι εδω ειναι εδω απο επιλογη.απο ειλικρινη επιλογη

εχω γινει μια αλλη
μα παραμενω εγω
μεχρι κι οι γατες αρχισαν να μ αρεσουν

βιωνω απωλειες
ελεγα πως αντεχω τα παντα
πως οτι και να παθω δεν παθαινω τιποτα

μισω τα καλαντα λογω απωλειας
μισω να κλωτσανε τα σκυλια
μισω που δεν εισαι εδω
μισω που δεν εχω φυγει ακομα

καποιος υπεροχος ανθρωπος εχει πει "να κανεις παυσεις ποτε βηματα πισω"

το σκεφτομαι πολλες φορες οταν περπαταω

οι ανθρωποι πρεπει να περπατανε
να τους ανακατευονται τα μαλλια
και τα μυαλα
να νιωθουν το κρυο στη μουρη και να βλεπουν σχηματα στο φεγγαρι

να σταματησουν να φοβουνται κι οπως προχωρουν να διασταυρωνονται
να πιανουν το χερι αυτουνου που θελουν και να λενε ειμαι εδω

να μην αγνοουμε πως δεν εχουμε τιποτα παρα το τωρα μας για να χτισουμε μια ευτυχια
ολοκληρη
πετραδακι πετραδακι

να ειμαστε ευγνωμονες

κι ολα αυτα ειναι συμβουλες.οχι απαιτησεις.
φαντασου να ημασταν απο δερμα φτιαγμενοι κι οχι απο απαιτησεις*

9

καθισα κι εψαξα.

διαβασα για το 9

πουθενα δεν γραφουν για μας.

δεν ξερουν τι τους γινεται

εγραψε 9 φορες "ειμαι ακομα ερωτευμενη μαζι σου για φαντασου" και μετα ειπε δυνατα "δεν καταλαβα ποτε οτι δεν ακους"

οι ανθρωποι που περνουν απο τη ζωη μας,να δεις μενουν μαζι μας.απλα κανουν ησυχια πια.

ακουρε

μια φορα για φαντασου

προσπαθησα να γινω η ζωη καποιου αλλου.και ξεχασα τη δικια μου.εγω ξεχαστηκα.ξεχνιεμαι δε λεω

σαματις ειμαι και τιποτα σπουδαιο περα απο εμενα.

.αλλα ας ξεχνιεμαι

μες το δικο μου χαμογελο κι οχι στις σκιες των αλλων